ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ γεννήθηκε στὴ Ρώμη στὰ χρόνια του αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου (138 - 160 μ.Χ.). Ἦταν κόρη τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν, Ἀγάθωνα καὶ Πολιτείας, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν γιὰ τὴν χριστιανικὴ ἀγωγή της, ὅπως εἶχαν ὑποσχεθεῖ στὸ Θεὸ στὴν περίπτωση ποὺ θὰ τοὺς ἔδινε ἕνα παιδί. Ἐπειδὴ τὸ παιδὶ γεννήθηκε ἡμέρα Παρασκευὴ ἔλαβε αὐτὸ τὸ ὄνομα. Μετὰ τὸ θάνατο τῶν γονέων της, ἡ Παρασκευὴ μοίρασε ὅλη τὴν περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀνέπτυξε ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα στὴν Ρώμη καὶ στὰ περίχωρα τῆς πόλης, κηρύσσοντας τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δράση τῆς προκάλεσε τὸν εἰδωλολάτρη αὐτοκράτορα Ἀντωνίνο, ὁ ὁποῖος τὴν συνέλαβε καὶ τῆς ὑποσχέθηκε ὑλικὰ ἀγαθὰ στὴν περίπτωση ποὺ θὰ θυσίαζε στὰ εἴδωλα. Βλέποντας ὅμως πὼς ἡ Ἁγία παρέμενε σταθερὴ στὴν πίστη της, τὴν ὑπέβαλε στὸ βασανιστήριο τῆς πυρακτωμένης περικεφαλαίας, τὸ ὁποῖο ὑπέμεινε μὲ καρτερικότητα. Τότε ὁ Ἀντωνίνος διέταξε καὶ τὴν ἔβαλαν σὲ ἕνα λέβητα μὲ καυτὸ λάδι καὶ πίσσα. Ἐπειδὴ ὅμως εἶδε τὴν Ἁγία ἄθικτη, πλησίασε τὸ πρόσωπό του στὸν λέβη...

«Οὐ φίλημα σοὶ δώσω καθάπερ ο Ιουδας», λέμε κάθε φορᾶ ποὺ κοινωνοῦμε. Δηλαδὴ δὲν θὰ μιμηθῶ τὸν Ἰούδα ποὺ μόλις κοινώνησε, ἁμάρτησε, (πρόδωσε μὲ φίλημα τὸν Χριστό!). Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία! ‘Ἔχουμε βάλει μέσα μας τὸ Χριστό! Σκεφθεῖτε νὰ ὑβρίζουμε τὸν πλησίον μας, νὰ τὸν ἀδικοῦμε, νὰ τὸν κλέβουμε! «Ἐνῶ ἔχουμε φάει «ἀμνό», νὰ γινόμαστε «λύκοι»! Ἐνῶ ἔχουμε φάει «πρόβατο», νὰ ἁρπάζουμε σὰν τὰ λιοντάρια! Πῶς θὰ ἀπολογηθοῦμε, ὅταν κάνουμε τέτοιες ἁμαρτίες , ἔχοντας προηγουμένως κοινωνήσει;» ( Ἅγιος Ι. P.G. 58: 508).Μιὰ τέτοια ἁμαρτία (μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία ) ζυγίζει πολὺ βαριά! Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης καυτηριάζει ἀκόμα καὶ ὅσους μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία τὸ ρίχνουν στὸ κρασὶ καὶ στὸ φαγοπότι, διώχνοντας ἔτσι ἀπὸ πάνω τους τὰ χαρίσματα τῆς Θ. Κοινωνίας! «Μὴ ρίψης χαρὰν τοσαύτην, μὴ ἐκχέης, τὸν θησαυρὸν ,μὴ ἐπεισαγάγης μέθην τὴν τῆς ἀθυμίας μητέρα, τὴν τοῦ διαβόλου χαράν, τὴν μυρία τίκτουσαν κακά. Τὸν δὲ Χριστὸν ἔνδον ἔχων τολμᾶς ,εἰπὲ μοί, τοσαύτη...

