ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

   Εκπαιδεύστε τον εαυτό σας  να διαβάσετε τον Ακάθιστο στην Άγια Θεοτόκο με εξαιρετική αφοσίωση και με την πάροδο του χρόνου θα δείτε πόσο χάρη θα σας χυθεί ... Απλά μην περιμένετε να το δείτε την πρώτη φορά, γιατί δεν υπάρχουν τσαμπιά σταφύλια που  μόλις φυτεύτηκαν. Και με την πάροδο του χρόνου, θα συλλέξετε τα ώριμα και τα πιο γλυκά τσαμπιά ... Γέροντας Αθανάσιος (Γρηγοριάτης) ΠΗΓΗ

  Η μετάνοια είναι ανακαίνιση του Βαπτίσματος. Γι’ αυτό ο άνθρωπος, όπως στο Βάπτισμα δίνει υποσχέσεις ο ίδιος η ο ανάδοχός του, έτσι και στην μετάνοια, αφού ομολογεί τα σφάλματά του, δίνει και υπόσχεση να μην τα πράξει πάλι. Η άπειρη ευσπλαχνία του Θεού μας έδωσε το μυστήριο αυτό της μετανοίας και της διαγραφής των πονηρών σφαλμάτων μας, για να σωθούμε και να κοινωνήσουμε της ατελεύτητης μακαριότητος. Η μετάνοια μας καθαρίζει και μας κάνει πάλι αναμάρτητους. Λευκαίνει τον ρυπωμένο χιτώνα της ψυχής μας και μας ενδύει χιτώνα αφθαρσίας. Είναι νέα συνθήκη με τον Θεό και γι’ αυτό λέει: «Ο βαπτισθείς και πιστεύσας σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται» (Μαρκ. ιστ’, 16). Μετά, αυτός που σφάλλει σε κάτι και μετανοήσει καθαρίζεται από τον ρύπο του, συγχωρούνται τα σφάλματά του και σώζεται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από την όσια Μαρία την Αιγυπτία. Αυτή πολλά έσφαλε, η σάρκα της γίνηκε δοχείο ηδονής, οδήγησε στην απώλεια πλήθος φιλήδονων ανδρών, αλλ...

... Νά πῶ ἕνα παράδειγμα, γιατί τό ἔχω λίγο πρόσφατο. Πόσοι ἄνθρωποι βασανίζονται μέ τήν λεγόμενη σκέψη νά φτιάξουν τήν ζωή τους; Πασχίζουν οἱ ἄνθρωποι οἱ καημένοι νά κάνουν οἰκογένεια. Γιατί; Γιατί ἔχει περάσει στό ὑποσυνείδητο ἀπό τούς «καλούς» γονεῖς καί τήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὅτι σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά παντρευτοῦν. Ποιός σοῦ εἶπε ὅτι σκοπός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά παντρευτεῖ καί νά κάνει οἰκογένεια; Ἀγνοοῦμε στοιχειώδη πράγματα. Βασανιζόμαστε μέ πράγματα πού δέν πρέπει. Σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά θεωθεῖ, ὄχι νά παντρευτεῖ, νά κάνει οἰκογένεια. Καί ἀποτυγχάνουν, γιατί δέν πᾶνε μέ σωστά κριτήρια. Δέν ξέρουν κἄν πῶς θά γίνει αὐτή ἡ σωστή οἰκογένεια καί χωρίζουν καί οἱ ἄλλοι λένε «ξαναφτιάξε τήν ζωή σου..». Ἄντε πάλι! Δεύτερη φορά. Τί λέει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ; «λέλυσαι ἀπό γυναικός; μή ζήτει γυναῖκα» (Α΄Κορ. 7,27). Χώρισες μιά φορά; Μή ζητᾶς ἄλλη γυναίκα. Μπελά στό κεφάλι σου θά ἔχεις δηλαδή, νά τό ποῦμε ἁπλά. Τό ἴδιο λέει καί γιά τήν γυναίκα. Χώρισες ἀπό...

