ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Μελέτιος Καλαμαράς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης) Ο Σταυρός είναι η δόξα του Χριστού. Όμως η δόξα του Χριστού δεν είναι μία «αφηρημένη έννοια». Είναι δύναμις. Η ίδια θεία παντοδυναμία. Θυμηθήτε τα λόγια της Γραφής: «Τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους» (Εξόδου 15,7). Άρα ο Σταυρός του Χριστού, σφραγίδα Του, είναι δύναμις για μας και συντριβή του διαβόλου. «Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης. Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας. Σταυρός βασιλέως το κραταίωμα. Σταυρός πιστών το στήριγμα. Σταυρός αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα». Γ: Ακόμη όμως ο Σταυρός είναι το «σημείον του Υιού του ανθρώπου» (Ματθ. 24,30). Το σημείον που την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας θα φανή στον Ουρανόν για να εξέλθουν οι πιστοί εις απάντησιν του ερχομένου Νυμφίου και Βασιλέως. «Σημείον» σημαίνει σημάδι, σημαία, σύνθημα. Και πράγματι. Ο Σταυρός είναι η σημαία της βασιλείας του Χριστού. Στολίζει τις Εκκλησίες, τις εικόνες, τα σπίτια, τα στήθη μας, κάθε τι που είνα...

Μελέτιος Καλαμαράς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης)     Ο Σταυρός του Κυρίου μας είναι για μας κάτι το τόσο συνηθισμένο. Όλο αυτόν βλέπομε μπροστά μας. Όλο γι’ αυτόν μιλάμε. Όλο τον κάνομε. Όμως. Τι είναι ο Σταυρός; Ποιά η σημασία Του για μας; Ποιά η σημασία Του για τον ίδιον τον Κύριον Ιησούν και τον άναρχον πανάγαθον Πατέρα και το άγιον Πνεύμα;   Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι τυχαία. Και η απάντησις σ’ αυτά δεν είναι κάτι το αδιάφορο. Είναι ζήτημα σωτηρίας. Π.χ. Είναι δυνατόν, όταν δύο λένε για τον Σταυρό: ο ένας ότι είναι η δόξα του Χριστού και των Χριστιανών, ο άλλος ότι είναι μυσαρός και δαιμονικός (ιεχωβίτες) να είναι και οι δύο ευάρεστοι στο Θεό; Πρώτο βήμα για την σωτηρία δεν είναι η οποιαδήποτε πίστις, αλλά η ορθή πίστις. Η μη ορθή πίστις βλασφημεί και υβρίζει τον Θεόν, και όσοι την έχουν είναι θεοστυγείς και θεομίσητοι, έστω και αν κάνουν έργα θαυμάσια και έχουν μεγάλην θυσίαν. Αλλά ας ιδούμε: Α: Τι είναι ο Σταυρός; Όχι βέβαια ο,τ...

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Επίσκοπος Αχρίδος)   Η πέµπτη φράση:   «Διψώ» (Ιωαν 19,28). Το αίµα Του έρρεε. Γι’ αυτό και διψούσε. Ο ήλιος ήταν κατά τη δύση του, ήδη Του χτυπούσε το πρόσωπο και µαζί µέ τα άλλα βασανιστήρια καιγόταν πολύ. Φυσικό ήταν να διψά. Αλλά, Κύριε, διψούσες όντως για νερό η για αγάπη; Μήπως διψούσες ως άνθρωπος η ως Θεός, η και το ένα και το άλλο; Ιδού ο Ρωµαίος λεγεωνάριος Σου πρόσφερε ένα σπόγγο βρεγµένο στο ξύδι. Μια σταγόνα ελέους, την οποία δεν αισθάνθηκες από τους ανθρώπους για τρεις ολόκληρες ώρες κρεµασµένος στον σταυρό! Αυτός ο Ρωµαίος στρατιώτης απαλύνει κάπως την αµαρτία του Πιλάτου -την αµαρτία της Ρωµαϊκής αυτοκρατορίας- απέναντί Σου, έστω και µέ ξύδι. Γι’ αυτό θα αφανίσεις τη Ρωµαϊκή αυτοκρατορία, αλλά στη θέση της θα οικοδοµήσεις νέα.   Η έκτη φράση:   «Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεµαι το πνεύµά µου» (Λουκ. 23,46). Που σηµαίνει ότι ο Υιός παραδίδει το πνεύµα Του στα χέρια του Πατρός Του. Για να γίνει γνωστό, ότι α...

