Αλλοίμονο! Αμύητοι, άπιστοι, ακατάνυχτοι,
είμαστε οι πιο πολλοί σήμερα, τώρα που έπρεπε να προσπέσουμε με δάκρυα καυτερά
στην Παναγία και να πούμε μαζί με το Θεόδωρο Δούκα το Λάσκαρη, που σύνθεσε με
συντριμένη καρδιά τον παρακλητικό κανόνα: «Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι ώσπερ
μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». «Σαν τα μελίσσια που τριγυρίζουνε γύρω στην κερήθρα,
έτσι κ’ εμένα με ζώσανε οι ζαλάδες της ζωής και πέσανε απάνω στην καρδιά μου
και την κατατρυπάνε με τις φαρμακερές σαγίτες τους. Άμποτε, Παναγiά μου, να σε
βρω βοηθό, να με γλύτωσεις από τα βάσανα». Μα ποιός από μας γυρεύει βοήθεια από
την Παναγία, από τον Χριστό κι’ από τους αγίους; Γυρεύουμε βoήθεια από το κάθε
τι, παρεκτώς από το Θεό. Αλλά τι βοήθεια μπορούνε να δώσουνε στον άνθρωπο τα είδωλα
τα λεγόμενα «επιστήμη» και «τέχνη»; Ο άγιος Ισαάκ ο αναχωρητής λέγει: «Σ’ όλους
τους δρόμους που πορεύονται oι άνθρωποι σε τούτον τον κόσμο δεv βρίσκουνε σε
κανένα την ειρήνη, ως που vα σιμώσουμε στην ελπίδα του Θεού. Μα αλλοίμονοΙ οι
πιο πολλοί άvθρωποι είναι «οι μη έχοντες ελπίδα» όπως λέγει ο Παύλος. Όποιος
δεν έχει την πίστη μέσα στην καρδιά του, τι ελπίδα μπορεί νάχει; Όπου ν’
ακουμπήσει όλα είναι σάπια. Γι’ αυτό κι’ ο υμνογράφος που είπαμε, λέγει στην
Παναγία: «Απορήσας εκ πάντων, οδυνηρώς κράζω σοι. Προφθασον, θερμή προστασία,
και την βοήθειαν δος μοι τω δούλω σου τω ταπεινώ και αθλίω». «Όλα, λ.έγει τα
δοκίμασα, μα κανένα πράγμα δε μπόρεσε vα με ξαλαφρώσει. Για τούτο φωνάζω Εσένα
με θρήνο πικρόν, και λέγω: Προφταξε και δόσε τη βοήθειά σου σε μένα τον ταπεινό
κι’ άθλιο δούλο σου». (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)