ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Στις 11 Μαΐου του 2015, εκοιμήθη εν Κυρίω ο Γέροντας Σπυρίδων Μικραγιαννανίτης της Αδελφότητας του Υμνογράφου. Ας προσευχηθούμε, Ο Θεός να τον κατατάξει εις χώρα ζώντων.  Γεννήθηκε (1951) στη Θεσσαλονίκη από γονείς Μικρασιάτες (κατά κόσμον Γεώργιος Ραχώνης), όπου και περάτωσε τις Γυμνασιακές του σπουδές. Φοίτησε στην Αθωνιάδα Σχολή (1968-1969) και αμέσως έπειτα (1970) έγινε μοναχός στη συνοδεία του Γέροντος Γερασίμου του Υμνογράφου, στη Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης, στην Καλύβη της "Κοιμήσεως της Θεοτόκου", της οποίας σήμερα (1998 κ.εξ.) είναι ο ίδιος Γέρων. Πλούσια η μουσική του  κατάρτιση  και εμπειρία.    Μαθητής του Χαρίλαου Ταλιαδώρου στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και του σπουδαίου σύγχρονου Αγιορείτη μουσικού και δασκάλου Γέροντος Μελετίου Συκιώτου στην Αθωνιάδα Σχολή. Συχνός ακροατής των μεγάλων Αγιορειτών ψαλτών της παλαιότερης γενιάς, πατρός Διονυσίου Φιρφιρή, Ιωάσαφ Ιωασαφαίου, διάκο-Γιάννη, Γαβριήλ Μακκαβού, και πολλών άλλων. Η ψαλτι...

Π. Αντώνιος Μπλούμ – Μητροπολίτης Σουρόζ (1914- 2003) Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικοὺς κρίκους τῆς ἁλυσίδας τοῦ αἰώνιου ἀνθρώπινου πεπρωμένου. Ἡ ἱστορία ἀρχίζει τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς καλεῖ τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὸ εἶναι μὲ τὸν Παντοδύναμο δημιουργικό Του Λόγο. Ὁ κόσμος αὐτὸς τοποθετεῖται ἀπέναντι στὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὸ δημιουργικὸ Λόγο καλεῖται ὄχι ἁπλῶς στὴν παροδικὴ ζωὴ ἀλλὰ στὸ νὰ παραμείνει αἰώνια μέσα στὴ χαρὰ καὶ τὴ δόξα τοῦ Κυρίου του. Τὸ πεπρωμένο τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου γεννιέται μὲ μία προσφορὰ ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ μακαριότητα τῆς φιλίας μαζί Του μέχρι τὰ τέλη τῶν αἰώνων. Ὅταν ὕστερα ὁ ἄνθρωπος ἀποσκίρτησε ἀπὸ τὸ Θεό, ὅταν ἐξ αἰτίας τῆς προδοσίας τοῦ ἀνθρώπου τὸ σύμπαν παραδόθηκε στὴ φθορὰ ὁ Θεὸς δὲν ἀπόσυρε τὴν ἀγάπη Του, δὲ μᾶς ἐγκατέλειψε. Ὁ Θεὸς δὲν ἔγινε ποτὲ ἕνας ἀπέξω γιὰ τὸν κόσμο Του, οὔτε στὶς ὧρες τῆς ζωῆς τοῦ Παραδείσου οὔτε καὶ στὰ χρόνια καὶ τοὺς αἰῶνες τῆς πτώσης. Ἐργαζόταν ἀδιάκοπα μέσα στὸν κόσμο ζωνταν...

    Ὅταν ἤμουν μικρὸ παιδὶ εἰς τὸν Πειραιά, εἶχαν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τοὺς γονεῖς τῶν τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Δὲν ὑπῆρχαν ὅμως ἱερομόναχοι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος, διότι ἢ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μαζὶ μὲ τὸ κράτος κατεδίωκαν πάρα πολὺ τὴν καλογερικὴ ζωή. Οἱ ἄνθρωποι ἤσαν ἀπελπισμένοι βλέποντες, ὅτι χάνεται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ψυχὴ ἢ καλογερικὴ ζωή. Καὶ ἐνῶ ἦτο χαμένη τελείως ἢ διδαχὴ αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶχαν φόβο Θεοῦ πήγαιναν εἰς τὸν προφήτη Ἐλισαῖο, μίαν ὡραία πρωία ἠκούσθη, ὅτι ἦλθε ἕνας Δεσπότης ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ (ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια) καὶ τὸ ὄνομά του ἦταν Νεκτάριος. Χαρᾶς Εὐαγγέλια. Τότε δὲν ὑπῆρχαν οὔτε θέατρα, οὔτε κινηματογράφοι καὶ κάθε βράδυ ἄλλη συζήτησιν δὲν ἔκαμναν παρὰ μόνον διὰ τὴν καλογερικὴ ζωή. Ὅλες οἱ ἀρχοντοποῦλες, ποῦ εἶχαν φόβο Θεοῦ, τὸν πλησίασαν καὶ δὲν χωρίζοντο ἀπὸ αὐτὸν ἀκούοντας τὰς διδαχᾶς τῆς καλογερικῆς ζωῆς. Μετὰ ἀπὸ λίγο χρονικὸ διάστημα πῆγε ὃ Δεσπότης αὐτὸς εἰς τὴν Αἴγινα μὲ τριάντα γυναῖκες, οἱ ὅποιες ἔγιναν ὅλες καλογριές. Ἀπὸ ...