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Επίσκοπος Αχρίδος) Θέλετε να µάθετε τη σηµασία εκείνων των επτά φράσεων τις οποίες είπε ο Κύριος πάνω στον σταυρό. Δεν είναι σαφείς; Πρώτη φράση:   «Πάτερ, άφες αυτοίς˙ ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34). Με αυτά τα λόγια ο Χριστός έδειξε το έλεός του απέναντι στους εκτελεστές Του,των οποίων η µοχθηρία δεν υποχώρησε ούτε όταν υπέφερε στον σταυρό. Το δεύτερο είναι ότι βροντοφώναξε από την κορυφή του βράχου του Γολγοθά µία αποδεδειγµένη αλλά ποτέ καλά συνειδητοποιηµένη αλήθεια, δηλαδή ότι αυτοί που πράττουν το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν. Σκοτώνοντας τον Δίκαιο στην πραγµατικότητα σκοτώνουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα δοξάζουν τον Δίκαιο. Καταπατώντας τον νόµο του Θεού δεν βλέπουν τη µυλόπετρα, η οποία αόρατα κατεβαίνει προς αυτούς για να τους συνθλίψει. Εµπαιζοντας τον Θεό δεν βλέπουν τα πρόσωπά τους να µεταµορφώνονται σε θηριώδη ρύγχη. Διαποτισµένοι από το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν. Δεύτερη φράση:   «Αµην λέγω σοι, σ...

  Α γίου Νικολάου Βελιμίροβιτς   Είναι δύσκολο και οδυνηρό να περπατάς ξυπόλητος ανάμεσα στ’ αγκάθια. Όταν όμως ο ξυπόλητος άνθρωπος πεθαίνει της δίψας κι η πηγή με το νερό είναι μετά τα’ αγκάθια, δε θ’ αποφασίσει γρήγορα να βαδίσει πάνω σ’ αυτά, μ’ όλο που τα πόδια του θα πληγωθούν, για να πλησιάσει στο νερό; Η μήπως θα προτιμήσει να καθίσει πάνω στο χλωρό γρασίδι που είναι πριν από τα’ αγκάθια και να πεθάνει της δίψας;   Κάποιοι άνθρωποι που είναι άρρωστοι από την αμαρτία λένε: «Δεν μπορούμε να πάρουμε τόσο πικρό φάρμακο». Κι έτσι ο γιατρός που αγαπά το ανθρώπινο γένος, πήρε πρώτος το φάρμακο, το πικρότερο φάρμακο, μ’ όλο που ήταν υγιής. Και το έκανε αυτό μόνο για να δείξει στους αρρώστους πως αυτό δεν είναι αδύνατο. Αλήθεια, πόσο πιο δύσκολο είναι στον υγιή άνθρωπο να πάρει και να καταπιεί το φάρμακο που είναι για τους αρρώστους! Εκείνος όμως το πήρε, ώστε οι θνητοί άρρωστοι να οδηγηθούν στην απόφαση να το πάρουν και αυτοί.   «Δεν μπορούμε να περπατήσουμ...

