ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τα «απόρρητα Μυστήρια» (ή άρρητα γεγονότα) που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, οδηγώντας προς την Ανάσταση του Χριστού, αποτελούν τα κορυφαία σωτήρια γεγονότα της θείας Οικονομίας, τα οποία συγκλονίζουν τα επίγεια, τα ουράνια και τα καταχθόνια. Τα κυριότερα από αυτά τα μυστικά γεγονότα περιλαμβάνουν: Ο Μυστικός Δείπνος (Μεγάλη Πέμπτη): Η παράδοση της Θείας Ευχαριστίας, όπου ο Χριστός προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του, αποτελώντας το «φάρμακο αθανασίας». Ο Ιερός Νιπτήρας (Μεγάλη Πέμπτη): Ο Χριστός πλένει τα πόδια των μαθητών Του, διδάσκοντας την ταπείνωση και την αγάπη ως θεμέλια της Βασιλείας Του. Η Αρχιερατική Προσευχή & Σύλληψη (Μεγάλη Πέμπτη): Η αγωνία στον Κήπο της Γεσθημανής και η παράδοση του Χριστού, που σηματοδοτεί την έναρξη του Πάθους. Τα Άχραντα Πάθη (Μεγάλη Παρασκευή): Η σταύρωση και ο θάνατος του Θεανθρώπου, η οποία αποτελεί το αποκορύφωμα της θείας αγάπης και της θυσίας για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Θεόσωμος Ταφή & η εις Άδου Κάθοδος (...

Ομιλία κήρυγμα από τον μακαριστό Μητροπολιτη Αντώνιο του Σουρόζ γνωστό και ως Άντονυ Μπλούμ. Anthony Bloom  (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)) ΠΗΓΗ

Όταν ο σύζυγος είχε άδεια,  το ζευγάρι έμενε  στο σπίτι, συχνά έκαναν διαμάχες και με ενόχληση μιλούσαν ο ένας στον άλλο πολύ επίπονα. Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το θυμό, ο σύζυγος  και έφυγε από το διαμέρισμα για να ανακάμψει. Κοντά στη βεράντα, σε έναν πάγκο, όταν ο καιρός ήταν καλός, μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν συχνά ενώ ένα  μικρό σκυλί ήταν κοντά της.. Και ο σύζυγός παρατήρησε ότι μερικές φορές αυτός ο σκύλος τον γαβγίζει σφόδρα, και μερικές φορές όταν επέστρεφε από την εργασία, δεν κατάβαλε καμία προσοχή. Αποφάσισε να ρωτήσει την ηλικιωμένη γυναίκα την περίεργη συμπεριφορά του σκύλου της. «Αχ, αγαπητέ μου», η γριά γέλασε. – Ο σκύλος  μου δεν αισθάνεται καλά  με ανθρώπους που είναι θυμωμένοι ή ενοχλημένοι και πάντα τους γαβγίζει. Και όταν οι άνθρωποι είναι ήρεμοι, δεν τους παρατηρεί καν.   "... Εάν στην καρδιά σας έχετε πικρό φθόνο και αμφιβολία (αντί για αγάπη), τότε μην καυχηθείτε και μην νομίσετε ότι έχετε την αλήθεια: α...

  Ένας έγγαμος άνθρωπος λέει:  "Εγώ θα προσευχηθώ απόψε." ή λέει:  "Εγώ θέλω να κάνω κάθε βράδυ τρεις ώρες προσευχή" και μόλις πάει σπίτι του και φάει και τακτοποιηθεί κλείνεται μέσα στο δωμάτιό του για να κάνει τις προσευχές του και προσεύχεται και μελετά ώρες.  Ναι, το κάνει από καλή διάθεση, από αγάπη Θεού, από ζήλο.  Αλλά είναι αδιάκριτος! Για ποιο λόγο; γιατί έξω από το δωμάτιό του είναι η γυναίκα του και τα μωρά του που τον έχουν ανάγκη να τους μιλήσει, να καθήσει μαζί τους, να τους σταθεί.. Και αυτός προσεύχεται και δεν κάθεται με τη σύζυγό του και δημιουργεί προβλήματα σπίτι του. Και όταν μετά η σύζυγός του έχει προβλήματα και διαμαρτύρεται και λέει: "Κάτσε κι εσύ λίγο μαζί μας!", "Βοήθα κι εσύ λίγο τα παιδιά!", "Κάνε κάτι!" λέει εκείνος: "Μα εγώ κάνω το έργο του Θεού!"  Ενώ αυτό που κάνει μπορεί να φαίνεται έργο του Θεού αλλά είναι αδιάκριτο! Να κάνεις και την προσευχή σου αλλά δεν είναι μόνο η προσευχή που έχεις καθή...

