ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 Την Τρίτη 17η Φεβρουαρίου 2026 στις 6.00 μ.μ. πραγματοποιήθηκε η εσπερινή Ομιλία στην αίθουσα της Χριστιανικής Αδελφότητας ΕΛΕΗΜΩΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ (Στουρνάρα 11) με θέμα Ανάλυση της Κλίμακος του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου ομιλία " Περί διακρίσεως" από τον π. Νικόλαο Δαλαγιώργο.  ΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΕΚΤΟΣ Περί διακρίσεως-  (Περὶ διακρίσεως εὐδιακρίτου) Μέρος Β' 10ο επεισόδιο  39. Μὴ θαυμάσης γιὰ τὸ ὅτι πολλὲς φορὲς οἱ δαίμονες μᾶς φέρνουν καὶ ἀγαθοὺς λογισμούς. Μᾶς τοὺς φέρνουν μέν, ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ ἐναντιώνονται νοερῶς σ᾿ αὐτούς. Καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἀκόμη καὶ τὶς πιὸ μυστικὲς σκέψεις τῶν καρδιῶν μας τὶς γνωρίζουν . On Tuesday, February 17, 2026 at 6:00 p.m. the evening sermon was held in the hall of the Christian Brotherhood of GOOD SAMARITIS (Stournara 11) on the topic of Analysis of the Ladder of Saint John of Sinai, sermon "On Discernment" by Fr. Nikolaos Dalagiorgos. SPEAK TWENTY-SIX On Discernment- (On Discernment of the Discerning) Part B...

Λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔρχονται στὴν ἐκκλησία. Ποιὰ εἶναι, ἄραγε ἡ αἰτία αὐτοῦ του φαινομένου; Γιορτάζουμε μνῆμες ἁγίων καὶ σχεδὸν κανένας δὲν παρουσιάζεται στὸ ναό. Φαίνεται πὼς ἡ ἀπόσταση παρασύρει τοὺς χριστιανοὺς στὴν ἀμέλεια, ἢ μᾶλλον ὄχι ἡ ἀπόσταση, ἀλλὰ ἡ ἀμέλεια μόνο τους ἐμποδίζει. Γιατί, ὅπως τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει αὐτὸν ποὺ ἔχει ἀγαθὴ προαίρεση καὶ ζῆλο νὰ κάνει κάτι, ἔτσι καὶ τὸν ἀμελῆ, τὸν ράθυμο καὶ ἀναβλητικό, ὅλα μποροῦν νὰ τὸν ἐμποδίσουν. Οἱ μάρτυρες ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν Ἀλήθεια, καὶ ἐσὺ λογαριάζεις μία τόσο μικρὴ ἀπόσταση; Ἐκεῖνοι θυσιάσαν τὴ ζωή τους γιὰ τὸ Χριστό, καὶ ἐσὺ δὲν θέλεις οὔτε λίγο νὰ κοπιάσεις; Ὁ Κύριος πέθανε γιὰ χάρη σου, καὶ ἐσὺ Τὸν περιφρονεῖς; Γιορτάζουμε μνῆμες ἁγίων, κι ἐσὺ βαριέσαι νὰ ἔρθεις στὸ ναό, προτιμώντας νὰ κάθεσαι στὸ σπίτι σου; Καὶ ὅμως, πρέπει νὰ ἔρθεις, γιὰ νὰ δεῖς τὸ διάβολο νὰ νικιέται, τὸν ἅγιο νὰ νικάει, τὸ Θεὸ νὰ δοξάζεται καὶ τὴν Ἐκκλησία νὰ θριαμβεύει. «Μὰ εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ δὲν τολμῶ νὰ ἀντικρύσω ...

Η αγάπη προς τον αδελφό καλλιεργεί την αγάπη προς τον Θεό Ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας, η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θ' αποκτήσομε την χάρι, τον ουρανό, την αιώνια ζωή. Η αγάπη προς τον αδελφό καλλιεργεί την αγάπη προς τον Θεό. Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσομε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νιώθομε τότε ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ' τους ανθρώπους. Γιατί, «ο μη αγαπών τον αδελφόν αυτού, ον εώρακε, τον Θεόν, ον ουχ εώρακε, πως δύναται αγαπάν;». Ν' αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση. Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Μια αγάπη που ζητάει ανταπόδοση είναι ιδιοτελής. Δεν είναι γνήσια, καθαρή, ακραιφνής. Να τους αγαπάτε και να τους συμπονάτε όλους. «Και είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη• υμείς δε εστε μέλη Χριστού και μέλη εκ μέρους». Αυτό είναι Εκκλησία• εγώ, εσύ, αυτ...

