ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Άγ. Κυρίλλου Αλεξανδρείας – Η εκ Θεού τιμωρία σημαίνει την εκ Θεού εγκατάλειψη. (απόσπασμα από την Ερμηνεία εις τον Ησαΐαν) Ερμηνεύοντας το Ησαΐας 1.8: «εγκαταλειφθήσεται η θυγάτηρ Σιών ως σκηνή εν αμπελώνι και ως οπωροφυλάκιον εν σικυηράτω, ως πόλις πολιορκουμένη·» ο Αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας λέγει: Ελεεινή η κατάσταση. Πως δηλαδή δεν είναι άξια για θρήνους και κραυγές; Γιατί εκείνη που ήταν κόρη στο παρελθόν και είχε τιμηθεί με αυτή την ονομασία και ήταν κατά κάποιο τρόπο κάτω από την προστασία του φιλοστοργότατου Πατέρα, του Θεού, εκείνη που μεθούσε από την φροντίδα και την αγάπη του και ήταν στεφανωμένη από αυτόν με ατέλειωτες τιμές και δόξες και νικούσε εκείνους που την αντιμάχονταν και αποτελούνταν από το αμέτρητο πλήθος εκείνων που κατοικούσαν σ’ αυτήν, η παμμακάρια και περιβόητη Σιών, δηλαδή η Ιερουσαλήμ, λέγει ότι θα εγκαταλειφθεί, δηλαδή θα γίνει έρημη. Και θα μείνει γυμνή κι από την δύναμη εκείνου που την έσωζε κι από τους κατοίκους της. Και θα εγκαταλειφ...

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov (Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας) Ψυχὴ ὅλων τῶν ἀσκήσεων, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Κύριο, εἶναι ἡ προσοχή. Δίχως προσοχή, ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις εἶναι ἄκαρπες, νεκρές. Ὅποιος ποθεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ μάθει νὰ προσέχει ἄγρυπνα τὸν ἑαυτό του, εἴτε ζεῖ στὴ μόνωση εἴτε ζεῖ μέσα στὸν περισπασμό, ὁπότε καμιὰ φορά, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, παρασύρεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες. Ἂν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ γίνει τὸ ἰσχυρότερο ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, τότε πιὸ εὔκολα θὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας, τόσο στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ μας ὅσο καὶ μέσα στὸν θόρυβο ποὺ μᾶς κυκλώνει ἀπὸ παντοῦ. Στὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς πολὺ συμβάλλει ἡ συνετὴ μετρίαση τῆς τροφῆς, ποὺ μειώνει τὴ θέρμη τοῦ αἵματος. Ἡ αὔξηση αὐτῆς τῆς θέρμης ἀπὸ τὰ πολλὰ φαγητά, ἀπὸ τὴν ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς, ἀπὸ τὸ μεθύσι τῆς κενοδοξίας καὶ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες προκαλεῖ πολλοὺς λογισμοὺς καὶ φαντασιώσεις, δηλαδὴ τὸν σκορπισμὸ τοῦ νοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι πατέρες σ’...

  Ὅταν ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης ἦταν  στὴ φυλακή, ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητές του νὰ ρωτήσουν τὸν Χριστό· «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Μεσσίας ποῦ θὰ ἔρθει ἢ περιμένουμε κάποιον ἄλλον; Κι ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἀποκρίθηκε: «Νὰ πᾶτε καὶ νὰ πεῖτε στὸν Ἰωάννη αὐτὰ ποὺ ἀκοῦτε καὶ βλέπετε: Τυφλοὶ ξαναβλέπουν καὶ κουτσοὶ περπατοῦν, λεπροὶ καθαρίζονται καὶ κουφοὶ ἀκούουν, νεκροὶ ἀνασταίνονται καὶ φτωχοὶ ἀκούουν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα»(Μάτ. 11, 4-5)· Ἂν καὶ τὰ περιγραφόμενα ἔγιναν στοὺς πάσχοντες, στὸ πλατύτερο νόημα τῆς Γραφῆς ἔχουν καὶ ἄλλη σημασία. Ὅλα ὅσα πάσχει ἡ φύση μας, συμβολίζουν τὰ παθήματα τῆς ψυχῆς, στὰ ὁποῖα εὑρίσκεται ὁ νόμος τῆς διαστροφῆς. Ἐκ φύσεως τυφλοὶ εἶναι λίγοι στὸ σύνολο τῶν ἀνθρώπων. Πνευματικὰ τυφλοὶ ὅμως δὲν εἴμαστε ὅλοι, ὅταν δὲν διακρίνουμε τὸν κύριο σκοπὸ καὶ προορισμό μας;   Ὁ προσκολλημένος στὴν ἐλπίδα τῶν κοσμικῶν ἐνδιαφερόντων εἶναι τυφλός, καὶ μόνον ἐὰν ἐπιστρέψει στὴν πίστη καὶ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ θὰ ἀναβλέψει. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὰ ὑπόλοιπα εἴδη τῆς «παρὰ φύσιν» ...

