ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ο Νέστορας ήταν πολύ νέος στην ηλικία, ωραίος στην όψη και γνώριμος του Αγίου και ενδόξου Δημητρίου (βλέπε 26 Οκτωβρίου ). Ο Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ότι ο αυτοκράτωρ Διοκλητιανός χαιρόταν για τις νίκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ονομαζόμενου Λυαίου, μίσησε την υπερηφάνεια του. Βλέποντας όμως και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, πήρε θάρρος. Πήγε λοιπόν στη φυλακή, όπου ήταν κλεισμένος ο Μεγαλομάρτυρας, και έπεσε στα πόδια του. Δούλε του Θεού Δημήτριε, είπε, εγώ είμαι πρόθυμος να μονομαχήσω με το Λυαίο, γι' αυτό προσευχήσου για μένα στο όνομα του Χριστού. Ο Άγιος, αφού τον σφράγισε με το σημείο του τιμίου Σταυρού, του είπε ότι και το Λυαίο θα νικήσει και για το Χριστό θα μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ο Νέστορας μπήκε στο στάδιο χωρίς φόβο και ανεφώνησε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοί». Και αφού πολέμησε με το Λυαίο, του κατάφερε δυνατό χτύπημα με το μαχαίρι του στην καρδιά και τον θανάτωσε. Εξοργισμένος τότε ο Διοκλητιανός, διέταξε και σκότωσαν με λόγχη το Ν...

Όταν βρίσκεσαι πληγωμένος, επειδή έπεσες σε κάποιο αμάρτημα λόγω αδυναμίας σου η καμιά φορά με την θέληση σου για κακό σου, μη δειλιάσεις· ούτε να ταραχθείς γι  αυτό, αλλά αφού επιστρέψεις αμέσως στο Θεό, μίλησε έτσι· «Βλέπε, Κύριέ μου· έκανα τέτοια πράγματα σαν τέτοιος που είμαι· ούτε ήταν δυνατό να περίμενες και τίποτα άλλο από εμένα τον τόσο κακοπροαίρετο και αδύνατο, παρά ξεπεσμό και γκρέμισμα». Και εδώ, ξευτελίσου στα μάτια σου αρκετή ώρα και λυπήσου με πόνο καρδιάς για την λύπη που προξένησες στον Θεό και χωρίς να συγχυσθείς, αγανάκτησε κατά των αισχρών σου παθών, ιδιαιτέρως δε και μάλιστα, εναντίον εκείνου του πάθους που έγινε αιτία να πέσης· έπειτα πες πάλι· «Ούτε μέχρι εδώ θα στεκόμουνα, Κύριέ μου, και θα αμάρτανα χειρότερα, εάν εσύ δεν με κρατούσες με την πολύ μεγάλη σου αγαθότητα». Και ευχαρίστησε τον και αγάπησε τον περισσότερο παρά ποτέ θαυμάζοντας την τόση μεγάλη ευσπλαχνία του, ότι και παρόλο που λυπήθηκε από σένα, πάλι σου δίνει το δεξί του χέρι και σε βοηθ...

"Χάριν τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας πρέπει νὰ ἐπιβεβαιώσω ὅτι μόνο οἱ Ἕλληνες, ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀντιπάλους ποὺ μᾶς ἀντιμετώπισαν, πολέμησαν μὲ τὸ μεγαλύτερο θάρρος καὶ περισσότερο ἀψήφισαν τὸ θάνατο.."  Adolph Ηitler  (Ἀπὸ ὁμιλία του στὸ Reichstag στὶς 4 Μαΐου ------------ «Ἡ λέξη ἡρωϊσμὸς φοβᾶμαι ὅτι δὲν ἀποδίδει στὸ ἐλάχιστο τὶς πράξεις αὐτοθυσίας τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖες ἦταν ὁ καθοριστικὸς παράγοντας  γιὰ τὴ νικηφόρα ἔκβαση τῆς κοινῆς προσπάθειας τῶν ἐθνῶν, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β’ ΠΠ, γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια. Ἐὰν δὲν ἦταν ἡ ἀνδρεία τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸ θάρρος τους, ἡ ἔκβαση τοῦ Β’ ΠΠ θὰ ἦταν ἀκαθόριστη."  Winston Churchill  (Παραφρασμένο ἀπὸ μία ἀπὸ τὶς ὁμιλίες του στὸ βρετανικὸ Κοινοβούλιο στὶς 24 Ἀπριλίου 1941)  Μέχρι τώρα συνηθίζαμε νὰ λέμε ὅτι οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν σὰν ἥρωες. Τώρα θὰ λέμε: Οἱ ἥρωες πολεμοῦν σὰν Ἕλληνες.« Winston Churchill  (Ἀπὸ μία ὁμιλία στὸ BBC στὶς πρῶτες ἡμέρες τοῦ ἑλ...

Στον κατάμεστο Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Mooney Pods της ομογένειας Αυστραλίας Λειτούργησε ο π. Νικόλαος Δαλαγιώργος, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νεκταρίου Τρικάλων, μαζί με τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο κ. Ευμένιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, πλαισιωμένος από Κληρικούς αυτής. Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος κ. Ευμένιος, αφού ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης κ.κ. Χρυσόστομο για την κανονική άδεια στον π. Νικόλαο να εορτάσει την μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου στην Μελβούρνη της Αυστραλίας του έδωσε το βήμα για να κηρύξει τον Πανηγυρικό της ημέρας. Στην ομιλία του ο π. Νικόλαος αναφέρθηκε στο θαύμα της Μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, καθώς σήμερα η καρδιά χτυπάει στην Θεσσαλονίκη καθώς πολλοί ενορίτες κατάγονται από την Βόρεια Ελλάδα και έχουν προστάτη και βοηθό τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο. Επαίνεσε την ομογένεια για τον πολύ σεβασμό και αγάπη που δείχνουν προς την Εκκλησία, λέγοντας χαρακτηριστικά: "... Είμαι δύο μέρες εδώ, αλλά τέτοιο σεβασμό σ...