    Τί ἀξία ἔχει ἀδελφοί μου, ἐὰν μιλῶ αἰώνια γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς αἰώνια σιωπᾶ; Μπορῶ ἄραγε νὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δίκαιό του Θεοῦ, ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν τὸ θέσει ὑπὸ τὴν προστασία Του; Μπορῶ νὰ ἀποδείξω τὸν Θεὸ στοὺς ἄθεους ἐὰν ὁ Θεὸς κρύβεται;     Μπορῶ νὰ ἀγαπῶ τὰ παιδιά Του, ἐὰν Αὐτὸς εἶναι ἀδιάφορος ἀπέναντι στὰ παθήματά τους;     Ὄχι. Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μπορῶ. Οἱ λέξεις μου δὲν ἔχουν φτερὰ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ὑψώσουν στὸν Θεὸ ὅλους τους πεσμένους καὶ ξεπερασμένους ἀπὸ τὸν Θεὸ οὔτε ἔχουν φωτιὰ γιὰ νὰ ζεστάνουν τὶς παγωμένες καρδίες τῶν παιδιῶν ἔναντί του Πατέρα τους. Οἱ λέξεις μου δὲν εἶναι τίποτα, ἂν δὲν εἶναι ἀπήχηση καὶ ἐπανάληψη αὐτοῦ ποὺ ὁ Θεὸς μὲ τὴ δική του δυνατὴ γλώσσα λέει. Τί εἶναι ὁ ψίθυρος στὰ βότσαλα τῆς ἀκτῆς μπροστὰ στὸ φοβερὸ βουητὸ τοῦ ὠκεανοῦ; Ἔτσι εἶναι καὶ οἱ λέξεις μου ἀπέναντι στοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ. Πῶς μπορεῖ νὰ ἀκούσει κάποιος τὸν ψίθυρο στὰ βότσαλα, τὰ σκεπασμένα ἀπὸ τὸν ἀφρὸ τοῦ μανιώδους στοιχείου, ὅταν εἶναι κουφὸς μπ...

Κάλλιστος Γουέαρ (Επίσκοπος Διοκλείας) «Ο Λυτρωτής μας, που τον βλέπαμε κάποτε σωματικά,  τώρα είναι παρών στα μυστήρια» Άγ. Λέων ο Μέγας   Τα μυστήρια κατέχουν κεντρική θέση στη Χριστιανική λατρεία. «Και άλλως δε μυστήριον καλείται», γράφει ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την Ευχαριστία, «ότι ουχ άπερ ορώμεν πιστεύομεν, αλλ’ έτερα ορώμεν, και έτερα πιστεύομεν... Ακούω σώμα Χριστού, ετέρως εγώ νοώ το ειρημένον, ετέρως ο άπιστος». Αυτός ο διπλός χαρακτήρας, ο ταυτόχρονα εξωτερικός και εσωτερικός, είναι το διακριτικό χαρακτηριστικό του μυστηρίου: τα μυστήρια, όπως και η Εκκλησία, είναι ταυτόχρονα ορατά και αόρατα. Σε κάθε μυστήριο υπάρχει ο συνδυασμός ενός εξωτερικού, ορατού σημείου με μία εσωτερική, πνευματική χάρη. Στο βάπτισμα ο χριστιανός υφίσταται μία ορατή κατάδυση στο νερό, ενώ ταυτόχρονα καθαρίζεται εσωτερικά από τις αμαρτίες του. Στην Ευχαριστία λαμβάνει αυτό, που από ορατή άποψη είναι άρτος και οίνος, ενώ στην πραγματικότητα μεταλαμβάνει το Σώμα και το ...

Ομιλία που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της Ορθοδόξου Χριστιανικής Αδελφότητος του Ελεήμωνος Σαμαρείτου (Στουρνάρα 11) στην κεντρική πλατεία στα Τρίκαλα την Τρίτη 14 Νοεμβρίου στις 6.00 το απόγευμα πάνω στην Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτη από τον π. Νικόλαο Δαλαγιώργο, με θέμα: "Περί αγρυπνίας." ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ ΕΝΑΤΟΣ Περί αγρυπνίας (Διά την σωματικήν αγρυπνίαν, και διά το πώς πρέπει να επιτελώμεν αυτήν) Ο άγρυπνος οφθαλμός εξήγνισε τον νου, ενώ ο πολύς ύπνος επώρωσε την ψυχή. Ο άγρυπνος μοναχός είναι εχθρός της πορνείας, ενώ ο υπνώδης είναι σύζυγός της. Η αγρυπνία είναι θραύσις της σαρκικής πυρώσεως, λύτρωσις από τους μολυσμούς των ενυπνιασμών, δακρύβρεκτος οφθαλμός, απαλή καρδία, προφύλαξις από τους λογισμούς, χωνευτήριο των φαγητών, δαμαστήριο των παθών, κολαστήριο της γλώσσης, φυγαδευτήριο των αισχρών φαντασιών.