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης. Η ισότητα θα απέκλειε όλο το δίκαιο και όλη την αγάπη, θα απέκλειε όλο το ήθος. Ο άνδρας αγαπά την γυναίκα του λόγω ισότητα; Και η μάνα αγαπά το παιδί της λόγω ισότητας; Και ο φίλος αγαπά τον φίλο λόγω ισότητας; Η ανισότητα είναι η βάση του δικαίου και υποκινητής της αγάπης. Όσο διαρκεί η αγάπη, κανένας δεν ξέρει για την ισότητα. Όσο βασιλεύει το δίκαιο, κανείς δεν μιλάει για την ισότητα. Όταν χάνεται η αγάπη, οι άνθρωποι μιλούν περί δικαίου και εννοούν την ισότητα. Όταν μαζί με την αγάπη εξαφανίζεται και το δίκαιο, οι άνθρωποι μιλούν περί ισότητας και εννοούν την ανηθικότητα. Δηλαδή, όταν εξαφανίζεται το ήθος το αντικαθιστά η ανηθικότητα. Από τον τάφο της αγάπης ξεφυτρώνει το δίκαιο, από τον τάφο του δικαίου ξεφυτρώνει ισότητα. ΠΗΓΗ

-Οι γονείς μας, ο πατέρας μας και η μητέρα μας, είναι ιερά πρόσωπα για μας. Έχουν από το Θεό μεγάλη χάρη και ευλογία. Μα πιο μεγάλη από αυτούς χάρη και ευλογία έχουν οι ιερείς μας.  - Η διαφορά ανάμεσα στους ιερείς και στους γονείς μας είναι πολύ μεγάλη. Είναι τόσο μεγάλη, όσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα στην παρούσα ζωή και στην αιώνια.  – Οι γονείς, γεννούν παιδιά, για την παρούσα ζωή· οι ιερείς, για την άλλη.Οι γονείς, δεν μπορούν, ούτε να σώσουν τα παιδιά τους, ούτε να τα προφυλάξουν· ούτε από αρρώστειες· ούτε από τον θάνατο!  - Οι ιερείς, μπορούν. Και σώζουν. Ψυχές άρρωστες. Από το χείλος της απωλείας! Κάνουν και σταματάει το κατρακύλισμα: με τα λόγια τους· με τις συμβουλές τους· και με τις ευχές τους.  -Οι γονείς, αν τα παιδιά τους πρόσβαλαν κανέναν μεγάλον, δεν μπορούν να τα προστατεύσουν! – Οι ιερείς, μας βγάζουν ασπροπρόσωπους, ακόμη και αν εναντίον μας έχει οργισθή ο ίδιος ο Θεός. Γιατί ο Θεός έχει δεσμευθή να τους ακούει. ...

  Οδεύοντας προς διακόνημα ο Πατήρ Παλαμάς συνάντησε στον δρόμο του έναν μοναχό . Του ζήτησε αν έχει , να του δώσει λίγο λάδι για να μπορέσει να ανάψει το καντηλάκι του έστω για εκείνο το βράδυ. Ο Πατήρ Παλαμάς προθυμοποιήθηκε να του δώσει το μισό απο το δοχείο που είχε μαζί του . Μόλις γέμισε το δοχείο του μοναχού , διαπίστωσαν ότι και το δοχείο του  Πατήρ Παλαμά παρέμεινε γεμάτο . Απίστευτο κι όμως αληθινό .... για ψυχές που βιώνουν την ταπεινότητα εν καθαρή καρδία.... ΠΗΓΗ

