ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

  Μια νέα κοπέλα πήγε να χειρουργηθεί σε νοσοκομείο της Συμφερούπολης. Η κατάσταση της ήταν πολύ σοβαρή και η εγχείρηση δύσκολη κι επικίνδυνη. Η γιατρός που θα τη χειρουργούσε κάλεσε τη μητέρα της ασθενούς και της είπε: - Η εγχείρηση είναι πολύ δύσκολη κι επικίνδυνη. Δεν μπορώ να σας εγγυηθώ τίποτα. Δεν ξέρω αν η κόρη σας βγει ζωντανή. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Η νέα οδηγήθηκε στο χειρουργείο. Σ' όλη τη διάρκεια της εγχείρησης η μητέρα καθόταν στην αυλή του νοσοκομείου και με δάκρυα στα μάτια προσευχόταν στον άγιο Λουκά τον Ιατρό και στον άγιο Παντελεήμονα να βοηθήσουν. Σε κάποια στιγμή μπροστά στα μάτια της μητέρας εκτυλίχθηκε ένα καταπληκτικό γεγονός:ο τοίχος του νοσοκομείου έγινε διάφανος, σαν τζάμι. Φάνηκε η αίθουσα του χειρουργείου. Στο χειρουργικό κρεβάτι ήταν η κόρη της και γύρω η γιατρός που τη χειρουργούσε με τους συναδέλφους της. Δίπλα της στεκόταν η νοσοκόμα-έργαλειοδοτρια που κρατούσε τα χειρουργικά εργαλεία. Και το ακόμα θαυμαστότερο: Δίπλα στη γιατρό ε...

ΠΗΓΗ

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)) Εις το  ό νομα του   Πατρός και του Υιού   και του  Α γίου Πνεύματος Χρόνο με το χρόνο και από γενιά σε γενιά διαβάζουμε το Ευαγγέλιο σε νέα πλαίσια και υπό το πρίσμα σημερινών καταστάσεων, είτε είναι προσωπικές η ιστορικές. Και κάθε φορά το ένα η το άλλο εδάφιο μπορεί με διαφορετικό τρόπο να προκαλεί την προσοχή μας.  Σήμερα διαβάσαμε τήν περικοπή για τόν χορτασμό του πλήθους από τόν Χριστό. Και πιο συχνά έχουμε διαβάσει στα κείμενα τών Πατέρων και σε πνευματικούς συγγραφείς για το αίσθημα τής κατάπληξης στο έλεος...

    Γέρων Δανιὴλ Κατουνακιώτης: Ἔχω διαβάσει στὸ Λαυσαϊκὸν τοῦ Παλλαδίου τὰ ἑξῆς περὶ τοῦ ἀββᾶ Ὤρ: «Οὗτος ἐν τῇ ἐρήμω διάγων, ἤσθιεν μὲν βοτάνας καὶ ρίζας γλυκείας, ἐπινεν δὲ καὶ ὕδωρ ὄτε ηὔρισκεν, ἐν εὐχαῖς καὶ ὕμνοις διατελῶν πάντα τὸν χρόνον». Νομίζω ἀποδίδουν ἄριστά τα τῆς ἀσκητικοτάτης βιοτῆς τοῦ πατρὸς Φιλαρέτου. Ἦταν ἐν ἀπὸ τὰ εὔοσμα ἄνθη ποὺ φυτρώνουν στὰ βράχια τῶν Καρουλίων! Φίλος της ἀρετῆς ὄντως. Πάντα κυκλοφοροῦσε ξυπόλυτος. Μιὰ μέρα ὁ Γέροντάς μας, ὁ π. Γερόντιος, θέλοντας νὰ τὸν δοκιμάσει ἂν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ τόση ἀγάπη καὶ ἁπλότητά του ἢ ἀπὸ ἐγωισμό, τοῦ εἶπε: «Πάτερ Φιλάρετε...» «Εὐλογεῖτε, Γέροντα». «Εἶσαι ὑποκριτής! Μᾶς δείχνεις ὅτι περπατᾶς ξυπόλυτος καὶ μὲ κουρελιασμένα ράσα, γιὰ νὰ κάνεις τὸν ταπεινό! «Γέροντα», ἀπήντησεν ἐκεῖνος κατεβάζοντας ταπεινά το κεφάλι, «εἶμαι ὑποκριτής! Ὅμως τί νὰ κάνω γιὰ νά... θεραπευθῶ;» «Νὰ βάλεις παπούτσια καὶ νὰ σουλουπωθεῖς». «Νὰ ’ναι εὐλογημένο, Γέροντα· αὐτὸ θὰ κάνω». Ἔβαλε βαθιὰ μετάνοια κι ἔφ...