Έχουμε ακούσει τον Γέροντα Παΐσιο. π. Μάρκελλε, να βεβαιώνει την ύπαρξη των γυμνών ασκητών την συνεχή, καθώς αναπληρώνονται κατά θαυμαστό τρόπον οι εις Κύριον απερχόμενοι εξ αυτών. Θα έχετε ακούσει κι εσείς ασφαλώς πολλά. Μιλήστε μας για αυτούς, αλλά και για άλλα απλά και απλοϊκά γεροντάκια που έζησαν στο Περιβόλι της Παναγίας και το κατεκόσμησαν ωσάν άνθη μυρίπνοα, πνευματικά. Γ.Μ.: Για τους αοράτους γυμνούς ασκητές, έχουμε πράγματι ακούσει πολλά. Μ.Μ.: Όπως: Γ.Μ.: Να σας πω μίαν ιστορία τους: Ήταν ένας δόκιμος, Ιωάννης το όνομά του, τον όποιον είχε υποτακτικό ένα Γέροντα πολύ σκληρό. O Ιωάννης δεν αναπαυόταν κοντά του, γιατί δεν τον βοηθούσε πνευματικά να βρει τη νοερά προσευχή, τον δυσκόλευε στην άσκηση κλπ.. Πήγε λοιπόν ο Ιωάννης -επειδή ήτο φιλότιμο παιδί και ήθελε να προκόψει στην αρετή- κι έκανε Πνευματικό έναν άλλο Γέροντα στα Καυσοκαλύβια. Αυτός τον συμβούλευσε να σηκώνεται τη νύκτα, την ώρα που κοιμόταν ο Γέροντάς του και να κάνει τότε τα πνευματικά του καθήκοντ...

Ενώ η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την υπεραφθονία και την υπερκατανάλωση -η οικονομική κρίση έβαλε λίγο φρένο-, την υψηλή τεχνολογία, την πρόοδο της επιστήμης, τις πολλές ανέσεις και υλικές απολαύσεις, παρατηρείται σοβαρή έξαρση ψυχολογικών προβλημάτων, βλέπει κανείς γκρίζα πρόσωπα, νευρικά, ταραγμένα, φοβισμένα, αγχωμένα, θλιμμένα και στεναχωρημένα.  Ακόμη και οι νέοι ταλαιπωρούνται από έντονα προβλήματα, εσωτερικές συγκρούσεις, ψυχικά άφωτα αδιέξοδα και αβάσταχτα κενά. Νέες ωραίες, νέοι μορφωμένοι και πλούσιοι αγέλαστοι, κατηφείς και απαισιόδοξοι. Μια εποχή κατακτήσεων, αποκαλύψεων, κερδών και επιτυχιών, που όμως οι άνθρωποί της αισθάνονται στερημένοι, δίχως ψυχική υγεία, γαλήνη και χαρά. Συχνά τα πρότυπα των νέων μας είναι μελαγχολικοί τύποι της σκληρής μουσικής, της ξέφρενης και ταραγμένης. Μερικές φορές μάλιστα νομίζεις ότι τους αρέσει να καλλιεργούν τη θλίψη και την απαισιοδοξία. Αντί η μουσική να ευφραίνει και να ανασταίνει την ψυχή, την καθηλώνει στον πικρό πεσιμ...

