Πόσο δυνατὸ εἶναι κανεὶς πραγματικὰ νὰ κινεῖται, νὰ σκέπτεται, νὰ ζεῖ, νὰ νταραβερίζεται, νὰ ἐργάζεται συνέχεια μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου. Ὅλο ἀναμορφώνεται καὶ ὅλο ἀναγεννᾶται καὶ ἀνεβαίνει ἡ στάθμη τῆς ψυχῆς του καὶ ὅλο περισσότερο ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Κύριο καὶ ἐπιτυγχάνει τὴ θέωση κατὰ τοὺς πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. Λοιπόν ἐκεῖνο ποῦ ἀποτελεῖ κίνδυνο, μεγάλο κίνδυνο εἶναι ἡ συνήθεια, μεγάλο καὶ τρομερὸ κίνδυνο ἡ συνήθεια. Ἐμεῖς νὰ μὴν ἐπιτρέψουμε στὸν ἑαυτό μας νὰ συνηθίζει, εἴτε τὴ Λειτουργία, εἴτε τὴν ψαλτική, εἴτε τὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς εἴτε… νὰ μὴ τὸ συνηθίζουμε. Νὰ νοιώθουμε δέος κάθε φορᾶ ποῦ γίνεται Λειτουργία. Μὲ πολλὴ συγκίνηση καὶ συναίσθηση καὶ εὐγνωμοσύνη εἰς τὸν Θεὸν νὰ παρακολουθοῦμε. Θὰ μπορούσαμε πάντοτε ὡς γιὰ πρώτη φορὰ καὶ τελευταία φορὰ νὰ παρακολουθοῦμε τὴ Θεία Λειτουργία; Λοιπὸν εἶναι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος ἡ συνήθεια. Συνήθεια καὶ στὸν κανόνα καὶ στὴν προσευχὴ καὶ στὴ Λειτουργία καί, καί, καί. Ὅταν προσπαθεῖ κανεὶς νὰ νοι...