https://www.youtube.com/embed/uluS9qeIpHs " frameborder="0" allowfullscreen>

Σχόλιο  Γ.Θ : Η Εκκλησία. Το κάστρο, που μας εκτοξεύει στον Ουρανό. Το παράθυρο, που έχει θέα στον Τρίτο Ουρανό. Αν νιώθαμε το βάθος της Εκκλησίας, θα ζούσαμε από τώρα τον Παράδεισο! Βάλτε στην καρδιά σας τα λόγια του πατέρα Πορφύριου παρακάτω και, αφού τα διαβάσετε προσεκτικά, ξαναδιαβάστε τα και κάντε τα βίωμα. Τα προβλήματά σας τότε δεν θα λυθούν, αλλά θα καταργηθούν. Θα νιώσετε, ότι τα καλύτερα είναι μπροστά μας και μας περιμένουν στη χώρα της Αιωνιότητας! Η Εκκλησία είναι άναρχη, ατελεύτητη, αιώνια, όπως ο ιδρυτής της, ο Τριαδικός Θεός, είναι άναρχος, ατελεύτητος, αιώνιος. Η Εκκλησία είναι άκτιστη, όπως και ο Θεός είναι άκτιστος. Υπήρχε προ των αιώνων, προ των αγγέλων, προ της δημιουργίας του κόσμου. «Προ καταβολής κόσμου», λέγει ο Απόστολος Παύλος. Είναι θείο καθίδρυμα και σ’ αυτήν «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος». Είναι έκφραση της πολυποίκιλης σοφίας του Θεού.  Είναι το μυστήριο των μυστηρίων. Υπήρξε αφανέρωτο και εφανερώθ...

Ὁ Ἅγιος Τύχων, ἔζησε στὰ χρόνια των αὐτοκρατόρων Ἀρκαδίου καὶ Ὀνηρίου. Καταγόταν ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια, οἱ δὲ ἐνάρετοι γονεῖς τοῦ τὸν ἀνέθρεψαν «ἐν παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου», γι’ αὐτὸ πολὺ γρήγορα ὁ Τύχων διακρίθηκε γιὰ τὸ ἦθος τοῦ χαρακτήρα του, τὴ σύνεση, τὴ διάκριση καὶ τὴ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. Σὲ νεαρὴ ἡλικία καὶ ἐκτιμώντας τὶς σπάνιες ἀρετές του, ὁ ἐπίσκοπος Μνημόνιος (τιμᾶται 16 Ἰουνίου) τὸν χειροτόνησε διάκονο. Γρήγορα ὅμως ἡ ἀρετή του καὶ ἡ σπουδαία κατηχητική του δράση τὸν ἀνέδειξαν διάδοχό του Μνημονίου. Ὡς Ἐπίσκοπος διακρίθηκε γιὰ τὰ διοικητικά του χαρίσματα, τὴ φιλανθρωπική του δραστηριότητα καὶ τὴ διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔφερε πλούσιους καρπούς, μεταστρέφοντας πολλοὺς εἰδωλολάτρες. Ὁ Ἅγιος Τύχων κατέστρεψε πολλοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς καὶ στὴ θέση τοὺς ὕψωσε χριστιανικούς. Τιμήθηκε μάλιστα ἀπὸ τὸν Πανάγαθο Θεὸ καὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας, ἐπιτελώντας πολλὰ θαύματα καὶ πολλὲς ἰάσεις καὶ εὐεργεσίες. Μὲ τὴν θερμὴ προσευχὴ τοῦ ἀναζωογόνησε...