Δύο φορές τον χρόνο εορτάζει πανηγυρικά η Εκκλησία μας τον Τίμιον Σταυρόν. Μία για τήν ανεύρεσή του την 6ην Μαρτίου του 326 μ.Χ. και μία κατά την Ύψωσή του την 14ην Σεπτεμβρίου, στα εγκαίνια του Ναού της Αναστάσεως, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Το «Συναξάρι» της ημέρας αυτής αναφέρει: «Τη αυτή ημερα μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Κυριακού του φανερώσαντος τον Τίμιον Σταυρόν, επί της Βασιλείας Κωνσταντίνου του Μεγάλου και Ελένης της αυτού μητρός». Και για την μητέρα του Άννα, που γιορτάζει την ίδια μέρα: «Τη αυτή ημέρα, η μήτηρ του Αγίου Κυριακού Άννα, λαμπάσι φλεχθείσα και ξεσθείσα ετελειώθη». Η ανεύρεση και ύψωση του Τιμίου Σταυρού, που είναι η σημαία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, έγινε με τρόπον θαυμαστόν και υπερθαύμαστον από την Αγίαν Ελένην την Ισαπόστολον, που είχε μεταβή για προσκύνηση στους Αγίους Τόπους και με την ρητήν εντολήν του γιου της αυτοκράτορα Κωνσταντίνου να βρη τον Τίμιον Σταυρόν, τον οποίον είχαν εξαφανίσει οι αντίχριστοι Εβραίοι και οι ειδωλολάτρε...

Ά γιος Γρηγόριος ο Παλαμάς      Δεν θα επαρκέσει ο χρόνος να διηγούμαι σε πόσους άλλους ενεργούσε το μυστήριο του Σταυρού, όπως περί του Ιησού και των έπειτα από αυτών κριτών και προφητών, του Δαβίδ και των μετέπειτα, οι οποίοι ανέκοψαν ποταμούς, σταμάτησαν τον ήλιο, κατεδάφισαν πόλεις ασεβών, έγιναν νικηφόροι στο πόλεμο, απέφυγαν θάνατο από μαχαίρι η από φωτιά η από λιοντάρια, έλεγξαν βασιλείς, ανέστησαν νεκρούς, έφεραν ξηρασία και πάλι όταν το ζήτησαν έφεραν βροχή και όλα όσα αναφέρει ο θείος Παύλος για τη πίστη ιδιαίτερα στο Σταυρό, που είναι δύναμις Θεού για μας τους σωζομένους, ενώ είναι μωρία για τους αφανιζομένους.    Αλλά να αφήσουμε όλους με το παλαιό νόμο, και να πάμε στον ίδιο το Κύριο, για τον οποίο και δια του οποίου έγιναν τα πάντα, ο οποίος έλεγε πριν από το Σταυρό: όποιος δεν παίρνει το σταυρό του για να με ακολουθήσει, δεν είναι άξιός μου», και όποιος θέλει να έλθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του και ...

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς    Ο Σταυρός του Χριστού προαναγγελλόταν και προτυπωνόταν μυστικώς από παλαιές γενεές και κανείς ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με το Θεό χωρίς τη δύναμη του Σταυρού. Πραγματικά μετά τη προγονική εκείνη παράβαση στο παράδεισο του Θεού δια του δένδρου, η μεν αμαρτία αναπτύχθηκε, εμείς δε πεθάναμε, έχοντας υποστεί το θάνατο της ψυχής και πριν από το σωματικό θάνατο, που είναι ο από το Θεό χωρισμός της.   Ο Θεός είναι πνεύμα και αυταγαθότης και αρετή και αυτού κατ  εἰκόνα και ομοίωση είναι το δικό μας πνεύμα. Για να ανανεωθεί και φιλιωθεί οποιοσδήποτε με το Θεό κατά το πνεύμα, πρέπει να καταργηθεί η αμαρτία. Τούτο είναι ο Σταυρός του Κυρίου.   Πολλοί φίλοι του Θεού μαρτυρήθηκαν από τον ίδιο το Θεό και πριν από το νόμο, χωρίς να έχει φανεί ακόμα ο Σταυρός. Ο Δαβίδ λέγει: από εμένα τιμήθηκαν υπερβολικά οι φίλοι σου, Θεέ» (Ψαλμ. 138,16). Πως λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που ήταν φίλοι του Θεού πριν από το Σταυρό; Διότι ενεργείτο σε αυτούς ...