Ὁ Κωνσταντῖνος Ἀνδρέου, γιατρὸς ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα, τὸν Μάρτιο τοῦ ἔτους 2008, ἔπρεπε νὰ πάρει μία σοβαρὴ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς χώρας στὴν ὁποία θὰ ἔκανε τὴν εἰδικότητά του στὴν ὀφθαλμιατρική. Προβληματιζόταν ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ κάνει ἐντατικὰ μαθήματα τῆς ἀγγλικῆς, γαλλικῆς ἢ καὶ σουηδικῆς γλώσσας, γιατί δὲν ἤξερε σὲ ποιὸ νοσοκομεῖο θὰ ὑπῆρχε κενὴ θέση, ὥστε νὰ γίνει δεκτός. Γιὰ ἀκόμη μία φορὰ συμβουλεύθηκε τὸν ἅγιο Γέροντα Κύριλλο. Κι ἐκεῖνος ἀμέσως, χωρὶς δισταγμό, χαμογελώντας, τοῦ εἶπε «γαλλικά, γαλλικὰ νὰ μάθεις». Κάνοντας ὑπακοὴ στὸν Γέροντα ἄρχισε τὴν ἐντατικὴ ἐκμάθηση τῆς γαλλικῆς. Αἰτήσεις ἀπηύθυνέ σε, περίπου ἑκατό, ἀγγλόφωνα καὶ γαλλόφωνα νοσοκομεῖα σὲ πολλὲς χῶρες τῆς Εὐρώπης. Θετικὴ ἀπάντηση, ὅτι ὑπάρχει κενὴ θέση καὶ τὸν δέχονται, ἔλαβε μόνον ἀπὸ νοσοκομεῖο τῶν Βρυξελλῶν, γιὰ τὴν ὁποία ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἦταν νὰ γνωρίζει τὴν γαλλικὴ γλώσσα.

Οδοιπορικό / Ιστορικό  της Ιεράς Καλύβης Αγίου Ακακίου  της Ι. Σκήτης Αγίας Τριάδος Καυσοκαλύβίων   ΠΗΓΗ

  Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς   (+1932), ένας άγιος των ημερών μας, ήταν άνθρωπος άκακος, απονήρευτος και με βαθειά ταπείνωση. Έδειχνε μεγάλη υπομονή στους πειρασμούς και τις δοκιμασίες. Έλεγε κάποτε ο ίδιος συμβουλεύοντας μια πνευματική του κόρη: “Εγώ παιδί μου με την υπομονή τα έβγαλα πέρα τα τόσα σκάνταλα που μου παρουσιαζόντουσαν”. Εξηγεί σε μια «κόρη του» γιατί να μην θυμώνει και λέει: «και ‘γω δεν ξέρω να μιλήσω; ξέρω, αλλά σκέφτομαι το αποτέλεσμα και έτσι σιωπώ». Ο παπα – Νικόλας Πλανάς λειτουργούσε καθημερινά, χωρίς διακοπή, σε διάστημα μισού αιώνα. Στο διάστημα αυτό τύχαινε κάποτε να μην έχει πρόσφορο. Πάντοτε όμως εξοικονομούσε είτε από τους πιστούς είτε από τους γύρω φούρνους. Κάποια μέρα είχε προχωρήσει ο όρθρος αρκετά, αλλά πρόσφορο δεν φαινόταν πουθενά. Έστειλε να ψάξουν στους φούρνους και στις νοικοκυρές που πάντα είχαν. Κοίταξε και στα ντουλάπια του ιερού, μήπως είχε αφήσει άλλος ιερέας. Μα κανένα αποτέλεσμα. Στενοχωρήθηκε μέχρι δακρύων. Κάποια στιγμή τον βλέπουν...

Του Αγίου Ισαάκ του  Σύρου Λένε για τόν μακάριο Αντώνιο ότι ποτέ δέν σκέφθηκε να κάνει κάτι που να ωφελεί τον εαυτό του πιότερο από τόν πλησίον του. Κι αυτό, γιατί πίστευε πώς το κέρδος του πλησίον του είναι γι’ αυτόν άριστη εργασία. Και πάλι είπαν για τόν αββά Αγάθωνα, ότι έλεγε πώς «ήθελα να βρω ένα λεπρό και να λάβω το σώμα του και να του δώσω το δικό μου». Είδες τέλεια αγάπη; Και πάλι, άν είχε κάποιο πράγμα χρήσιμο, δέν άντεχε να μήν αναπαύσει μ’ αυτό τόν πλησίον του. Είχε κάποτε μια σμίλη για να κόβει τίς πέτρες. Ήρθε λοιπόν ένας αδελφός κο...