ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

NTOKIMΑΝΤΕΡ ''ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ''

ΠΗΓΗ

                                           π. Νικόλαος Δαλαγιώργος   Άραγε πρέπει να πετάμε ρύζι;  Το ρύζι δεν είναι μέσα στην παράδοση της Εκκλησίας μας.  Οι άνθρωποι σήμερα ρίχνουν το ρύζι για να ριζώσει το ζευγάρι.  Έχουμε σκεφθεί όμως ότι καθημερινά με στατιστικά στοιχεία έχουμε τέσσερα με πέντε διαζύγια; Άραγε η το ρύζι ήταν ληγμένο και δεν επίασε η δεν το πετάξανε καλά!  Πάντως ούτε το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο.  Το ρύζι γράφεται με «υ» ενώ η ρίζα γράφεται με «ι».  Επομένως εάν θέλαμε να ριζώσουν έπρεπε να πετάμε «ρίζες»! Ποιά λοιπόν παράδοση της Εκκλησίας είναι αυτή που επιβάλει γέλωτες και ακαταστασία την ώρα της ποιό σημαντικής στιγμής του μυστηρίου, που είναι ο κυκλικώς χορός;   Διότι ο χορός του «Ησαΐα» όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, εισάγει το ζευγάρι σε κάτι ποιό πνευματικό.  Ο κύκλος συμβολίζει την αιωνιότ...

Κάλλιστος Γουέαρ (Ἐπίσκοπος Διοκλείας) Το Πάσχα, η γιορτή τής Ανάστασης του Σωτήρος, είναι, πάνω απ’ όλα μια γιορτή μεγάλης χαράς. Όταν ο αναστημένος Χριστός συναντά τις μυροφόρες καθώς φεύγουν από το μνήμα, το πρώτο πράγμα που τους λέει είναι η λέξη «Χαίρετε». Όσον αφορά σ’ αυτή την πασχάλια χαρά, τρία σημεία έχουν ιδιαίτερη αξία: είναι χαρά προσωπική, είναι χαρά συμπαντική και είναι χαρά ευχαριστιακή. Το Πάσχα είναι μια χαρά προσωπική. Έτσι καταπώς το βεβαιώνουμε στον πασχάλιο κανόνα της αναστάσιμης ακολουθίας: «Χθες συνεθαπτόμην σοι, Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι». Ο θάνατος του Σωτήρος, η Ταφή και η Τριήμερος Ανάστασή Του, δεν υπάρχουν για να τα ατενίζουμε απλά ως συμβάντα του απώτερου παρελθόντος, αλλά για να τα βιώνει ο καθένας μας ως τεκταινόμενα μέσα στην ίδια του τη ζωή. Υπάρχουν για να είναι άμεσα και προσωπικά. Εγώ σταυρώνομαι με το Χριστό, εγώ θάβομαι μαζί Του και είμαι...

'' Επειδή άδικον εψήφισας θάνατον κατά του Ιησού, συμφωνήσας μετά των φθονερών και κακίστων Ιουδαίων, λαβών παρ' αυτών δώρα υπέρ του τοιούτου θανάτου, δια ταύτα καγώ ούτω κατά σου διατάσσω όταν έλθης προς με δέσμιος του δούναι απολογίαν περί της ψυχής ην αναιτίως παρέδωκες εις θάνατον. ''Αλλ' ω της ανοησίας και πωρώσεως, ότι τοιαύτα φοβερά σημεία και θαύματα παρ' αυτού γενόμενα θεωρήσαντες, ετολμήσατε τοιούτον άνθρωπον α θ ω ο ν παραδούναι εις θάνατον. Τις δε σοι πεπωρωμένε και βέβηλε και πάσης φιλανθρωπίας ανάξιε, δέδωκε τοιαύτην τόλμην και εξουσίαν εις τοιούτο μέγα μισόθεον κίνημα, ίνα συμφωνήσης μετά του πονηρού Συνεδρίου και διεφθαρμένου λαού και δώσης αυτοίς εξουσίαν του τοιούτου θανάτου; Δία γαρ κρίσιν επενεγκείν με δει ταχέως, διότι ούτε καν έγραψας πρώτον εις εμέ, περί της υποθέσεως ταύτης, δια να λάβης και τον εμόν θέλημα, άλλ' ότε ετέλεσας όσα και ηθέλησαν, τότε μοι έγραψες τα κακώς τελεσθέντα, αλλ' ιδού γράφεις μοι και την ανοησί...

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))   Η ιδέα του θανάτου και της αιώνιας ζωής διαπερνά σαν ένα κατακόκκινο νήμα ολόκληρη τη Γραφή, τόσο την Παλαιά όσο και την Καινή Διαθήκη και ο θάνατος μας παρουσιάζεται σαν κάτι το παράλογο, το άσκοπο, κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να υπάρχει. Ο Απ. Παύλος μας λέει (1 Κορ.15.26) ότι ο τελευταίος εχθρός ο οποίος θα καταργηθεί από τον Κύριο είναι ο θάνατος. Ομολογούμε ότι κατά την έσχατη μέρα θα γίνει η ανάσταση των νεκρών και αναμένουμε τη νίκη κατά του θανάτου. Και πραγματικά, ο Χριστός δε μας δίδαξε πως θα αγωνιζόμαστε γενναία εναντίον του θανάτου, ούτε και μας δίδαξε απλώς πως να τον αντιμετωπίζουμε άφοβα: μας έδειξε τη νίκη κατά του θανάτου. Ο θάνατος δεν αρχίζει από τη στιγμή κατά την οποία η ψυχή χωρίζεται από το σώμα- μπορεί κατά τη διάρκεια μιας ζωής να υπάρξει ένας οποιοσδήποτε αριθμός θανατηφόρων, φονικών στιγμών είναι πάρα πολλές ζωές...

