ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

  Ο Άγιος Παΐσιος θεωρούσε τη Θεοτόκο ως την αληθινή Ζωοδόχο Πηγή, που αναβλύζει τη θεία Χάρη, τη θεραπεία και τη ζωή, συνδέοντας την εορτή με την ανάγκη των πιστών να καταφεύγουν σε Αυτήν για πνευματική και σωματική αναγέννηση. Η γιορτή, την Παρασκευή της Διακαινησίμου, υπενθυμίζει ότι η Παναγία είναι η πηγή που δίνει "ύδωρ αθάνατον".  Βασικά σημεία για την εορτή σύμφωνα με την παράδοση που ασπαζόταν ο Άγιος Παΐσιος: Πηγή Χάριτος: Η Παναγία τιμάται ως η Πηγή που δέχτηκε τον Ζωοδότη Χριστό και αναβλύζει ιάματα (θεραπείες). Σύνδεση με το Πάσχα: Η εορτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ανάσταση, δείχνοντας ότι η Χάρη ρέει αδιάκοπα. Το Αγίασμα: Σχετίζεται με το θαυματουργό Αγίασμα της Παναγίας της Μπαλουκλιώτισσας στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο θεωρείται παράδεισος που αναβλύζει ιάματα. Πνευματική Σύνδεση: Ο πιστός καλείται να προσέρχεται με πίστη, αντλώντας τη ζωή και τη σωτηρία από την Παναγία.  Ο Άγιος Παΐσιος έδινε έμφαση στην ευλάβεια και την προσευχή προς το πρόσωπο τ...

ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, την οποία εορτάζουμε σήμερα, Παρασκευή της Διακαινησίμου, είναι εορτή της Παναγίας.  Η Παναγία ονομάζεται Ζωοδόχος Πηγή, αφού γέννησε την Ζωή, που είναι ο Χριστός. Για πρώτη φορά το επίθετο Ζωοδόχος Πηγή το έδωσε στην Παναγία ο Ιωσήφ ο Υμνογράφος τον 9ο αιώνα, συνθέτοντας έναν ύμνο του προς την Παναγία. Η γιορτή, αναφέρεται στα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Παναγίας, γνωστού ως «Η Ζωοδόχος Πηγή στο Μπαλουκλί», έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, όπου υπήρχε πηγή αγιάσματος που επιτελούσε και επιτελεί πολλά θαύματα. Ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής στην Πόλη ανεγέρθηκε από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, που ήταν χρηστός και επιεικής, και πριν ακόμη γίνει αυτοκράτορας ως απλός στρατιώτης συνάντησε έναν τυφλό έξω από την Χρυσή Πύλη της Κωνσταντινούπολης. Ο τυφλός του ζήτησε νερό να πιεί και ο Λέων αναζήτησε την πηγή του νερού στην περιοχή, η οποία ήταν κατάφυτη από δένδρα, αλλά δεν μπόρεσε να την ανακαλύψη. Λυπήθηκε πολύ π...

Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση ή αναπαραγωγή οποιουδήποτε στοιχείου του ιστότοπου https://salpismata.blogspot.com χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση του δημιουργού. « Η Κυρία Ελπίδα ταλαιπωρούνταν με χαλάζιο στο μάτι εδώ και 1,5 χρόνο, το οποίο την ταλαιπωρούσε και την ενοχλούσε πάρα πολύ.  Την εβδομάδα μετά την ενθρόνισή της, ήρθε μαζί με την οικογένειά της σε μια παράκληση για να προσκυνήσει την Εικόνα της Παναγίας Βασίλισσας.  Στο τέλος πήρε κι αυτή στα χέρια της ως ευλογία το λαδάκι της Παναγίας που της δώσαμε.  Δεν περίμενε να συμβεί κάτι, γιατί δοκίμασε τα πάντα... παρόλ’ αυτά παρακάλεσε την Παναγία να την βοηθήσει και τοποθέτησε επάνω στο χαλάζιο το λαδάκι από την Βασίλισσα και αυτό άρχισε σιγά-σιγά να εξαφανίζεται.  Ήρθε και μας βρήκε λέγοντας χαρακτηριστηκά: «Πάτερ μου δεν το πίστευα…μέσα σε μία εβδομάδα εξαφανίσθηκε τελείως!  Δόξα τω Θεώ!». Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση ή αναπαραγωγή οποιουδήποτε στοιχείου του ιστότοπου https://salpismata.blogs...