Του πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Σμέμαν  (1921-1983) Στο τέλος σχεδόν του λειτουργικού έτους, τον Αύγουστο, έχουμε τη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Χριστού. Αυτή, είναι ακόμα μία, από τις μεγάλες γιορτές. Δυστυχώς, όμως, επειδή συνήθως πέφτει καθημερινή, δεν τη γιορτάζουν πολλοί άνθρωποι. Όμως για την κατανόηση της Ορθόδοξης πίστης έχει μία μοναδική σημασία. Ο Χριστός πήρε τους μαθητές Του στο όρος και εκεί το πρόσωπό Του φάνηκε να αστράφτει. Τα ενδύματά Του φάνηκαν λευκά σαν το χιόνι και ένας από τους μαθητές είπε: «Κύριε καλά είναι να μείνουμε εδώ».  Αυτή ήταν η εκπλήρωση όλων των ανθρωπίνων επιθυμιών, η στιγμή της υπέρτατης ευτυχίας. Διότι τίποτε σ’ αυτό τον κόσμο δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει εκτός από το Θεό, τη δόξα Του, το φως Του, την αλήθειά Του, τη Βασιλεία Του. Ο Χριστιανισμός είναι για τη χαρά· αυτό είναι το νόημα της Μεταμορφώσεως. Δεν είναι ένα βιβλίο συνταγών: τη Δευτέρα κάνε αυτό, την Τρίτη εκείνο. Ο Θεός δεν μας έδωσε ένα σύνολο από συνταγές και...

ANTHONY BLOOM (ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΟΥΡΟΖ 1914-2003) Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Υπάρχουν στη ζωή μας ευλογημένες η τραγικές στιγμές, όπου μπορούμε να δούμε ένα πρόσωπο να μας αποκαλύπτεται μέσα από ένα φως που το χαρακτηρίζει ένα βάθος, μία υπέροχη υπερκόσμια ομορφιά που δεν είχαμε πριν υποψιαστεί. Τούτο συμβαίνει όταν τα μάτια της ψυχής μας είναι ανοιχτά, σε μια στιγμή που η καρδιά μας είναι αγνή· γιατί δεν είναι μόνο τον ίδιο τον Θεό που θα αντικρύσει αυτός που έχει αγνή καρδιά· είναι επίσης και η Θεϊκή εικόνα, το φως που θα λάμπει στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, της ζωής που μπορούμε να διακρίνουμε όταν η καρδιά μας ησυχάζει, γίνεται αγνή και διάφανη. Αλλά υπάρχουν άλλες στιγμές, όπου μπορούμε να δούμε ένα πρόσωπο που νομίζαμε ότι πάντα το γνωρίζαμε, μέσα σ’ ένα φως που είναι μία αποκάλυψη. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος λάμπει από χαρά, από αγάπη μέσα από μια αίσθηση λατρείας και ευλάβειας. Συμβαίνει επίσης όταν ένα πρόσωπο βιώνε...

  Ένα ευλαβικό προσκύνημα στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού Όρος Θαβώρ στα Ιεροσόλυμα!

Γ. Σκαλτσή. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ. -Ἀπόσπασμα     …. Η ΕΥΛΟΓΙΑ των σταφυλιών κατά τη Μεταμόρφωση κατανοείται μέσα από τις θεολογικές, ανθρωπολογικές και κοσμολογικές διαστάσεις της εορτής αυτής.  Ο Κύριος «ημέρας  εξ» η «ωσεί ημέρας οκτώ», μετά την πρόρρηση του Πάθους Του,«εις όρος υψηλόν… μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών (Πέτρου,  Ιακώβου και  Ιωάννου), και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος,τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως».     Αυτός είναι ο Δημιουργός του κόσμου,αλλά και ο κυρίαρχος των εσχάτων. Αυτός είναι η άμπελος «εν ουρανοίς μεν έχουσα την ρίζαν, επί γης δε τα κλήματα·άμπελος κλαδευομένη το σώμα, αλλ  οὐ  την ρίζαν· άμπελος μετά τρίτην ημέραν  του κλαδευθήναι βλαστάνουσα τον βότρυν της αναστάσεως». Είναι φυσικό, λοιπόν, με τη Μεταμόρφωση του Κυρίου να φωτίζεται και να δοξάζεται ολόκληρος ο κόσμος.     Η κτίση  φαιδρύνεται και αποκτά τη λαμπρότητα που είχε κατά το χρόνοτής δημιουργίας. Γι ...