  Ἡ ὁδὸς τοῦ χριστιανοῦ σὲ γενικὲς γραμμὲς εἶναι τέτοιας λογῆς. Στὴν ἀρχὴ ὁ ἄνθρωπος προσελκύεται ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ τὴ δωρεὰ τῆς χάρης, κι ὅταν ἔχει πιὰ προσελκυσθεῖ, τότε ἀρχίζει μακρὰ περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη του στὸ Θεό, καὶ δοκιμάζεται «σκληρά». Στὴν ἀρχὴ οἱ αἰτήσεις πρὸς τὸ Θεό, μικρὲς καὶ μεγάλες, ἀκόμη καὶ οἱ παρακλήσεις ποῦ μόλις ἐκφράζονται, ἐκπληρώνονται συνήθως μὲ γρήγορο καὶ θαυμαστὸ τρόπο ἀπὸ τὸ Θεό.   Ὅταν ὅμως ἔλθει ἡ περίοδος τῆς δοκιμασίας, τότε ὅλα ἀλλάζουν καὶ σὰν νὰ κλείνεται ὁ οὐρανὸς καὶ νὰ γίνεται κουφὸς σ’ ὅλες τὶς δεήσεις. Ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπει τὸν ἄνθρωπο;… Εἶναι δυνατὸ αὐτό;… Κι ἐν τούτοις στὴ θέση τοῦ βιώματος τῆς ἐγγύτητας τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στὴν ψυχὴ τὸ αἴσθημα πῶς Ἐκεῖνος εἶναι ἀπείρως, ἀπροσίτως μακριά, πέρα ἀπὸ τοὺς ἀστρικοὺς κόσμους κι ὅλες οἱ ἐπικλήσεις πρὸς Αὐτὸν χάνονται ἀβοήθητες στὸ ἀχανές του κοσμικοῦ διαστήματος. Ἢ ψυχὴ ἐντείνει ἐσωτερικὰ τὴν κραυγή της πρὸς Αὐτόν, ἀλλὰ ...

  Απόσπασμα ομιλίας του Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου που πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκτάριου Τρικάλων στα πλαίσια των Εσπερινών Συνάξεων Νέων και Γονέων. Copyright 2020 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Συνομιλία με τον σεπτό καθηγούμενο της Μονής Καρακάλλου Μεγάλη η χαρά μας, καθώς συνεχίζουμε την επικοινωνία μας με τον σεπτό καθηγούμενο της Μονής Καρακάλλου Αρχιμανδρίτη π. Φιλόθεο. – Μ.Μ.:  Γέροντα, πότε πυργώθηκε το μοναστήρι σας; – Αρχιμ. Φ.Κς:  Η ακριβής χρονολογία δεν είναι γνωστή. Υπάρχει όμως χρυσόβουλο του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Ρωμανού του Διογένους, στο οποίο μαρτυρείται ότι το μοναστήρι μας προϋπήρχε του ενδεκάτου αιώνος. Ο μεγαλοπρεπής πύργος που βλέπετε οικοδομήθηκε τον ΙΣΤ  αἰώνα με την δαπάνην ενός Μολδαβού ηγεμόνος. – Μ.Μ.: Γέροντα, πόσοι πατέρες είσθε εδώ, στο κοινόβιο του Καρακάλλου; –  Αρχιμ. Φ.Κς:  Η Μονή Καρακάλλου παρουσίαζε λειψανδρία μέχρι το 1981. Είχαν μείνει τέσσερις πατέρες. Τότε ήλθαμε μία ομάδα από τη Μονή Φιλοθέου εδώ κι επανδρώσαμε το μοναστήρι, καταρχήν οκτώ-δέκα πατέρες. Τώρα η αδελφότης αριθμεί τριανταπέντε πατέρες, δόξα τω Θεώ. – Μ.Μ.:  Το πρόγραμμά σας τη νύκτα ποιάν ώρα ξεκινάει;...

Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου Εκοιμήθει  σε ηλικία 99 ετών το 2015 η Γερόντισσα Μηλιά, η μητέρα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου της Κύπρου κ. Νεοφύτου, μία αγιασμένη μορφή μάνας, η οποία έζησε πολλά στο διάβα της ζωής της.  Παραθέτουμε τους λόγους  του υιού της Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου κατά την εξόδιο ακολουθία, προς ενίσχυση αλλά και ως πρότυπο Μητέρας. «Αισθάνομαι , ότι η μεγαλύτερη προίκα, που έδωσε στα παιδιά της, στα εγγόνια της, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά της, είναι η πίστη.  Μας έδωσε πίστη βαθιά, που να μην στερεύει ποτέ ενώπιον οποιασδήποτε δυσκολίας.  Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία από τον θάνατο!  Και τον γεύθηκε η Μηλιά τον θάνατο από τα παιδικά της χρόνια μέχρι τα ύστερά της, όταν πρώτα, στα εφτά της χρόνια, κήδευσε τον πατέρα της, στα πενήντα της τον άνδρα της Νικόλα, ύστερα τον υιό της Πέτρο, 24 ετών, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, και κατόπιν τον πλέον αγαπημένο της «γιο», που γι’ αυτήν δεν ήταν ...

Σε κάθε ιερό Μυστήριο βλέπουμε τον ιερέα να φορά το πετραχήλι. Το ερώτημα είναι για ποιό λόγο το φορά ο ιερέας; Όπως έχουμε τονίσει και σε άλλα μας άρθρα, είναι πολύ σημαντικό στον Χριστιανό Ορθόδοξο να γνωρίζει την πίστη του και όσα συμβαίνουν κυρίως κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Το να βρισκόμαστε απλώς μέσα στον ιερό ναό και να παρατηρούμε ως θεατές ένα ''εργο'' που δεν καταλαβαίνουμε, δεν έχει κανένα νόημα και φυσικά κάτι τέτοιο δεν οικοδομεί πνευματικά. Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι καλούμαστε να γνωρίζουμε όλα όσα αφορούν στην πίστη μας αλλά και όσα αφορούν στον Ναό. Στο παρόν άρθρο θα δούμε μερικά πράγματα για το πετραχήλι. Το πετραχήλι είναι λειτουργικό άμφιο του Επισκόπου και του Πρεσβυτέρου.Είναι ένα στενόμακρο ύφασμα που ξεκινά από τον αυχένα και φτάνει μέχρι τα πόδια.Κοσμείται με χρυσοκέντητες και υφαντές παραστάσεις. Συμβολίζει την χάρη του Αγίου Πνεύματος:    "Ευλογητός ο Θεός, ο εκχέων την χάριν επί τους Ιερείς Αυτού"...

...Ποτέ να μην λέγετε: «Δεν θα φθάσωμε εμείς στην απάθεια, δεν θα φθάσωμε στον αγιασμό, δεν θα μιμηθούμε τους Πατέρες μας». Αυτό είναι βλάσφημο.  Θα τους φθάσωμε επειδή το θέλομε και εφ’ όσο το θέλομε θα μας το δώση ο Χριστός μας. Μένοντας πιστοί και μη υποχωρούντες κατά πρόθεσι, οπωσδήποτε θα το επιτύχωμε. Αυτή είναι η πραγματικότης. Έξω από αυτή την γραμμή οι Πατέρες δεν παραδέχονται άλλη. Έξω από αυτή, θεωρείται πλέον απόγνωσι. Δεν υπάρχει το «δεν μπορώ πλέον». Πώς δεν μπορείς; Δια του Χριστού ισχύομε. «Πάντα ισχύομεν εν τω ενδυναμούντι ημάς Χριστώ». «Πάντα»,είπε ο Παύλος, για να μην αφήση κανένα περιθώριο, μήπως πή κάποιος «εγώ δεν ημπορώ». Αφού είναι «μεθ’ ημών ο Θεός, τις καθ’ ημών; Ει Θεός ο δικαιών, τις ο κατακρίνων;» Κοιτάξετε το όριο της μετανοίας πως αποκαλύπτεται μέσα στην Γραφή.  Ο Πέτρος, ερώτησε τον Ιησού μας. «Κύριε, καλά είναι έως επτά φορές να συγχωρώ αυτόν που μου φταίει;» Ο Πέτρος τότε ατελής όντας, μη δεχθείς την έλλαμψι της Χάριτος, εσκέ...