 Ένα ρίγος χαράς διαπερνά τη λέξη “Ανάληψη”, που δείχνει μια πρόκληση προς τους αποκαλούμενους “νόμους της φύσεως”, προς τη διαρκή κάθοδο και πτώση· είναι μια λέξη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας και πτώσης. Τα πάντα είναι ελαφράδα, πέταγμα, μια ατέλειωτη άνοδος.  Η Ανάληψη του Κυρίου γιορτάζεται σαράντα μέρες μετά το Πάσχα, την Πέμπτη της έκτης εβδομάδας μετά τη γιορτή της Ανάστασης του Χριστού.  Η εορτή της Αναλήψεως αποτελεί εορτασμό του ανοίγματος του ουρανού στους ανθρώπους, του ουρανού ως του νέου και αιώνιου οίκου, του ουρανού ως της αληθινής μας πατρίδας.  Η αμαρτία χώρισε βίαια τη γη απο τον ουρανό και μας έκανε γήινους και προσήλωσε το βλέμμα μας σταθερά στο έδαφος και έκανε τη ζωή μας αποκλειστικά γεωτροπική. Αμαρτία είναι η προδοσία του ουρανού μέσα στην ψυχή.  Αυτή ακριβώς τη μέρα, την εορτή της Αναλήψεως, νιώθουμε χαρά μεγάλη η οποία εκρήγνυται με την συμμετοχή μας στην λαμπρά ημέρα της Αναλήψεως.  Σήμερα αναβαίνουμε εις Όρος Υψηλό , στ...

“Αν Κύριε, εξετάσεις τις ανομίες μας, ποιός θα μπορέσει να σταθεί μπροστά σου;”. Για να μη λέγει λοιπόν κάποιος ότι, επειδή είμαι αμαρτωλός και γεμάτος από αμέτρητα κακά, δεν μπορώ να προσέλθω και να προσευχηθώ και να παρακαλώ τον Θεό, αφαιρώντας την δικαιολογία αυτή λέγει: “Αν εξετάσεις τις ανομίες μας Κύριε, Κύριε, ποιός θα μπορέσει να σταθεί μπροστά σου;”. Το “ποιός” , εδώ σημαίνει κανένας. Διότι δεν είναι δυνατό, δεν μπορεί κανένας ποτέ να επιτύχει την ευσπλαχνία του Θεού, αν εξετασθούν με λεπτομέρεια οι ευθύνες των πράξεών του.  Και αυτά τα λέγω όχι για να οδηγήσω τις ψυχές σας σε αδιαφορία, αλλά για να παρηγορήσω εκείνους που πέφτουν σε απόγνωση. Διότι ποιός θα μπορέσει να καυχηθεί ότι έχει αγνή καρδιά; η ποιός θα έχει το θάρρος να πη ότι είναι καθαρός από αμαρτίες; Και γιατί αναφέρω τους άλλους; Διότι και αν ακόμη παρουσιάσω στη μέση τον Παύλο και θελήσω να κάνω ακριβή εξέταση των πράξεών του, δεν θα μπορέσει να σταθεί απέναντί Του.  Πράγματι, τι θα μπορούσε ...

Ο όρος «απόδοσις», συναντάται στη λειτουργική γλώσσα με την εξής έννοια: Μετά την πάροδο οκτώ συνήθως ημερών επανάληψης κάποιας εορτής, η διάρκεια της οποίας παρατείνεται και μετά την εορτή, μέχρι και την ημέρα της απόδοσης. Με ρητή διάταξη του Μωσαϊκού Νόμου, οι μεγάλες Ισραηλιτικές εορτές διαρκούσαν 8 ημέρες. (Έξοδος 2/β: 15-19, Λευϊτικό 23/κγ: 36-39 και Αριθμοί 29/κθ: 35). Αυτή τη συνήθεια την κληρονόμησε και η Χριστιανική λατρεία. Πρώτη μαρτυρία περί παράτασης Χριστιανικής γιορτής για οκταήμερο, παρέχεται από τον Ευσέβιο, και πρόκειται για τα εγκαίνια των βασιλικών Τύρου και Ιεροσολύμων (355). Αυτό όμως ήταν κάποιο έκτακτο γεγονός. Πάντως πολύ ενωρίς επικρατούσε η συνήθεια, (τουλάχιστον στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων), να παρατείνεται ο εορτασμός των μεγάλων Χριστιανικών εορτών του Πάσχα, των Επιφανείων και της Πεντηκοστής για οκτώ ημέρες. Κατά την μαρτυρία της Αιθερίας (τέλος Δ΄ αιώνα), κατά τις οκτώ ημέρες της εβδομάδος του Πάσχα τελούντο καθημερινές Λειτουργίες. Τη Δευ...