Ιωήλ Φραγκάκος (Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας) ‹‹Ος αν θέλῃ εν υμίν είναι πρώτος, έσται πάντων δούλος›› Η τελευταία πορεία του Χριστού στα Ιεροσόλυμα ήταν δραματική όχι μόνο γι’ αυτόν, αλλά και για κείνους που τον ακολουθούσαν. ‹‹Ήσαν εν τη οδώ αναβαίνοντες εις Ιεροσόλυμα›› (Μαρκ. 10,32). Ο Χριστός προπορευόταν και ακολουθούσαν φοβισμένοι οι μαθητές. Ο Κύριος, όσο πλησιάζει το πάθος του, τόσο πιο συχνά ομιλεί στους μαθητές γι’ αυτό και για το θάνατό του. Τους μίλησε για το ποτήριο του θανάτου και για το βάπτισμα του αίματος. Τους έκανε σαφές πως η πορεία τους θα έχει πολλές ομοιότητες με τη δική Του κατάληξη στη ζωή. Οι μαθητές φοβούνται. Μέχρι τώρα δεν είχαν περάσει κανένα μαρτύριο. Σ’αυτες τις δραματικές στιγμές δύο μαθητές Του Του ζητούσαν πρωτοκαθεδρίες, πράγμα που ανάγκασε το Χριστό να τους πει πως όποιος θέλει να είναι πρώτος, οφείλει να είναι διάκονος και δούλος όλων. Η ταπείνωση του Χριστού Ο Χριστός, ‹‹ο βασιλεύς των επουρανίων δυνάμεων››,...

Π. Αντώνιος Μπλούμ – Μητροπολίτης Σουρόζ Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν. Εβδομάδα μ’ εβδομάδα νοιώθουμε ότι πλησιάζουμε ολοένα την ένδοξη Ανάσταση του Χριστού. Και μας φαίνεται ότι κινούμαστε γρήγορα, από Κυριακή προς Κυριακή, προς την ημέρα που κάθε φόβος, κάθε φρίκη θα χαθεί. Κι όμως τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι πριν φτάσουμε την ημέρα της Ανάστασης, πρέπει μαζί με τον Χριστό, μαζί με τους Αποστόλους Του, να βαδίσουμε την οδό της Σταύρωσης. «Ιδού, αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθή εις χείρας ανθρώπων, και θα Τον σταυρώσουν, και την τρίτην ημέραν θα αναστηθεί». Όλοι ξέρουμε ότι θα αναστηθεί, αλλά έχουμε πότε αναρωτηθεί πως γύρισαν οι μαθητές Του στην Ιερουσαλήμ, ξέροντας ότι η Σταύρωση ήταν κοντά; Κινούνταν φοβισμένοι. Δεν είχαν ωριμάσει τόσο, ώστε να είναι εκείνοι που και την ζωή τους θα έδιναν για να διαδοθεί το μήνυμα του Ευαγγελίου. Κινούνταν με φόβο. Όταν ο Χριστός τους είπε να γυρίσουν στην Ιερουσαλήμ...

    Μιὰ ὁμάδα φοιτητῶν ἐπισκέφθηκε ἕναν ἅγιο ἀσκητὴ κάπου στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ἐκεῖ ποὺ συζητοῦσαν μαζί του, κάποιος ἀπ' τὴν ὁμάδα τοῦ ὑπέβαλε τὴν παρακάτω ἐρώτηση:    "Ἦταν κάποτε δυὸ ἄνθρωποι. Ὁ ἕνας ἦταν πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄσωτος, ἐνῶ ὁ ἄλλος πολὺ προσεκτικὸς καὶ ἀφιερωμένος στὸν Θεό. Ὁ πρῶτος μέσα σὲ μιὰ νύχτα πῆρε τὴν ἀπόφαση ν'  ἀλλάξει ζωή: Μόλις θὰ ξημέρωνε θὰ πήγαινε σὲ κάποιο μοναστήρι νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Θεό.   Ὁ δεύτερος, τὸ ἴδιο βράδυ, πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ σταματήσει νὰ βασανίζεται μὲ ὅλα αὐτά: τὴν ἑπόμενη μέρα, μὲ τὸ ξημέρωμα, θὰ ξεκινοῦσε μιὰ ζωὴ μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό.   Πρὶν προλάβουν ὅμως νὰ πραγματοποιήσουν τὶς ἀποφάσεις τους, ἔτυχε νὰ πεθάνουν καὶ οἱ δυὸ ἐκεῖνο τὸ μοιραῖο βράδυ. Τί ἄραγε συνάντησαν στὴν ἄλλη ζωή;".   Ὁ γέροντας ἔσκυψε γιὰ λίγο το κεφάλι τοῦ σκεφτικὸς καὶ κατόπιν ἀπάντησε:    "Ἤθελα νὰ' ξερά, ποὺ πᾶτε καὶ βρίσκετε τέτοιες χαζὲς ἐρωτήσεις...". Ἀφοῦ σταμάτησαν ὅλοι νὰ γελᾶνε, ὁ γέροντας εἶπε:...