Σε συνέχεια των ομιλιών του Δικαίου της Ιεράς Σκήτης Προφήτη Ηλία Αγίου Όρους, αρχιμανδρίτου γ.Ιωακείμ,  δημοσιεύουμε την τρίτη κατά σειρά ομιλία  “Περι υπομονής”  Θέλουμε να ευχαριστήσουμε  την αδελφότητα της Ιεράς Σκήτης Πρ. Ηλία και ιδιαίτερα τόν γέροντα Ιωακείμ για την ευλογία να δημοσιεύσουμε τις πάνω από 200 ομιλίες του, που καλύπτουν όλο το φάσμα της χριστιανικής πίστης, τους βίους των Αγίων, ευαγγελικές περικοπές, και κηρύγματα πάνω σε ζητήματα που αφορούν τη σύγχρονη κοινωνία. Ο πνευματικός πλούτος των ομιλιών που θα δημοσιεύεται σιγά σιγά, θα είναι ευχής έργον να αφυπνίσει τους Έλληνες και να τοποθετήσει ένα λιθαράκι στήν προσπάθεια να κρατηθεί το Γένος μας κοντά στον Χριστό, στις παραδόσεις μας και να αποτελέσουν εφαλτήριο για τη πνευματική αναγέννηση της ρωμιοσύνης. ΠΗΓΗ

   Ο Πανάγαθος Θεός έπλασε τον άνθρωπο από αγάπη, ελεύθερα, για να συμμετάσχη στην Ζωή Του. Τον επροίκισε με σπάνια χαρίσματα, το λογικό, το αυτεξούσιο, την αγαπητική δύναμι. Όλα αυτά αποτελούν το «κατ’ εικόνα». Του έδωσε τα χαρίσματα αυτά για να μπορη να ζη σε κοινωνία με τον Θεό, να αγαπά τον Θεό, να συνομιλή με τον Θεό, να προσφέρεται στον Θεό. Σύμφωνα με το πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως ο άνθρωπος ζούσε στον Παράδεισο ευτυχισμένα, μέσα στην αγάπη του Ουράνιου Πατέρα. Κάθε μέρα δεχόταν την επίσκεψί Του. Συνομιλούσε μαζί Του και χαιρόταν κοντά Του. Μέσα στον Παράδεισο ο Πανάγαθος Θεός τοποθέτησε τον άνθρωπο ως βασιλέα, να χρησιμοποιή όλα τα αγαθά που του έδωσε και χρησιμοποιώντας και εξουσιάζοντας αυτά σωστά να τα προσφέρη με ευχαριστία στον Θεό. Προσφέροντας δε στον Θεό την ευχαριστία για όλα τα δώρα που του έδωσε, να είναι συγχρόνως και ιερεύς. Έτσι ο πρώτος άνθρωπος ήταν βασιλεύς και ιερεύς. Μπορούσε να δέχεται τα πρόσωπα, τους άλλους ανθρώπους, τα πράγματα, τον εαυτό του, ...

Γαβριήλ μοναχός. Εὔχομαι προσέτι νά χαρίσει ὁ Θεός σέ ὅλους μας μετάνοια. Νά ἀναστήσει τήν Ἑλλαδίτσα μας καί νά τήν βγάλει ἀπό αὐτά τά ἀδιέξοδα  τά πνευματικά καί τά οἰκονομικά. Νά ἔχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες δουλειά καί νά ζοῦν μέ ἀξιοπρέπεια. Εὔχομαι ἀκόμη ὁ Κύριός μας πού εἶναι ὁ Ἕνας καί Μόνος, ὁ μοναδικός καί ἀναντικατάστατος Μέγας Εἰρηνάρχης καί Εἰρηνόδωρος νά  χαρίσει εἰρήνη καί ὁμόνοια σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. Ὁ Θεός  νά σᾶς εὐλογεῖ «ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι». Μέ ἀγάπη Χριστοῦ,Γαβριήλ μοναχός.