Στην κορυφή του Άθω για την Αγρυπνία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. 18 Αυγούστου 2014: Από την Ουρανούπολη στην κορυφή του Άθω, για την αγρυπνία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Του θεολόγου Βασιλείου Σκιαδά   Οι άγιοι Πατέρες καθόρισαν να γιορτάζεται ή μεγάλη δεσποτική γιορτή της Θείας Μεταμορφώσεως την 6η Αυγούστου, δηλαδή σαράντα ήμερες πριν από την Ύ­ψωση του Τιμίου Σταυροϋ. Έκριναν αναγκαία τη μετάθεση της γιορτής, γιατί δεν ταίριαζε ό πανηγυρικός της χαρακτήρας με την πένθιμη περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, στη διάρκεια της οποίας είχε γίνει. Κι έγινε τότε για να προετοιμάσει τους Α­ποστόλους για τη δοκιμασία του Θείου Πάθους, αλλά καί για να επιβεβαιώσει κατά κάποιον τρόπο την προαιώνια δόξα Του. Η ΘΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ Ό Θεάνθρωπος Χριστός δεν έλαβε κατά τη Θεία Μετα­μόρφωση κάτι πού δεν είχε. Αντίθετα, οι Απόστολοι ξέφυγαν για λίγο από τα δεσμά του χρόνου καί του χώρου καί γεύτηκαν την πραγματικότητα της θείας δόξας, «καθώς ήδύναντο». «Το φως της Θείας Μεταμορφώσεως», γράφει ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς, «αν καί έγινε ορατό με τα σωματικά μάτια για λίγο χρόνο πάνω στη μικρή κορυφή ενός όρους, δε δημιουργείται, ούτε φθείρετα...

  Αὐτό τό ὑπερφυές γεγονός τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Παρακλήτου περιγράφουν τά τρία θαυμάσια τροπάρια τῶν αἴνων καί τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ δ´ ἤχου. Αὐτό τό Πνεῦμα ἐγκωμιάζουν καί αὐτοῦ τήν χάρι ἐπικαλοῦνται μαζί μέ τό δοξαστικό τοῦ πλ. β´ ἤχου. “Παράδοξα σήμερον εἶδον τά ἔθνη πάντα ἐν πόλει Δαυίδ, ὅτε τό Πνεῦμα κατῆλθε τό ἅγιον ἐν πυρίναις γλώσσαις, καθώς ὁ θεηγόρος Λουκᾶς ἀπεφθέγξατο. Φησί γάρ· Συνηγμένων τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐγένετο ἤχος, καθάπερ φερομένης βιαίας πνοῆς, καί ἐπλήρωσε τόν οἶκον, οὗ ἦσαν καθήμενοι· καί πάντες ἤρξαντο φθέγγεσθαι ξένοις ρήμασι, ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι τῆς ἁγίας Τριάδος”. “Τό Πνεῦμα τό ἅγιον, ἦν μέν ἀεί καί ἔστι καί ἔσται οὔτε ἀρξάμενον οὔτε παυσόμενον, ἀλλ᾿ ἀεί Πατρί καί Υἱῷ συντεταγμένον καί συναριθμούμενον. Ζωή καί ζωοποιοῦν· φῶς καί φωτός χορηγόν· αὐτάγαθον καί πηγή ἀγαθότητος· δι᾿ οὗ Πατήρ γνωρίζεται καί Υἱός δοξάζεται καί παρά πάντων γινώσκεται, μία δύναμις, μία σ...