Μία μοναδική ταινία ρωσικής παραγωγής σε 6 συνέχειες που περιδιαβαίνει τα μέρη όπου γεννήθηκε, έζησε, ασκήτεψε και δίδαξε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης.  Επεισόδιο 6ο: "Τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής" Παραγωγή: ΕΠΕ Παραγωγικό Κέντρο "POKROV", 2012

Φιλάρετος μοναχός Καρουλιώτης (1872-1962) (Φωτογραφία: Jacques Lacarrière, 1954) «Που τα βρήκες αυτά;» τον ρώτησαν. «Μου τα... πούλησε ο πατήρ Φιλάρετος, εις τα Καρούλια!» Είπε ψέματα για να δικαιολογηθεί και συνέχισε τη φρικτή συκοφαντία του: «Αυτός είναι αρχαιοκάπηλος! Πουλάει παλαιά βιβλία!» Οι αστυνομικοί ήλθαν εδώ στην έρημο κι έκαναν ανακρίσεις. Στη συνέχεια, έχοντας πεισθεί από τον πανούργο αυτόν άνθρωπο, μήνυσαν τον άγιον ασκητή! Κάποια μέρα έφθασαν σ’ εμάς οι κλήσεις, γιατί απ’ εδώ περνούν τα πάντα. Οι ασκηταί δεν γνωρίζουν από αυτά, αλλά και γενικότερα δεν ασχολούνται με βιοτικά πράγματα. Με τις κλήσεις εκαλείτο λοιπόν να δικασθεί! Τον ενημερώσαμε σχετικά κι εκείνος μας είπε: «Εγώ δεν γνωρίζω που να πάω. Σας παρακαλώ σεις να με οδηγήσετε». Ε, εμείς κάναμε ο,τι έπρεπε, του δώσαμε μερικά ρουχαλάκια -γιατί τα μοναδικά δικά του ήσαν ξεσχισμένα από την τραχιάν ασκητική ζωή- και είπαμε σ’ έναν γνωστό μας δικηγόρο να πάει να τον βοηθήσει. Του δώσαμε και λίγα χρήματα ...

Κάλλιστος Γουέαρ (Ἐπίσκοπος Διοκλείας) «Αυτός που ήταν ορατός σαν Λυτρωτής μας έχει τώρα περάσει στα μυστήρια»  Ά γιος Λέων ὁ Μέγας  Η κύρια θέση στην Χριστιανική λατρεία ανήκει στα μυστήρια. «Λέγεται μυστήριο», γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την Ευχαριστία, «επειδή εκείνο που πιστεύουμε δεν είναι το ίδιο με αυτό που βλέπουμε, αλλά βλέπουμε ένα πράγμα και πιστεύουμε άλλο ... Όταν ακούω να αναφέρεται το Σώμα του Χριστού, καταλαβαίνω το λεγόμενο με μία ορισμένη έννοια ενώ ο άπιστος, με μία άλλη έννοια»1. Αυτός ο διπλός χαρακτήρας, εξωτερικός και εσωτερικός συγχρόνως, είναι το διακριτικό στοιχείο ενός μυστηρίου• τα μυστήρια, όπως κι η Εκκλησία, είναι ορατά και αόρατα: σε κάθε μυστήριο υπάρχει ο συνδυασμός του εξωτερικού ορατού σημείου με μία εσωτερική πνευματική χάρη. Στο Βάφτισμα ο Χριστιανός υφίσταται εξωτερικό λούσιμο σε νερό, και συγχρόνως εξαγνίζεται εσωτερικά από τις αμαρτίες του. Στην Θεία Ευχαριστία παίρνει ψωμί και κρασί όπως φαίνεται από την...