Όταν κάποτε επισκέφθηκα τις σπηλιές του Αγίου Όρους, κάποια φορά συνάντησα έναν ασκητή με τον οποίο κάθησα να συζητήσω και να ρωτήσω κάποια πράγματα… Τον ερώτησα λοιπόν, ανάμεσά σε άλλα, αν σώζονται αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι… Κι εκείνος μου είπε: «Θα σου πω, παιδί μου, τι συνέβη κάποτε, στην Μ. Ασία… Ζούσε, κάποτε, εκεί ένας Τούρκος ο οποίος αγαπούσε πολύ τους Χριστιανούς. Βοηθούσε πάρα πολύ την εκκλησία. Βοήθησε μάλιστα να γίνει κι ένα μοναστήρι…Όπου υπήρχε φτωχός, αυτός έτρεχε και βοηθούσε… Αλλά, ενώ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος -κι απ’ τους Χριστιανούς καλύτερος- δεν είχε βαπτιστεί· δεν είχε αποφασίσει να βαπτιστεί! Το άφηνε για αργότερα… Κάποια φορά, όμως, πέθανε. Και πέθανε πριν να βαπτιστεί! Ο ηγούμενος του μοναστηριού πολύ στεναχωρέθηκε. Στεναχωρέθηκε, γιατί έφυγε ο άνθρωπος αυτός από τη ζωή, πριν προλάβει να βαπτιστεί… Αλλ’ όμως ήτανε τόσο καλός άνθρωπος ο Χασάν!!… Έκανε λοιπόν προσευχή πολλή και κάποια μέρα έρχεται ένας άγγελος και του λέγει: -Θέλεις να πάμε ...

Γέροντας Βαρθολομαίος, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου ● Γέμισαν φώτα οι δρόμοι και τα σπίτια! Γέμισαν φώτα και χρώματα τα καταστήματα! Γέμισαν από δώρα οι σκέψεις των ανθρώπων… Τι θα αγοράσουν! Ξαφνικά σταμάτησαν οι έντονες σκέψεις και προβληματισμοί για την οικονομική κατάσταση και όλοι κινούνται στον ρυθμό των εορτών. ● Ένα δεν πρέπει να ξεχάσουμε, όμως: Εορτές χωρίς την αιτία της εορτής δεν γίνεται. Αιτία των εορτών είναι ο Χριστός. Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν νοούνται. Τα φώτα, τα δώρα και το εορταστικό τρέξιμο των ημερών δεν μπορούν να καλύψουν τον Χριστό! ● Χριστούγεννα λοιπόν! Εορτάζουμε τον ερχομό του Χριστού στην γη. Είναι η αρχή της σωτηρίας των ανθρώπων. Ο ερχομός Του στην γη πρέπει να μας γεμίσει βεβαιότητα και χαρά! ● Όταν κινδυνεύεις να χαθείς, αλλά έρχεται κάποιος και σε σώζει, δεν θα χαρείς; Πόσο μεγάλη πρέπει να είναι η χαρά μας, όταν η παρουσία του Χριστού στην γη μάς γεμίζει με σιγουριά και βεβαιότητα σωτηρίας! Ας μην αφήσουμε την επιφανειακή χαρά να...

Ε ίπε Γέρων :  Τι μεγάλο δώρο απ’ το Θεό  να ακούς κατηγορίες και να μη σε αγγίζει  τίποτε!  Όχι επειδή κάνεις κάποιο αγώνα ή πιέζεσαι ή παρακαλάς  ή προσεύχεσαι.  Μα επειδή ζεις αλλού,  είσαι σε άλλο κλίμα  και άλλη ατμόσφαιρα.  Κατανοείς καλά ότι ο άλλος,  αν δεν είναι συντονισμένος  με το Θεό  και την αγάπη Του,  είναι φυσικό να κάνει  λάθος εκτιμήσεις,  και να λέει λόγια  που δεν έχουν καμία σχέση  με την αλήθεια. Στη Φιλοκαλία  διαρκώς τονίζεται,  ότι η άγνοια των ανθρώπων  θολώνει το νου,  και δημιουργεί μπερδεμένους λογισμούς.  Το πιο μεγάλο μυστικό  για να κατανοείς τους άλλους,  να ερμηνεύεις τις πράξεις τους,  και κυρίως να μη διαλύεσαι,  είναι : 1. Να ζεις εσύ αλλού.  Στο ¨αλλού¨ της θείας Παρουσίας.  και 2. Να έχεις επίγνωση  της ανθρώπινης άγνοιας  που ταλαιπωρεί όλους μας. ΠΗΓΗ