    Στην ίδια Σκήτη της Αγίας Άννας, ο Μοναχός Προκόπιος από την Καλύβα «Είσοδια της Θεοτόκου» είχε μεγάλη επιθυμία να μάθει μουσικά, για να δοξολογεί κι αυτός το Θεό, όπως και οι άλλοι αδελφοί.Επειδή όμως ήταν λίγο παράφωνος αποφεύγανε οι Πατέρες να τον μάθουν μουσικά. O αδελφός Προκόπιος είχε λάβει ως χάρισμα από το Θεό να λέει ακατάπαυστα την ευχή το «Κύριε Ιησού Χριστέ υιέ του Θεού ελέησον με τον αμαρτωλό» και στο αριστερό του χέρι κρατούσε πάντα το κομβοσχοίνι του, το όποιο δεν αποχωριζόταν ποτέ. Μια μέρα, ήταν πολύ λυπημένος, που δεν μπορούσε να βρει κανένα για να τον μάθει μουσική και συλλογιζόμενος αυτό το πράγμα, από την πολύ του λύπη, είχε σταματήσει να λέει την ευχή. Ξαφνικά παρουσιάζεται μπροστά του ένας σεβάσμιος, αλλά άγνωστος σ’ αυτόν γέροντας ο όποιος του είπε: «Αδελφέ Προκόπιε, τι έχεις κι είσαι τόσο λυπημένος; τι σε απασχολεί; Ο Προκόπιος του απάντησε: «τι να έχω γέροντα, να, θέλω κι εγώ να μάθω λίγα μουσικά και δε βρίσκεται κανένας να με μάθει, για...

Π. Αντώνιος Μπλούμ – Μητροπολίτης Σουρόζ Γιορτάζουμε σήμερα τη Ανάσταση του Χριστού που είναι η νίκη του Θεού κατά του θανάτου αλλά επίσης κατά του κακού. Αλλά τούτη η νίκη δεν κερδήθηκε μοναχά από τον Θεό. Όταν ο Υιός του Θεού έγινε Άνθρωπος υπερίσχυσε έναντι του κακού μέσα από την ανθρώπινη φύση Του με τη Θεϊκή Του δύναμη. Και έτσι ας χαρούμε όχι μόνο με την αγάπη του Θεού, με το έλεος Του, με την μεγαλοπρέπεια Του, με την γενναιοδωρία Του, αλλά ας χαρούμε επίσης με το γεγονός ότι εμείς, ανθρώπινες υπάρξεις, είμαστε σε θέση να ενωθούμε με το Θεό κατά τέτοιο τρόπο ώστε μέσα μας και μέσα από εμάς το κακό μπορεί να καταστραφεί. Όχι μοναχά οι προσωπικές μας αμαρτίες, όχι μόνο η αδυναμία μας, αλλά «ο πονηρός», αυτός που είναι πειρασμός, αυτός που προσπάθησε στην έρημο να υπερισχύσει του Θεού μέσω της ανθρώπινης φύσης.  Ας είμαστε ευγνώμονες στον Θεό για την νίκη Του αλλά ας χαρούμε κατανοώντας το βάθος, την απεραντοσύνη και τις άπειρες δυνατότητες της ανθρώπινη φύσης μας...

  Τι θα πει «περπερεύομαι»; θα πει κομπάζω, υπερηφανεύομαι. Και «φυσιούμαι» τι θα πει; θα πει φουσκώνω από κενοδοξία. Υψώνω τον εαυτό μου πάρα πάνω από την αξία που έχω. Φαντάζομαι ότι έχω κάτι το μεγάλο, χωρίς να έχω τίποτα. Φουσκώνω σαν το μπαλόνι, σαν την φούσκα, που πάει ψηλά και μέσα της ουδεμία αξία έχει, αλλά αέρα. Και δυστυχώς οι δύο αυτές κακίες η κενοδοξία και η υπερηφάνεια, συνυπάρχουν, γιατί «τόση μόνο διαφορά έχουν μεταξύ τους, όση έχει εκ φύσεως το παιδί από τον άνδρα και το σιτάρι από τον άρτο. Η κενοδοξία δηλαδή είναι η αρχή και η υπερηφάνεια το τέλος». Ώστε αυτός που έχει χριστιανική αγάπη, λέει ο απ. Παύλος, δεν είναι υπερήφανος και κενόδοξος. Γιατί η υπερηφάνεια γεννά τα αντίθετά της αγάπης, εφόσον είναι: «δημιουργός της ασπλαχνίας, άγνοια της συμπαθείας, πικρός κριτής, απάνθρωπος δικαστής, αντίπαλός του Θεού». Δεν φουσκώνει από την έπαρση και τη φαντασία και δοκησισοφία. Γιατί δοκησίσοφος είναι εκείνος που νομίζει τον εαυτό του σοφό. Εκείνος...