      Παρὰ τὰ φαινόμενα καὶ τὴν ἀναξιότητα τῶν μοναχῶν καὶ κληρικῶν, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀκένωτη πηγὴ θαυμάτων. Παίρνει νερὸ καὶ τὸ κάνει Ἁγιασμό· παίρνει ψωμὶ καὶ κρασὶ καὶ τὸ κάνει Θεία Εὐχαριστία· παίρνει τὸν ἄνθρωπο χῶμα καὶ τὸν κάνει Θεό! Ἀλλὰ τὰ θαύματα πολλοὶ δὲν τὰ βλέπουν. Γιατί, ἂν τὰ ἔβλεπαν, δὲν θὰ περιφρονοῦσαν ἢ μισοῦσαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ θὰ τὴν ἀγαποῦσαν, θὰ τὴν τιμοῦσαν καὶ δὲν θὰ μιλοῦσαν γι’ αὐτὴ μὲ περιφρόνηση, ὅπως μιλοῦν.      Ὁ χριστιανὸς ἔχει προορισμὸ νὰ σηκώνει βαρὺ σταυρὸ στὴ ζωὴ τὸν. Εἶναι δύσκολο πράγμα νὰ λὲς ὅτι πιστεύεις στὸν Κύριο καὶ καλοπερνᾶς σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή. Γιατί, ὅταν καλοπερνᾶς στὴ γῆ, κάτι δὲν πάει καλὰ μὲ τὸν ἑαυτό σου, ἐνδιαφέρεσαι γιὰ τὸ χρυσάφι τῆς γῆς καὶ ὄχι γιὰ τοὺς θησαυροὺς τοῦ οὐρανοῦ. Ἀλλὰ ὅταν σκέφτεσαι ἔτσι, βρίσκεσαι μακριὰ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Χριστιανικὴ ζωὴ καὶ καλοπέραση δὲν πηγαίνουν μαζί, εἶναι διαφορετικὰ πράγματα      Κάποτε ἦλθε ἐδῶ ἕνας πολὺ γνωστὸς ...

Ἰωὴλ Φραγκάκος (Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας)  «Ε ἶ πεν ο ὖ ν α ὐ τ ῷ ὁ Ἰ ησο ῦ ς· πορεύου κα ὶ σ ὺ ποίει ὁ μοίως»   Κατὰ τ ὴ διάρκεια τ ῆ ς δημόσιας τριετο ῦ ς δράσεως το ῦ Κυρίου, «λογοποιεί τινες ἀ θυροστομε ῖ ν ε ἰ ωθότες» ( ἅ γιος Κύριλλος Ἀ λεξανδρείας), δηλ. ἄ νθρωποι κουτσομπόληδες πο ὺ ε ἶ χαν συνηθίσει ν ὰ λέγουν ἀ θυροστομίες, διέδιδαν ε ἰ ς βάρος Του τ ὰ ἀ κόλουθα: Ἔ λεγαν π ὼ ς ὁ Χριστ ὸ ς περιφρονε ῖ τ ὸ Μωσαϊκ ὸ Νομό, «καιν ὰ δ ὲ α ὐ τ ὸ ς ε ἰ σφέρει διδάγματα», δηλ. καινούργια διδάγματα ε ἰ σάγει στ ὸ βίο τ ῶ ν ἀ νθρώπων. Γι’ α ὐ τ ὸ ἔ ρχεται ὁ σημεριν ὸ ς νομικός το ῦ Ε ὐ αγγελίου κα ὶ προσπαθε ῖ ν ὰ παρασύρει τ ὸ ν Ἰ ησο ῦ σ ὲ κάποια συζήτηση, ἀ π ὸ τ ὴ ν ὁ ποία θ ὰ ἐ πιτύγχανε δύο πράγματα, θ ὰ ἔ κανε τ ὸ Χριστ ὸ ν ὰ ὁ μολογήσει π ὼ ς ὁ Νόμος το ῦ Μωυσ ῆ ε ἶ ναι παρωχημένος, ἐ ν ῶ ὁ ὑ ποτιθέμενος δικός Του ε ἶ ναι σωστός. Ἀ γνοο ῦ σε π ὼ ς ὁ νομοθέτης κα ὶ τ ῆ ς Παλαι ᾶ ς κα ὶ τ ῆ ς Καιν ῆ ς ...