Του Ιερομονάχου Σάββα, του Αγιορείτου   Αγαπώ το Θεό σημαίνει: Αρνούμαι το θέλημά μου κάθε στιγμή και αναζητώ το δικό Του. Αρνούμαι τη φιλαυτία μου και τα πάθη μου και τηρώ τις εντολές Του. Αρνούμαι την καλοπέραση που τρέφει τα πάθη και κάνω άσκηση, νηστεύω, κακοπαθώ για χάρη του Κυρίου.Αρνούμαι τον εγωισμό, την οίηση, την υπερηφάνεια που συνιστούν το εύκρατο κλίμα όλων των αμαρτιών και των παθών. Εγκολπώνομαι την ταπείνωση, την ταπεινοφροσύνη στους λογισμούς, την ευτέλεια σ’ όλες μου τις κτήσεις, την έσχατη θέση κάθε στιγμή, την ατιμία και την περιφρόνηση του κόσμου για χάρη του Χριστού. Προσεύχομαι αδιάλειπτα και δίνω κάθε σκέψη μου σ’ Αυτόν τον Λατρευτό της καρδιάς μου. Ζητώ να βασιλεύει Αυτός σ’ όλη μου την ύπαρξη. Επιθυμώ ο Κύριος να κυβερνά τα συναισθήματα, το θυμό, τις επιθυμίες και τα διανοήματά μου, το σώμα μου και την ψυχή μου. Προσπαθώ κάθε μου βλέμμα να είναι γι’ Αυτόν, κάθε μου άκουσμα, κάθε μου λόγος, κάθε μου κίνηση, κάθε μου ενέργεια, κάθε κίνηση της ψυχής...

 Τα στοιχεία τα κύρια της Σαρακοστής είναι η προσευχή και η νηστεία.  Η προσευχή προϋποθέτει την πίστη.  Ένας μη προσευχόμενος είναι αβοήθητος, ανασφαλής, τυφλός και μόνος. Δένεται με τη γη, την ύλη, δεν γνωρίζει να πετά ψηλά, να σελαγίζει στους ουρανούς, να έχει απαραίτητη ουράνια συνδρομή. Είναι μαγνητισμένος, δεμένος, προσκολλημένος στα φθαρτά γήινα. Δεν ξαγγιστρώνεται εύκολα. Προσπαθεί να θησαυρίζει στη γη. Αναζητά συνεχώς ηδονές, για να τον χαροποιήσουν, αλλά μάλλον οδύνη του δίνουν. Λυπηρό και αξιοθρήνητο να ψάχνει τη χαρά στη λάσπη. Η ανάβαση στον ουρανό ξεκινά με τη μεταμέλεια, την ειλικρινή μετάνοια, την κατανυκτική συντριβή. Αξίζει να νιώσει ότι δεν πλάστηκε για το χώμα. Η εμπάθεια δεν χαροποιεί αληθινά. Η προσκόλληση στο ενθάδε είναι σοβαρό λάθος και έχει κόστος με πικρές συνέπειες. Να ανέβεις πιο ψηλά από τα ορώμενα δεν είναι ακατόρθωτο. Είναι εφικτό για όλους. Αρκεί να το θελήσουν, να το αγαπήσουν. Στην αρχή είμαστε διστακτικοί, δειλοί, φοβισμένοι, δε...