– Γέροντα, μερικοί από φιλότιμο δεν πάνε να εξομολογηθούν. «Αφού μπορεί να ξανακάνω το ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιό λόγο να πάω να το εξομολογηθώ; για να κοροϊδεύω τον παπά;». – Αυτό δεν είναι σωστό! Είναι σαν να λέη ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται: «Αφού ο πόλεμος δεν τέλειωσε και μπορεί πάλι να τραυματισθώ, γιατί να δέσω το τραύμα μου;». Αλλά, αν δεν το δέση, θα πάθη αιμορραγία και θα πεθάνη. Μπορεί από φιλότιμο να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται . Ο διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται και τα χαρίσματα.  Αν δεν καθαρίζουμε με την εξομολόγηση την ψυχή μας , όταν πέφτουμε και λερωνώμαστε, με τον λογισμό ότι πάλι θα πέσουμε και θα λερωθούμε,  προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες  και είναι δύσκολο μετά να καθαρίσουν. ΠΗΓΗ

Κάλλιστος Γουέαρ (Επίσκοπος Διοκλείας) Τρία δώρα και μία αποστολή   Ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριός μας, εισέρχεται μετά την Ανάσταση, κεκλεισμένων των θυρών, και εμφανίζεται, «ούσης οψίας», στους μαθητές Του. Κομίζει στους Αποστόλους τρία δώρα, και σε ανταπόδοση τους δίνει την εντολή η τους παραγγέλλει να φέρουν εις πέρας μία αποστολή. Ποιά είναι αυτά τα τρία αναστάσιμα δώρα και ποιά η αποστολή που τα συνοδεύει; Το πρώτο δώρο είναι το δώρο της Ειρήνης; «Ήλθεν ο Ιησούς και έστη εις το μέσον, και λέγει αυτοίς• ειρήνη υμίν» (Ιωάν. 20,19). Η ειρήνη σημαίνει μία αίσθηση κατεύθυνσης: Όχι την απουσία πειρασμών και αγώνα -αυτά συνεχίζονται μέχρι τέλους της ζωής μας- αλλά την απουσία εκείνης της σύγχυσης, της παραζάλης και της αβεβαιότητας, που κάνουν τον άνθρωπο να παραλύει. Τέτοια ήταν η κατάσταση των μαθητών. Όταν είδαν τον Κύριό τους να πεθαίνει στο Σταυρό, απογοητεύτηκαν βαθιά και τράπηκαν σε φυγή, όπως τα πρόβατα χωρίς ποιμένα. Δεν είχαν ιδέα τι θα έπρατταν στη συνέχε...

  Στὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου ψάλεται ὁ Πολυέλαιος «Δοῦλοι Κύριον» ἔρρυθμα γιὰ νὰ  ταιριάζει ἡ ψαλμωδία μὲ τὴν κίνηση τοῦ κατζίου,τοῦ θυμιατοῦ μὲ τὸ ὁποῖο θυμιάζουν οἱ μοναχοί που ἔχουν τὸ διακόνημα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ. Τὸ κατζίο εἶναι φορητὸ καὶ χρησιμοποιεῖται στὶς λατρευτικὲς συνάξεις ἐντός του ναοῦ ὅταν ψάλλονται ὕμνοι ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἢ ἀναγινώσκονται οἱ Μεγάλες Ὧρες.  Είναι μεταλλικὸ μὲ μακριὰ χειρολαβὴ καὶ κουδούνια, τὰ ὁποῖα συμβολίζουν τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ στὸν Παράδεισο καὶ προτρέπουν τοὺς μοναχοὺς σὲ ἐγρήγορση :”’Καὶ ἄκουσαν τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ, νὰ περπατάει στὸν παράδεισο πρὸς τὸ δειλινὸ” (Παλαιὰ Διαθήκη Γένεση Κέφ. 3, Στίχος 8.. Ὅταν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ θυμιάζουν μὲ τὸ κατζίο φέρουν στὸν ὦμο τοὺς ἕνα τετράγωνο ὕφασμα ποὺ λέγεται ”ἀήρ” ΄ συνήθως εἶναι χρυσοποίκιλτο καὶ δηλώνει τὸ ἀγγελικὸ τάγμα ποὺ ἐξέπεσε ἀπὸ τὴ πατρώα δόξα καὶ ποὺ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τοὺς μοναχούς. Ο ἐκκλησιαστικὸς λοιπὸν κρατᾶ τὸ κατζίο μὲ τὸ ”χειρομανδήλιον”, τὸ ὁπ...