Π. Αντώνιος Μπλούμ – Μητροπολίτης Σουρόζ (1914- 2003) Κυριακή των Μυροφόρων, Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και του Αγ. Νικοδήμου  Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.  Τιμούμε σήμερα τους ανθρώπους που ακολούθησαν τον Χριστό τους οποίους σκεφτόμαστε σπάνια, γιατί αναφέρονται πολύ λίγο στις Γραφές. Κι ο καθένας θα μπορούσε να είναι ένα μάθημα για μας. Ο Αγ. Ιωσήφ από την Αριμαθαία ήταν ένας πλούσιος άνδρας με ανοιχτό μυαλό που άκουγε τον Χριστό και δεν εμπιστεύθηκε τον εαυτό του στον Κύριο. Το ίδιο κι ο Νικόδημος· αλλά ο Νικόδημος ήταν ένας μορφωμένος άνθρωπος, μέλος των Σανχεντρίν. Είχε ακούσει για τον Χριστό, Του είχε κάνει ερωτήσεις, ήθελε να καταλάβει, ήθελε να είναι σίγουρος. Αλλά κανείς απ’ τους δύο δεν είχε δεσμευτεί ν’ ακολουθήσει τον Χριστό, να δηλώσει καθαρά ότι ήταν μαθητής Του. Κι όμως, όταν ο Χριστός στα μάτια των ανθρώπων ήταν ηττημένος, όταν οι εχθροί Του πήραν τη νίκη, όταν Εκείνος ήταν νεκρός, έτοιμος να ταφεί, η πίστη το...

    Τέλεια η μυσταγωγία, που τελείται στην εκκλησιαστική σύναξη. Στην ορθόδοξο λατρεία επεκράτησε τελικά η θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Το υπερφυές μυστήριο τελείται. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος αγιάζει και τα δύο τραπέζια. Και την αγία Τράπεζα, όπου ο άρτος και ο οίνος μεταβάλλονται σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Και την τράπεζα της χωματένιας υπάρξεώς μας, όπου θα εναποθέσει ο λειτουργός τη θεία Κοινωνία, «εις αγιασμόν ψυχής τε και σώματος», «εις βασιλείας ουρανών κληρονομιάν, μη εις κρίμα η εις κατακρίμα». Για την τέλεση του μυστηρίου στην αγία Τράπεζα αρκεί η ιερωσύνη του πρεσβυτέρου η του επισκόπου. Για την πρόσληψη όμως του μυστηρίου μέσ’ στον πιστό απαιτείται η συνειδητή μετοχή. Από ομιλία του ιερού Χρυσοστόμου (θ’ περί μετανοίας, Ε.Π.Ε. 30,314-316) αποσπάμε μικρές περικοπές, όπου τονίζονται τρεις απ’ τους βασικούς όρους της συνειδητής αυτής μετοχής. Πρώτον: Η αδιάλειπτη παρουσία στην «επισυναγωγή» της Εκκλησίας, στον Κυριακάτικο εκκλησιασ...

Θέα του παραδείσου. Δεν του λείψανε του γέροντα και άλλου είδους δωρεές. Είχε μικρή γεύση του παραδείσου με θέα φυσικών καλλονών και εσωτερική ευφροσύνη. Αυτό έγινε, μάλλον για πρώτη φορά, το 1989. Τον παίδευε λογισμός και ζητούσε από το Θεό να καταλάβει τη σημασία του Κυριακού λόγου «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισίν». Ο Θεός του απάντησε και, μέσα στο κελί, σταυροπόδι και με σταυρωμένα τα χέρια, διηγήθηκε με άφατη αγαλλίαση και συνοπτικά στον Δ. Τ.: –Χθες, κύριε Δημήτρη μου, έβλεπα ότι ήμουνα στους ουρανούς, σ’ ένα ωραίο κήπο. Και υπήρχανε βιολέτες διαφόρων χρωμάτων και διάφορα άνθη. Εκεί βρισκόμουν μετέωρος, δεν πάταγα. Και ήταν ένας άλλος μοναχός με ράσο, που μου έδειχνε ωραία σπιτάκια και μού ’λεγε «προχώρα Ιάκωβε». Μα πώς να προχωρήσω, δεν έχει δρόμο, θα πατήσω τα λουλούδια, θα τα χαλάσω. Ένας άλλος με ράσο μου είπε× «μη φοβάσαι, αυτά τα λουλούδια δεν χαλάνε, προχώρα». Προχωρούσα, τα λουλούδια δε χαλούσανε! Η φωνή του, λέει ο Δ. Τ., ήταν αλλιώτικη, το πρ...