Ιωήλ Φραγκάκος (Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας) «Και έφαγον πάντες και χορτάσθησαν» Μετά το θάνατο του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ο Χριστός αναχωρεί στην έρημο. Αναχωρεί στην έρημο, για να φυλάξει τον εαυτό Του για τον κατάλληλο καιρό του Σταυρού. Δεν είχε έλθει η ώρα για το πάθος Του. Ο άλλος Ευαγγελιστής γράφει πως αναχώρησε στην έρημο για να δώσει την ευκαιρία στους μαθητές Του να ξεκουρασθούν (Μαρκ. 6,31). Ανεχώρησαν σε κάποια έρημο της πόλεως Βηθσαιδά (Λουκ. 9,10). Στο χώρο αυτό έκανε το θαύμα των πέντε άρτων. Οι συνθήκες του θαύματος τα αρνητικά δεδομένα είναι περισσότερα απ’ τα θετικά στο θαύμα των πέντε άρτων, γράφει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος. Ο τόπος ήταν έρημος και δεν υπήρχε κάποια εστία ανεφοδιασμού για τον κόσμο. Η ώρα ήταν περασμένη· «Η μεν ημέρα κλίνειν ήρξατο», καθώς είπε Λουκάς· «αυτοί δε παρέμειναν άσιτοι», δηλαδή η ημέρα τελείωνε, αλλά αυτοί παρέμειναν άσιτοι, σημειώνει ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός. Ο πολύς ο κόσμος είχε αιχμαλωτευθεί ...

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ    Μια δεύτερη μορφή συναντήσεως είναι η συνάντηση «εν αληθεία». Μια συνάντηση είναι αληθινή, μόνον εφόσον τα συναντώμενα πρόσωπα είναι αληθινά. Υπ’ αυτή την άποψη εμείς συνεχώς νοθεύουμε αυτή τη συνάντηση. Όχι μόνο στον εαυτό μας αλλά και στην εικόνα που έχουμε για τον Θεό, μας είναι δύσκολο να είμαστε αληθινοί. Μέσα στη μέρα αλλάζουμε συνεχώς το κοινωνικό μας πρόσωπο έτσι, που να καταντά αγνώριστο στους άλλους, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.   Κι όταν έρθει η ώρα να προσευχηθούμε και θελήσουμε να παρουσιαστούμε ενώπιον του Θεού, νιώθουμε συχνά χαμένοι γιατί δεν ξέρουμε ποιο απ’ αυτά τα κοινωνικά προσωπεία είναι το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπό μας, ούτε έχουμε την αίσθηση της αληθινής μας ταυτότητας.   Τα ποικίλα εναλλασσόμενα προσωπεία που παρουσιάζουμε στον Θεό δεν είναι ο εαυτός μας. Υπάρχει κάτι από τον εαυτό μας μέσα στο καθένα, αλλά λείπει το συνολικό πρόσωπο. Γι’ αυτό το λόγο μια προσευχή που θα μπορούσε να βγει δυναμικ...

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ γεννήθηκε στὴ Ρώμη στὰ χρόνια του αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου (138 - 160 μ.Χ.). Ἦταν κόρη τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν, Ἀγάθωνα καὶ Πολιτείας, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν γιὰ τὴν χριστιανικὴ ἀγωγή της, ὅπως εἶχαν ὑποσχεθεῖ στὸ Θεὸ στὴν περίπτωση ποὺ θὰ τοὺς ἔδινε ἕνα παιδί. Ἐπειδὴ τὸ παιδὶ γεννήθηκε ἡμέρα Παρασκευὴ ἔλαβε αὐτὸ τὸ ὄνομα. Μετὰ τὸ θάνατο τῶν γονέων της, ἡ Παρασκευὴ μοίρασε ὅλη τὴν περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀνέπτυξε ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα στὴν Ρώμη καὶ στὰ περίχωρα τῆς πόλης, κηρύσσοντας τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δράση τῆς προκάλεσε τὸν εἰδωλολάτρη αὐτοκράτορα Ἀντωνίνο, ὁ ὁποῖος τὴν συνέλαβε καὶ τῆς ὑποσχέθηκε ὑλικὰ ἀγαθὰ στὴν περίπτωση ποὺ θὰ θυσίαζε στὰ εἴδωλα. Βλέποντας ὅμως πὼς ἡ Ἁγία παρέμενε σταθερὴ στὴν πίστη της, τὴν ὑπέβαλε στὸ βασανιστήριο τῆς πυρακτωμένης περικεφαλαίας, τὸ ὁποῖο ὑπέμεινε μὲ καρτερικότητα. Τότε ὁ Ἀντωνίνος διέταξε καὶ τὴν ἔβαλαν σὲ ἕνα λέβητα μὲ καυτὸ λάδι καὶ πίσσα. Ἐπειδὴ ὅμως εἶδε τὴν Ἁγία ἄθικτη, πλησίασε τὸ πρόσωπό του στὸν λέβη...