«Η Χάρις του Σταυρού να μας βοηθήσει ώστε όχι με απόγνωση, όχι με απελπισία, όχι με πανικό αλλά με ελπίδα στο Θεό να προχωρήσουμε και να αναπαύσουμε τον Ιησού Χριστό ο οποίος ειναι ο  νικητής του θανάτου, ο Παντοκράτωρ Κύριος και Δημιουργός ο Πλάστης και ο Αναπλάστης ώστε σε Αυτόν να πορευόμεθα,  Αυτόν να ποθούμε, Αυτόν να ζητούμε, ώστε να πάρουμε την αιωνιότητα” με αυτά τα λόγια απευθήνθηκε στους πατέρες ο καθηγούμενος της ΙΜΜ Βατοπαιδίου γέροντας Εφραίμ την ημέρα της Σταυροπροσκυνήσεως στην τράπεζα της Μονής. Ο Γέροντας μιλώντας για την σπουδαιότητα του σταυρού στη ζωή μας και στην ευλογία που λαμβάνουμε όταν τον σηκώνουμε χωρίς αναστεναγμούς, αναφέρθηκε και στη μάστιγα του κορωνοϊου που κατασκεπάζει την οικουμένη τονίζοντας ότι τίποτα δε γίνεται τυχαία σε αυτή τη την κρίσιμη στιγμή για την ανθρωπότητα και ότι το Άγιο Όρος αγρυπνά και προσεύχεται για όλη την ανθρωπότητα. Μεταξύ άλλων ο Γέροντας είπε: “Αυτήν την τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής που είναι αφιε...

Το “Χριστός Ανέστη” είναι ο αναστάσιμος χαιρετισμός που ανταλλάσσεται μεταξύ των πιστών για σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Κυρίου και περιέχει πολύ βαθύτερα νοήματα από το επιφανειακό και εφήμερο “Χρόνια Πολλά”…  Λέγοντας “Χαίρετε” οποιαδήποτε στιγμή, είναι σαν να λέμε “Χριστός Ανέστη” ολόκληρό το χρόνο! Παραθέτουμε το άρθρο: “Καλή και ευλογημένη Ανάσταση! Χαίρετε! Χριστός Ανέστη!” Γράφει ο πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός Ο αναστάσιμος χαιρετισμός, που διαμορφώθηκε στην Ελληνική γλώσσα και μεταδόθηκε σ’ όλους τους Ορθοδόξους και στον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, είναι το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»! Δεν είναι λόγος ευχής, αλλά χαιρετισμός και διακήρυξη της πίστεως στο γεγονός της Ανάστασης του Χριστού, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για τον πιστό στον Χριστό άνθρωπο.  Πόσοι όμως γνωρίζουμε ότι ο αναστάσιμος χαιρετισμός του Χριστού, αμέσως μετά την Ανάστασή Του, είναι ο (και πάλι) Ελληνικός λόγος«Χαίρετε»! Με αυτό τον χαιρετισμό απευθύνεται ο αναστάς Χριστός στ...

  Ὁ Θεὸς εἶναι διατεθειμένος νὰ μείνη τελείως ἔξω ἀπὸ τὴν ζωήμας , εἶναι ἕτοιμος νὰ τὸ σηκώση αὐτὸ σὰν ἕνα σταυρό , ἀλλὰ δὲν εἶναι καθόλου διατεθειμένος νὰ γίνη ἁπλῶς ἕνα μέρος τῆς ζωῆς μας .   Ἔτσι ὅταν σκεπτόμαστε τὴν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ, δὲν ἀξίζει νὰ ἐρωτήσουμε τὸν ἑαυτό μας: ποιὸς φταίει γι’ αὐτό;   Πάντοτε ἀποδίδουμε τὴν ἐνοχὴ στὸν Θεό, πάντοτε κατηγοροῦμε Ἐκεῖνον, εἴτε κατ’ εὐθείαν, εἴτε μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, ὅτι εἶναι ἀπῶν, ὅτι ποτὲ δὲν εἶναι παρὼν ὅταν Τὸν χρειαζόμαστε, ποτὲ δὲν ἀνταποκρίνεται ὁσάκις καταφεύγουμε σ’ Αὐτόν.   Εἶναι στιγμὲς ποὺ εἴμαστε περισσότερο «εὐσεβεῖς» καὶ λέμε εὐλαβικά: «ὁ Θεὸς δοκιμάζει τὴν ὑπομονή μου, τὴν πίστη μου, τὴν ταπείνωσί μου». Βρίσκομε ἕνα σωρὸ τρόπους γιὰ νὰ μεταβάλουμε τὴν ἐναντίον μᾶς κρίσι τοῦ Θεοῦ σὲ ἔπαινό μας. Εἴμαστε τόσο ὑπομονετικοὶ ὥστε μποροῦμε νὰ ὑποφέρουμε ἀκόμα καὶ τὸν Θεό!   Ὅταν πᾶμε νὰ προσευχηθοῦμε ὅλες τὶς φορὲς θέλουμε ΚΑΤΙ ἀπὸ Ἐκεῖνον καὶ καθόλου ΕΚΕΙΝΟΝ. ...