  Έ νας συγγενής μου, μου διηγήθηκε το έξης περιστατικό: Ένας φίλος του γιατρός, όταν ήταν μικρός, όπως όλα τα παιδάκια, που γελάνε και μετακινούνται άσκοπα μέσα στον Ναό, χωρίς να καταλαβαίνουν, έτσι κι αυτός, μαζί με ένα ξαδελφάκι του γελούσε και πείραζε τα άλλα παιδάκια, πότε έτρεχε από δω και πότε έτρεχε από κει. Τελείωσε η εκκλησία, πήραν το Αντίδωρο, ο κόσμος έφυγε, αλλά αυτά τα δυό παιδάκια, ο γιατρός με τον ξάδε λφο του, άρχισαν πάλι να ατακτούν μέσα στον Ναό. Τότε λοιπόν ακούγεται μία αυστηρή αλλά γλυκεία γυναικεία φωνή να τους λέγει: – Στον οίκο του Υιού μου δεν παίζουν! Δεν τρέχουν από δω κι από κει. Προσεύχονται, κοινωνούν, μεταλαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα Του. Το Αίμα του Υιού μου! Και …φραπ! τα αρπάζει από τον σβέρκο και εν ριπή οφθαλμού ευρέθησαν και τα δύο παιδάκια έξω, στο προαύλιο του Ναού! Και λέει ο γιατρός: «Σε μένα να ‘έρθουν να πουν αν υπάρχει η δεν υπάρχει Θεός, Σε μένα μίλησε ο Θεός δια μέσου της Υπεραγίας Θεοτόκου!» «Εμπειρίες κατά τ...

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου   «Τι συγγένεια έχεις με τον Χριστό;». Στο 12 ο κεφ. του Ματθαίου αναγράφεται το εξής: «έτι δε αυτού λαλούντος τοις όχλοις ιδού η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού ειστήκεισαν έξω ζητούντες αυτώ ˙ λαλήσαι είπεν δε τις αυτώ "ιδού η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου έξω εστήκασιν ζητούντες σοι λαλήσαι". Ο δε αποκριθείς είπεν τω ειπόντι αυτώ ˙ "τις εστίν η μητηρ μου; και τίνες εισίν οι αδελφοί μου;" και εκτείνας την χείρα αυτού επί τους μαθητάς αυτού είπεν ˙ "ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου ˙ όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστίν"» Ο Κύριος εδώ εισάγει μία νέα συγγένεια:   « την ακρόαση του λόγου του Θεού και την εφαρμογή του στην ζωή μας». Ο Ευθύμιος Ζυγαβηνός σχολιάζοντας το ανωτέρω χωρίω,   λέγει ότι ο Χριστός όταν λέγει «μητηρ μου και αδελφοί μου…» στην ουσία λέγει ότι ήρθαν οι συγγενείς μου… ας περιμένουν… προέχει η διδασκαλία.   Ιε...

... Ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμονας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, για να διδάξει αυτούς, που τους άρεσε να κατακρίνουν τους άλλους, διηγήθηκε μια φορά την εξής ιστορία. Σε μία πολύ μεγάλη πόλη, στην Τύρο, ζούσε κάποτε ένας μοναχός, ζούσε εκεί και μία πόρνη ονόματι Πορφυρία. Μια μέρα όταν ο μοναχός αυτός περπατούσε στο δρόμο τον πλησίασε η Πορφυρία και του είπε: «πάτερ άγιε, σώσε με όπως και ο Χριστός έσωσε κάποτε μία πόρνη». Ο άγιος εκείνος μοναχός την πήρε από το χέρι και την πήγε έξω από την πόλη. Την οδήγησε σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι για να καθαρθεί εκεί η ψυχή της με τα δάκρυα της μετανοίας. Στο δρόμο βρήκαν ένα μωρό που οι γονείς του το είχαν αφήσει και η Πορφυρία το πήρε για να το μεγαλώσει. Όταν αυτό έγινε γνωστό μερικοί άνθρωποι που τους άρεσε πολύ να κατακρίνουν τον πλησίον τους άρχισαν να κακολογούν την Πορφυρία, λέγοντάς της: «Μπράβο, Πορφυρία, ωραίο παιδάκι κάνατε με τον μοναχό». Και τον μοναχό τον περιφρονούσαν και τον κακολογούσαν. Ο μοναχός όμως προσευχόταν αδιαλείπτ...