π. Νικόλαος Δαλαγιώργος Ὑπάρχουν πολλὲς δεισιδαιμονίες σήμερα ποὺ ἔχουν εἰσχωρήσει στὸ μυστήριο τοῦ Γάμου καὶ οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν Ὀρθόδοξη προέλευση. Τὸν Μάιο π.χ. δὲν γίνονται γάμοι οὔτε ὅταν τὸ ἔτος εἶναι δίσεκτο, ἢ τὰ ἀδέλφια ποὺ γεννήθηκαν τὸν ἴδιο μήνα πρέπει νὰ μποῦνε στὴν Ἐκκλησία μὲ μιὰ κλειδαριά, τὰ φυτιλάκια ἀπὸ τὶς λαμπάδες νὰ μὴν πέσουν σὲ λάθος χέρια καὶ κάνουν μάγια, ἐὰν θὰ πατήσει ἡ νύφη τὸν γαμπρό, τὴν ἀνθοδέσμη ποὺ θὰ πετάξει ἡ νύφη ἢ τὰ ὀνόματα ποὺ θὰ γράψει στὸ παπούτσι τῆς ποιὰ θὰ παντρευτεῖ καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλες ἀνοησίες, οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν στὴν ἀποιεροποίηση τοῦ μυστηρίου. Γι’ αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι ποὺ δέχονται ὅλες αὐτὲς τὶς προκαταλήψεις, ποὺ εἶναι δαιμονικές, συμμετέχουν στὸ μυστήριο, μὲ γέλια, μὲ φωνές, πόσο ρύζι νὰ πετάξω ἢ νὰ ρίξω καὶ κανένα κουφέτο στὸ γαμπρὸ γιὰ νὰ γελάσω, κάνοντας τόση φασαρία ποὺ πολλὲς φορὲς ...