« Μπήκα κι εγώ με τη σειρά μου στο εξομολογητήριο, όπου βρισκόταν ο Γέροντας Κύριλλος, όχι για να εξομολογηθώ, αφού είχα πνευματικό, κοινό με το σύζυγό μου, αλλά για να πάρω την ευχή του Γέροντα. Μόλις όμως, είδα το Γέροντα, ένοιωσα την «αγιότητα» που εξέπεμπε και όπως άρχισε να με ρωτάει «ξεγύμνωσα» την ψυχή μου. Πραγματικά με βοήθησε να πω πράγματα, τα οποία δεν είχα εξομολογηθεί ποτέ, όχι γιατί τα έκρυβα, αλλά γιατί δεν τα είχα εντοπίσει, ενώ αυτά υπήρχαν στο βάθος της ψυχής μου. Είναι Αγία ψυχή ο Γέροντας, άγιος άνθρωπος! Μετά την εξομολόγηση τον παρακάλεσα να προσευχηθεί για την επιτυχία του τρίτου μας παιδιού, του Στυλιανού-Μάρκελου, που έδινε πανελλαδικές εξετάσεις με στόχο τη Νομική. Τον παρακάλεσα μάλιστα να προσευχηθεί να περάσει στην Αθήνα κι όχι στη Θεσσαλονίκη η κάπου αλλού, για να μη μοιράζομαι σε δύο σπίτια. Ο Γέροντάς μου απάντησε: Μα, στην Αθήνα θα είναι, και “δι άλλης οδού” θα περάσει στη Νομική». Μαρία συζ. Δημ. Λινού, κάτοικος Αθηνών 30.3.2007 ...

Η εκπομπή «Μαζί στο Ρικ» με την Ελίτα Μιχαηλίδου μεταδόθηκε από το ΡΙΚ ΕΝΑ στις 27 Απριλίου 2015. Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος φιλοξενούμενος στην εκπομπή της κυπριακής τηλεόρασης "Μαζί στο ΡΙΚ", μιλά για την Κύπρο, το βίωμα του πόνου και της απώλειας που γεύτηκε στην παιδική κι εφηβική του ηλικία στην κατεχόμενη Ζώδια,  τις προσωπικές του εμπειρίες κοντά στους σύγχρονους Αγίους Παΐσιο, Πορφύριο και γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη, τη σημασία της Ορθόδοξης πίστης και τον προφητικό λόγο πολλών αγίων ανθρώπων του Θεού. ΠΗΓΗ

Συγκλονιστικό περιστατικό με τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ:   Κύριε Παπαζάχο, εσείς πως τον γνωρίσατε; ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ:  Είχε έρθει στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών για τα προβλήματα, που είχε με την καρδία του. Μόλις έμαθα ότι ήταν εκεί, πήγα να τον δω. Ήταν η μέρα, που τον είχαν μετακινήσει από τη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης σ” ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια κι ένα ράντζο, πάνω στο όποιο είχαν βάλει τον Γέροντα Ιάκωβο. Η πρώτη εντύπωσή μου μόλις τον είδα είναι κάτι που δεν περιγράφεται. «Αν σας πω ότι ο άνθρωπος αυτός ακτινοβολούσε, θα είναι λίγο. Η μορφή του ήταν το κάτι άλλο, πράγματι ακτινοβολούσε. Την ώρα που μπήκα στο δωμάτιό του, ήταν εκεί οι γιατροί, που έκαναν την καθημερινή επίσκεψή τους στους θαλάμους των ασθενών. Κατά σύμπτωση οι γιατροί εκείνοι ήταν πρώην φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, μόλις με είδαν, ήρθαν κοντά μου και με ενημέρωσαν για την κατάσταση της υγείας του Γέροντα. Όταν τελείωσαν κι έφυγαν οι γιατ...

Κάποτε βγήκε στην έδρα ένας άθεος και έλεγε στο ακροατήριό του: - Εάν υπάρχει Θεός τον περιμένω να έρθει, να με ''εκτελέσει''. Πέρασαν 3 λεπτά και ο Θεός δεν τον έκανε τίποτα. Είχε στη συνέχεια το θράσος να πει: - Είδατε; Εάν υπήρχε Θεός, θα με έκανε κακό! Τότε, εκείνη την στιγμή, ζήτησε μια γιαγιά το λόγο και του λέει: - Εσύ εάν είχες ένα παιδί και σου έκανε παρακοή, θα το σκότωνες; Εάν σε έβριζε, θα τον σκότωνες; - Όχι βέβαια, απάντησε ο άθεος. Και συνεχίζει η γιαγιά: - Αυτός ο Πανάγαθος Θεός, πως είναι δυνατόν το παιδί του να το σκοτώσει; Εσύ από το παιδί σου, δεν θα ήθελες την μετάνοιά του; Δεν θα ήθελες την συγγνώμη του; Αυτό ακριβώς θέλει και ο Θεός από σένα! Γι΄ αυτό και δεν σε εξουθένωσε. Εύχομαι να βάλεις μυαλό...   Δημήτριος Παναγόπουλος ΠΗΓΗ