-  Γέροντα Ιερόθεε, έχετε πολλά έτη στο Άγιον Όρος; - Έχω την εντύπωση ότι ήλθα εχθές το βράδυ. - Τι ήταν αυτό που σας ήλκυσε εδώ; - Η ειρήνη που μου έλειπε. - Μετά την τόση παραμονή σας εδώ, τι θα είχατε να μας πείτε; - Θα ήθελα ν’ αρχίσω ξανά την καλογερική ζωή. - Βλέπετε μεγάλη τη διαφορά από τότε που ήλθατε στο Άγιον Όρος; - Πολύ μεγάλη, πάτερ. Ύστερα από τριάντα χρόνια, που εγώ ήμουν παιδί κι εγήρασα, η διαφορά είναι μεγάλη, γιατί το Όρος το βλέπω από μια άλλη ηλικία. Επιπλέον έχει οπωσδήποτε προσλάβει μεγάλη την αλλοίωση με την είσοδο των τηλεπικοινωνιακών και άλλων μέσων και το πνεύμα του έχει γίνει πιο εκκοσμικευμένο κι απομακρύνθηκε από το ασκητικό. - Πως βλέπετε το αύριο του Αγίου Όρους; - Αν μπορέσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας, ο ρόλος του θα είναι ο,τι ήταν στα χρόνια του Βυζαντίου η μονή των Ακοιμήτων και του Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη. - Η Ελλάδα κατανοεί τον βαθύτερο ρόλο του Όρους; - Έχω την εντύπωση ότι οι Έλληνε...

Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου. Έρχεται  ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά. Όχι προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή. Και λές:  «Τι αλλο να λέω;» Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: «Κύριε ελέησον!» Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά. Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφραστεί. Η προσευχή είναι ποίηση. Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα. Οι ποιητές νιώθουν τους συναθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι. Είναι μεγάλη ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο. Οι άγιοι δεν θέλουν να αφήσουν πίσω τους ίχνη. Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ' αχνάρια της κακίας τους. Κύριε ελέησε τους, δεν ξέρουν τι χάνουν και τι κάνουν. Λυπάμαι οταν δεν μπορώ να προσευχηθώ. Και τούτο προσευχή είναι, μου 'πε ένας διακριτικός γέροντας. Όπως χαίρομ...

Βολιδοσκοπήσατε από που ξεκινάει η υπακοή. Από την Τριαδική Θεότητα. Ο Χριστός λέει ότι «ήρθα να κάνω όχι το θέλημα το εμόν, αλλά το θέλημα του πέμψαντος με» (Λουκ. 22, 42). Από εκεί αρχίζει η υπακοή. Γι’ αυτό και οποίος κάνει υπακοή, γίνεται μιμητής του Χριστού! Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτη (Λόγοι Διδαχής περί υπακοής) ΠΗΓΗ

  Η διάγνωση αυτή της ασθένειας του ανθρώπου είναι πάρα πολύ χρήσιμη για σας, ευλαβέστατο ιερατείο, γιατί εσείς είσθε και οι γιατροί και οι κριτές από όπου θα περάσει ο παραμορφωμένος αυτός άρρωστος για να φθάσει στην υγεία και στη ζωή. Οι απαραίτητες προϋποθέσεις για μια τέτοια θεραπεία είναι, πρώτο, η διακοπή και απομάκρυνση των αιτίων που ενισχύουν η που ωθούν στην αμαρτία. Δεύτερο, η ειλικρινής μετάνοια ώστε να πείσουμε τη θεία αγαθότητα ότι μεταμελούμαστε και επιστρέφουμε οριστικά στην πρώτη μας ομολογία. Τρίτο, είναι η εκούσια φιλοπονία όπου υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε αγώνες και πόνους σωματικούς, για αντιστάθμισμα της φιληδονίας όπου παρασυρθήκαμε από την αμαρτία. Εάν η μετάνοια και η φιλοπονία διατηρηθούν με επιμονή και προθυμία, δεν θα αργήσουν να αυξήσουν το φόβο του Θεού˙ και όταν ο φόβος του Θεού αυξηθεί, τότε αυξάνει και ο ζήλος και δεν αισθάνεται κόπωση αυτός που μετανοεί. Ο θείος ζήλος με τη σειρά του, όταν ανάψει, βάζει σε κίνηση ο,τι χρήσιμο και ικανό υπάρχ...