«Οὐ φίλημα σοὶ δώσω καθάπερ ο Ιουδας», λέμε κάθε φορᾶ ποὺ κοινωνοῦμε. Δηλαδὴ δὲν θὰ μιμηθῶ τὸν Ἰούδα ποὺ μόλις κοινώνησε, ἁμάρτησε, (πρόδωσε μὲ φίλημα τὸν Χριστό!). Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία! ‘Ἔχουμε βάλει μέσα μας τὸ Χριστό! Σκεφθεῖτε νὰ ὑβρίζουμε τὸν πλησίον μας, νὰ τὸν ἀδικοῦμε, νὰ τὸν κλέβουμε! «Ἐνῶ ἔχουμε φάει «ἀμνό», νὰ γινόμαστε «λύκοι»! Ἐνῶ ἔχουμε φάει «πρόβατο», νὰ ἁρπάζουμε σὰν τὰ λιοντάρια! Πῶς θὰ ἀπολογηθοῦμε, ὅταν κάνουμε τέτοιες ἁμαρτίες , ἔχοντας προηγουμένως κοινωνήσει;» ( Ἅγιος Ι. P.G. 58: 508).Μιὰ τέτοια ἁμαρτία (μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία ) ζυγίζει πολὺ βαριά! Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης καυτηριάζει ἀκόμα καὶ ὅσους μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία τὸ ρίχνουν στὸ κρασὶ καὶ στὸ φαγοπότι, διώχνοντας ἔτσι ἀπὸ πάνω τους τὰ χαρίσματα τῆς Θ. Κοινωνίας! «Μὴ ρίψης χαρὰν τοσαύτην, μὴ ἐκχέης, τὸν θησαυρὸν ,μὴ ἐπεισαγάγης μέθην τὴν τῆς ἀθυμίας μητέρα, τὴν τοῦ διαβόλου χαράν, τὴν μυρία τίκτουσαν κακά. Τὸν δὲ Χριστὸν ἔνδον ἔχων τολμᾶς ,εἰπὲ μοί, τοσαύτη...

Μία μοναδική ταινία ρωσικής παραγωγής σε 6 συνέχειες που περιδιαβαίνει τα μέρη όπου γεννήθηκε, έζησε, ασκήτεψε και δίδαξε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης.  Επεισόδιο 6ο: "Τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής" Παραγωγή: ΕΠΕ Παραγωγικό Κέντρο "POKROV", 2012

Φιλάρετος μοναχός Καρουλιώτης (1872-1962) (Φωτογραφία: Jacques Lacarrière, 1954) «Που τα βρήκες αυτά;» τον ρώτησαν. «Μου τα... πούλησε ο πατήρ Φιλάρετος, εις τα Καρούλια!» Είπε ψέματα για να δικαιολογηθεί και συνέχισε τη φρικτή συκοφαντία του: «Αυτός είναι αρχαιοκάπηλος! Πουλάει παλαιά βιβλία!» Οι αστυνομικοί ήλθαν εδώ στην έρημο κι έκαναν ανακρίσεις. Στη συνέχεια, έχοντας πεισθεί από τον πανούργο αυτόν άνθρωπο, μήνυσαν τον άγιον ασκητή! Κάποια μέρα έφθασαν σ’ εμάς οι κλήσεις, γιατί απ’ εδώ περνούν τα πάντα. Οι ασκηταί δεν γνωρίζουν από αυτά, αλλά και γενικότερα δεν ασχολούνται με βιοτικά πράγματα. Με τις κλήσεις εκαλείτο λοιπόν να δικασθεί! Τον ενημερώσαμε σχετικά κι εκείνος μας είπε: «Εγώ δεν γνωρίζω που να πάω. Σας παρακαλώ σεις να με οδηγήσετε». Ε, εμείς κάναμε ο,τι έπρεπε, του δώσαμε μερικά ρουχαλάκια -γιατί τα μοναδικά δικά του ήσαν ξεσχισμένα από την τραχιάν ασκητική ζωή- και είπαμε σ’ έναν γνωστό μας δικηγόρο να πάει να τον βοηθήσει. Του δώσαμε και λίγα χρήματα ...