    Συνεχῶς νὰ στρέφεστε  στὸν ἑαυτό σας καὶ νὰ ρωτᾶτε. Ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας στὸν κόσμο, ὡς μοναχῶν; Σὰν πιστοὶ καλεσμένοι ἀπὸ τὸ Θεό, στενάζουμε. Ἂν εἴμαστε  λίγο προσεκτικότεροι, ἡ αἴσθησις τῆς παρουσίας τῆς χάριτος θὰ μᾶς ἔπειθε νὰ εἴμαστε διακαεῖς ἐπιθυμηταὶ τῆς ἀναχωρήσεως ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο.  Νὰ ἔλθει μιὰ ὥρα νωρίτερα αὐτὴ ἡ στιγμή, γιὰ νὰ μᾶς μεταστήσει.  Γιατί στους  πραγματικούς  πιστούς  γίνεται αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Παῦλος·  «ἐμοὶ  τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ  ἀποθανεῖν κέρδος». Τί νόημα ἔχει ἡ ζωή μας σὲ αὐτὸν τὸν κυκεώνα, σὲ αὐτήν  τὴν κόλαση;  Μὲ τους  ἀπατεῶνες αὐτοὺς ποὺ πέρασαν καὶ τοὺς δαίμονες, τί δουλειὰ ἔχουμε ἐμεῖς; Καὶ σὲ τί θὰ μᾶς φοβίσουν μὲ τὰ διάφορα μέσα ποῦ ἐπινοοῦν εἰς βάρος μας;  Σε μας  εἴναι  ἐπιθυμητὸς ὁ θάνατος, γιατί τὴν ματαιότητα αὐτή, ποὺ οἱ ἄλλοι  τὴν κλαῖνε καὶ την  ἀναζητοῦν,  ἐμεῖς τὴν πετάξαμε μόνοι μας. Μόνοι μας δὲν ἤρθαμε ἐδῶ κ...

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 - 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής. Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου ), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθει...

Οι Άγιοι αυτοί ήταν νοτάριοι και γραμματικοί του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παύλου του ομολογητή (βλέπε 6 Νοεμβρίου ), στα χρόνια του Αρειανού βασιλέως Κωνσταντίου (337 - 349 μ.Χ.). Άριστα σπουδαγμένοι και οι δύο, υπήρξαν συνήγοροι θαρραλέοι της ορθόδοξης αλήθειας. Όταν ο Πατριάρχης Παύλος δεν δέχθηκε να συμφωνήσει με τους Αρειανούς, εξορίστηκε από το βασιλιά στην Αρμενία και πνίγηκε από τους εκεί Αρειανούς. Τότε οι δύο Άγιοι έμειναν πιστοί στον ποιμένα τους και σταθεροί στο ορθόδοξο δόγμα. Διότι πάντα στο μυαλό τους κυριαρχούσε ο λόγος του Κυρίου: «ἐὰν ὐμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μου ἔστε» (Ευαγγέλιο Ιωάννη, η' 31). Αν, δηλαδή, εσείς, μείνετε στερεοί στη διδασκαλία μου, λέει ο Κύριος, τότε πράγματι είσθε και αληθινοί μαθητές μου. Ο Μαρκιανός και ο Μαρτύριος το απέδειξαν περίτρανα αυτό, όταν συνελήφθησαν από τον αυτοκράτορα. Ομολόγησαν με θάρρος μπροστά του την αληθινή πίστη και ήλεγξαν αυτόν για τις παρανομίες του. Τότε, διατάχθηκε και τους σκότ...

•  Είπε ο αββάς Αντώνιος: «Εγώ δεν φοβάμαι πια τον Θεό, αλλά τον αγαπώ, γιατί η αγάπη διώχνει πέρα τον φόβο». • Είπε πάλι: «Η ζωή και ο θάνατος της ψυχής εξαρτάται από τον πλησίον. Αν κερδίσουμε τον αδελφό, τον θεό κερδίζουμε, ενώ αν σκανδαλίσουμε τον αδελφό, στον Χριστό αμαρτάνουμε».    •  Ο αββάς Αγάθων είπε: «Ποτέ δεν πλάγιασα να κοιμηθώ, έχοντας δυσαρεστηθεί με κάποιον, αλλά ούτε και άφησα -όσο μπορούσα- άλλον να κοιμηθεί, έχοντας κάτι με μένα». • Έλεγε ο αββάς Αγάθων: «Αν γινόταν να βρω ένα λεπρό και να του δώσω το δικό μου σώμα και να πάρω το δικό του, ευχαρίστως θα το έκαμνα. Γιατί αυτή είναι η τέλεια αγάπη». •  Έλεγε ο αββάς Ιωάννης ο Κολοβός: «Δεν γίνεται να χτίσει κανείς το σπίτι, αρχίζοντας από πάνω και προχωρώντας προς τα κάτω. Από τα θεμέλια θα αρχίσει και θα προχωρήσει προς τα πάνω». Τον ρωτούν: «Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια;» «Το θεμέλιο, απαντά, είναι ο πλησίον, προκειμένου να τον σώσεις, και πρώτος εσύ ωφελείσαι...