ΠΗΓΗ

4. Για ποιούς λόγους λοιπόν θα πρέπει να καταφεύγουμε στην Παναγία μας; (…). α) Διότι περνάμε δύσκολες μέρες . Ο τόπος μας, όπως γνωρίζουμε όλοι, βρίσκεται σε κα- τάσταση πολύ κρίσιμη. Οικονομική και πνευματική. Χρόνια τώρα καταστρέφεται σταδιακά,μεθοδικά και ύπουλα. Καταστρέφονται τα στηρίγματά του, τα θεμέλια της παραδόσεώς του. Οι υποτιθέμενοι φίλοι μας της Ευρώπης, αφού επί δεκαετίες διέφθειραν συστηματικά καίσχεδιασμένα τον λαό μας, τώρα τον αντιμετωπίζουν σχεδόν εχθρικά. Γι  αὐτές λοιπόν τίς δυσκολίες μας πρέπει να καταφύγουμε στην Παναγία μας. Έχουμε πολύτιμη εμπειρία τής αγάπης Της. Όπως λοιπόν κατέφυγε τότε η Κωνσταντινούπολη στην προστασία Της, και Εκείνη σήκωσε τρικυμία και κατέστρεψε τον στόλο των εχθρών, έτσι και τώρα να καταφύγουμε στην προστασία Της για να σώσει την πατρίδα μας. β) Διότι η Παναγία μας γνωρίζει από πόνο.  Πράγματι Εκείνη δοκιμάστηκε σκληρά στη ζωή Της. Πάνω στο λόφο του Γολγοθά το σπαθί του πόνου ξέσχισ...

Επιστολή Α΄ ... Λοιπόν η πράξις της νοεράς προσευχής είναι να βιάσης τον εαυτόν σου να λέγης συνεχώς την ευχήν με το στόμα, αδιαλείπως.  Εις την αρχήν γρήγορα· να μην προφθάνη ο νους να σχηματίζη λογισμόν μετεωρισμού. Να προσέχης μόνον στα λόγια:  "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Όταν αυτό πολυχρονίση, το συνηθίζει ο νους και το λέγει. Και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχης μέλι στο στόμα σου. Και θέλεις όλο να το λέγης. Αν το αφήνης, στενοχωρείσαι πολύ. Όταν το συνηθίση ο νους και χορτάση-το μάθη καλά-τότε το στέλνει εις την καρδίαν. Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και ο,τι καλόν η πονηρόν ιδή η ακούση η δουλειά του είναι να το κατεβάση εις την καρδίαν, όπου είναι το κέντρον της πνευματικής και σωματικής δυνάμεως του ανθρώπου, ο θρόνος του νου· λοιπόν, όταν ο ευχόμενος κρατάη τον νουν του να μην φαντάζεται τίποτε, αλλά προσέχει μόνον στα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποιαν βίαν και θέλησιν εδικήν του τον κατεβάζει εις την καρδίαν· και τον κρατεί μέσ...

Ιωήλ Φραγκάκος   (Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας) ‹‹Ε πετίμησεν τω   πνεύματι τω  α καθάρτω ››   Οι επιβουλές των δαιμόνων εναντίον του ανθρώπου είναι πολλές. Πολύ περισσότερες όμως είναι οι ευεργεσίες του Θεού στον άνθρωπο. Εάν δεν ερχόταν ο Θεός να γίνει σύμμαχος του ανθρώπου, θα καταστρεφόταν το γένος μας, επειδή το πολιορκεί ασταμάτητα ο πονηρός. Δεν υπήρχε καιρός και χρόνος που να μας είχε αφήσει ελεύθερους και ανεπηρέαστους ο διάβολος. Είναι ο κατ’ εξοχήν δημιουργός και αίτιος όλων των συμφορών μας, γράφει ο Θεοφάνης ο Κεραμέας. Ο Κύριος σήμερα κατήργησε τη δύναμη του αντιδίκου της σωτηρίας μας, θεραπεύοντας το παιδί του ολιγόπιστου πατέρα. Η ολιγοπιστία είναι άρρωστη πνευματική κατάσταση Πράγματι ο πατέρας ήταν ολιγόπιστος κι αυτό ήταν ένας λόγος που οι μαθητές του Χριστού δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί. Ναι μεν πήγε σ’ αυτούς για να το θεραπεύσουν, αλλά μέσα του δεν πίστευε ακράδαντα ότι μπορούν. Φαίνεται αυτό κι...

«Πως διατηρούμε την Ειρήνη σε ένα Εχθρικό περιβάλλον και πως αντιμετωπίζουμε την Κατάθλιψη»  Ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Δαλαγιώργο στα πλαίσια των Ορθοδόξων Συναντήσεων Νέων και Γονέων.