Κάλλιστος Γουέαρ (Ἐπίσκοπος Διοκλείας) «Αυτός που ήταν ορατός σαν Λυτρωτής μας έχει τώρα περάσει στα μυστήρια»  Ά γιος Λέων ὁ Μέγας  Η κύρια θέση στην Χριστιανική λατρεία ανήκει στα μυστήρια. «Λέγεται μυστήριο», γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την Ευχαριστία, «επειδή εκείνο που πιστεύουμε δεν είναι το ίδιο με αυτό που βλέπουμε, αλλά βλέπουμε ένα πράγμα και πιστεύουμε άλλο ... Όταν ακούω να αναφέρεται το Σώμα του Χριστού, καταλαβαίνω το λεγόμενο με μία ορισμένη έννοια ενώ ο άπιστος, με μία άλλη έννοια»1. Αυτός ο διπλός χαρακτήρας, εξωτερικός και εσωτερικός συγχρόνως, είναι το διακριτικό στοιχείο ενός μυστηρίου• τα μυστήρια, όπως κι η Εκκλησία, είναι ορατά και αόρατα: σε κάθε μυστήριο υπάρχει ο συνδυασμός του εξωτερικού ορατού σημείου με μία εσωτερική πνευματική χάρη. Στο Βάφτισμα ο Χριστιανός υφίσταται εξωτερικό λούσιμο σε νερό, και συγχρόνως εξαγνίζεται εσωτερικά από τις αμαρτίες του. Στην Θεία Ευχαριστία παίρνει ψωμί και κρασί όπως φαίνεται από την...

      Παρὰ τὰ φαινόμενα καὶ τὴν ἀναξιότητα τῶν μοναχῶν καὶ κληρικῶν, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀκένωτη πηγὴ θαυμάτων. Παίρνει νερὸ καὶ τὸ κάνει Ἁγιασμό· παίρνει ψωμὶ καὶ κρασὶ καὶ τὸ κάνει Θεία Εὐχαριστία· παίρνει τὸν ἄνθρωπο χῶμα καὶ τὸν κάνει Θεό! Ἀλλὰ τὰ θαύματα πολλοὶ δὲν τὰ βλέπουν. Γιατί, ἂν τὰ ἔβλεπαν, δὲν θὰ περιφρονοῦσαν ἢ μισοῦσαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ θὰ τὴν ἀγαποῦσαν, θὰ τὴν τιμοῦσαν καὶ δὲν θὰ μιλοῦσαν γι’ αὐτὴ μὲ περιφρόνηση, ὅπως μιλοῦν.      Ὁ χριστιανὸς ἔχει προορισμὸ νὰ σηκώνει βαρὺ σταυρὸ στὴ ζωὴ τὸν. Εἶναι δύσκολο πράγμα νὰ λὲς ὅτι πιστεύεις στὸν Κύριο καὶ καλοπερνᾶς σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή. Γιατί, ὅταν καλοπερνᾶς στὴ γῆ, κάτι δὲν πάει καλὰ μὲ τὸν ἑαυτό σου, ἐνδιαφέρεσαι γιὰ τὸ χρυσάφι τῆς γῆς καὶ ὄχι γιὰ τοὺς θησαυροὺς τοῦ οὐρανοῦ. Ἀλλὰ ὅταν σκέφτεσαι ἔτσι, βρίσκεσαι μακριὰ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Χριστιανικὴ ζωὴ καὶ καλοπέραση δὲν πηγαίνουν μαζί, εἶναι διαφορετικὰ πράγματα      Κάποτε ἦλθε ἐδῶ ἕνας πολὺ γνωστὸς ...