  H τρίτη Κυριακή των Νηστειών Ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης». Στην αγρυπνία αυτής της μέρας, μετά από τη μεγάλη Δοξολογία, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού. Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται όχι μέσα στα πλαίσια του πόνου αλλά της νίκης και της χαράς. Ακόμα δε περισσότερο οι Ειρμοί του Κανόνα της Κυριακής είναι παρμένοι από την πασχαλινή ακολουθία, «αναστάσεως ήμερα», και ο Κανόνας είναι παράφραση του αναστάσιμου Κανόνα (Σταυροαναστάσιμος Κανόνας). Είναι εύκολο να διακρίνουμε το νόημα όλων αυτών. Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά ή φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, ή κόπωση πιο φανερή. Έχουμε ανάγκη άπα βοήθεια και ενθάρρυνση. Από τ...

  Δύο ἄνθρωποι συμφώνησαν καὶ ἔγιναν ἀσκητές. Ἔκαναν μεγάλη ἄσκηση κι ἔζησαν ἐνάρετη ζωή. Ὁ ἕνας συνέβη νὰ γίνει ἡγούμενος κοινοβίου. Ὁ ἄλλος παρέμεινε ἀναχωρητὴς καὶ φτάνοντας στὴν τελειότητα τῆς ἀσκήσεως, ἔκαμνε μεγάλα θαύματα: γιάτρευε δαιμονισμένους, ἔλαβε τὸ προορατικὸ χάρισμα, καὶ ἀρρώστους θεράπευε. Ἐκεῖνος ποῦ ἀπὸ ἀσκητὴς ἔγινε κοινοβιάρχης, ὅταν ἄκουσε ὅτι τόσα χαρίσματα ἀξιώθηκε νὰ πάρει ὁ συνασκητής του, ἀπομονώθηκε γιὰ τρεῖς βδομάδες ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ προσευχήθηκε ἐκτενῶς στὸν θεὸ νὰ τοῦ φανερώσει «πῶς ἐκεῖνος κάνει θαύματα κι ἔχει γίνει περιβόητος σ΄ὅλους, ἐγὼ ὅμως σὲ τίποτε ἂπ΄αὐτὰ δὲν μετέχω». Παρουσιάστηκε ἄγγελος Κυρίου σ΄αὐτὸν καὶ τοῦ λέει: «Ἐκεῖνος τὴν πνευματικὴ ἐργασία τοῦ μέσα στὸ κελὶ τὴν κάνει μὲ στεναγμοὺς καὶ δάκρυα στὸν Θεὸ μέρα καὶ νύχτα, πεινώντας καὶ διψώντας γιὰ χάρη τοῦ Κυρίου. Ἐσὺ καθὼς μεριμνᾶς γιὰ πολλά, ἔχεις τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς πολλούς, ε, σοῦ φτάνει ἡ παρηγοριὰ τῶν ἀνθρώπων». ἀπὸ τὸ "Μέγα Γεροντικὸ" ΠΗΓΗ

Δοξαστικόν των αίνων της Β΄ Κυριακής των Νηστειών. Μέλος Πέτρου Φιλανθίδου 1840-1915

«Δεύτε πρός με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Μ’ αυτά τα λόγια καλεί ο Χριστός όλους, όσοι λυγίζουν κάτω από το βάρος της αμαρτίας. Και προσθέτει στην Αποκάλυψη: «Ο διψών ερχέσθω… εγώ τω διψώντι δώσω εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν». Τρέξτε όλοι οι διψασμένοι, φωνάζει ο Κύριος, στην αιώνια και ζωοπάροχη βρύση. Όσο αμαρτωλός κι αν είσαι, φονιάς, μοιχός ή κάτι άλλο, σε δέχεται ο Δεσπότης. Σηκώνει αμέσως το φορτίο των αμαρτιών σου και σ’ ελευθερώνει. Και πώς το κάνει αυτό; Όπως ακριβώς συγχώρεσε τις αμαρτίες του παραλυτικού, λεγοντάς του: «Τέκνον, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι». Κι αμέσως τον λύτρωσε απο το βάρος του και τον θεράπευσε. Πρόστρεχε λοιπόν στο Χριστό, παρακαλώντας Τον δυνατά, επίμονα και ακατάπαυστα, όπως ο τυφλός τότε, στην Ιεριχώ: «Ιησού, υιέ Δαβίδ, ελέησόν με!». Κι Εκείνος, όπως τότε, θα σε ρωτήσει μυστικά: «Τι σοι θέλεις ποιήσω;». Εσύ, ο τυφλός στην ψυχή, θα πεις: «Κύριε, ίνα αναβλέψω». Ο Χριστός, βλέποντας την πίστη σου, τη...