ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Και καταξίωσον ημάς, Δέσποτα, μετά παρρησίας, ακατακρίτως, τολμάν επικαλείσθαι σε τον επουράνιον Θεόν Πατέρα και λέγειν, Πάτερ ημών …» Πατέρα! Μια λέξη που σημαίνει σχέση, στοργή, δυναμικότητα, ενδιαφέρον. Το Θεό, πατέρα!     Πως να το πεις όταν δεν το έχεις νοιώσει; Κι αν το ένοιωσες πως μπορείς να δεχτείς πως είναι τιμωρός, απρόσιτος δικαστής, ξένος και ψυχρός; Ο π. Παύλος Εγγλεζάκης γράφει: «Να γίνεις ξανά παιδί, σημαίνει να μάθεις να λες στον Θεό: «Πατέρα».      Κανείς δεν θα μπει στη Βασιλεία του Θεού απ’ όσους δεν ένιωσαν από τα βάθη του είναι τους ν’ ανεβαίνει προς τον Θεό η φωνή, «Πατέρα»! Όποιος δεν άκουσε από το Πνεύμα τη μαρτυρία της υιοθεσίας του από τον Πατέρα, ποιά θέση θα’ χει στο πατρικό τραπέζι;»    Η Θεία Λειτουργία μας μαθαίνει να γινόμαστε παιδιά, σ’ όποια ηλικία κι αν είμαστε. Η προσφώνηση «Πατέρα» μας φέρνει σε κατάσταση αναμονής της βοήθειάς Του, της αγάπης Του, της συνάντησής Του. Μόνο με την καταδεκτικότητα και τη χάρη Του θα ...

   Το Πρόσφορο είναι το ψωμί που προσφέρουμε στον Ναό, για να τελεσθεί η Θεία Ευχαριστία. Μαζί με το κρασί, ως Τίμια Δώρα (άρτος και οίνος), προτού μεταφερθούν με τη Μεγάλη Είσοδο στην Αγία Τράπεζα, τοποθετούνται στην Πρόθεση (προ + τίθημι = προθέτω), όπου με την τελετή της Προσκομιδής θα προετοιμασθούν για τη Θεία Λειτουργία. Στην Προσκομιδή τμήματα του Προσφόρου θα τοποθετηθούν τελετουργικά στο Δισκάριο και λίγο κρασί στο Άγιο Ποτήριο. Το στρογγυλό σχέδιο του Προσφόρου συμβολίζει την κοιλιά της Παρθένου Μαρίας, απ’ όπου προήλθε (γεννήθηκε) ο μονογενής Υιός της. Πάνω στο Πρόσφορο υπάρχει ανάγλυφο σχέδιο, που σχηματίζεται από σφραγίδα. Από το κέντρο του Προσφόρου βγαίνει ο Αμνός, δηλ. το κεντρικό τετράγωνό του σχεδίου με τα γράμματα: ΙΣ ΧΣ ΝΙ ΚΑ (Ιησούς Χριστός νικά). Τα γράμματα αυτά πρέπει να είναι ευδιάκριτα και να φαίνονται καθαρά. Λέγεται Αμνός (αρνάκι), γιατί ο προφήτης Ησαΐας προφήτευσε ότι ο Μεσσίας σαν ένα άκακο αρνάκι θα οδηγηθεί στη θυσία. Ο Ιωάν...

 Ονομάζουμε «Ειρηνικά» μια ομάδα αιτημάτων επειδή ξεκινούν με τη λέξη ειρήνη. Αυτά τα αιτήματα είναι δεήσεις, δηλαδή προσευχητικά κείμενα προς τον Θεό. Τα αιτήματα είναι εννέα. (Στις σημερινές φυλλάδες είναι δέκα, επειδή ανάμεσα στο 5ο και στο 6ο έχει προστεθεί δέηση για τις αρχές και τις εξουσίες του έθνους.) Αυτά τα αιτήματα, αυτές οι δεήσεις, αναφέρονται περισσότερο στην κατάσταση της ιστορίας, προσκαλούν δηλαδή τον Θεό να οικονομήσει όντος της ιστορίας, ώστε να είναι ειρηνικός και ακίνδυνος ο βίος μας. Και ο διάλογος που διεξάγεται μεταξύ ιερέως και λαού, όπου ο πρώτος εξαγγέλλει το αίτημα και ο δεύτερος επιβεβαιώνει και επαυξάνει με το Κύριε ελέησον, αφορά όχι μόνον τα βαπτισμένα μέλη του σώματος του Χριστού, αλλά και όσους πορεύονται προς το φώτισμα, δηλαδή τους κατηχούμενους. Ο διάκονος (ει δε ουκ εστί διάκονος συλλειτουργών, άπαντά τα του διακόνου, πλην του Εύλογησον Δέσποτα, εκφωνεί έσωθέν του Βήματος ο ιερεύς):  Εν είρηνην ουν Κυρίου δεηθώμεν  Με ειρ...

Ο χώρος του ναού είναι ο χώρος του κάθε χριστιανού. Είναι το σπίτι του. Εκεί γεννήθηκε με το βάπτισμα ανδρώθηκε εν Χριστώ με τα μυστήρια και το Λόγο του Θεού, αναπτύσσεται και πορεύεται. Η Θεία Λειτουργία, ως μετάγγιση Ζωής αιωνίου, γίνεται η ζωή της ζωής μας. Ο ίδιος ο Κύριος της δόξης έρχεται στον αδύνατο άνθρωπο, τον περιπτύσσεται «καθώς εστιν», τον ασπάζεται, συνουσιάζεται «εν αυτώ» και τον μεταμορφώνει «εις εαυτόν». Στη θαβώρεια εμπειρία στα κατάβαθά της ύπαρξης, ο αποστολικός λόγος «καλόν εστίν ημάς ώδε είναι», εκφράζεται με τη χαρά της καρδιάς, την ειρήνη του νου, την ηρεμία των αισθήσεων. Όμως ο Χριστός θέλει τους δικούς Του να βρίσκονται μέσα στον κόσμο (Ιω.17,15), μαρτυρώντας την εμπειρία τους ότι «ο Θεός αγάπη εστίν». Έτσι, πρέπει να φεύγουμε… Είδαμε, ψηλαφίσαμε, γευτήκαμε όσα μπορούσαμε. Τώρα πορευόμαστε στις έννοιες, στις μέριμνες, στη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας. Μεταφέροντας την ειρήνη Του, τη ζωή Του για να ζήσει ο κόσμος. Από το βιβλίο Λ...

  Όταν λειτουργάς, να ‘χεις υπόψη σου ότι είσαι μεσίτης. Παραλαμβάνεις από τον κόσμο πόνο, δάκρυα, ασθένειες, παρακλήσεις και τ’ αναφέρεις επάνω εις το θρόνο της θεότητος. Και μεταφέρεις κατόπιν στον κόσμο παρηγοριά, θεραπεία, ο,τι έχει ανάγκη ο καθένας. Μεγάλο αξίωμα σ’ έχει αξιώσει, παιδί μου, ο Θεός. Να το καλλιεργήσεις. Το αυτί του Θεού είναι στο στόμα του ιερέως. Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι. Το πετραχήλι είναι ο διαλλάκτης του πεπτωκότος ανθρώπου με τον Πατέρα, με τον Δημιουργό του. Γι’ αυτό όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις. Όσο μπορείς περισσότερα. Στον καιρό της Τουρκοκρατίας γύριζαν πολλοί παπάδες, άλλα ένας παπάς γύριζε και μάζευε ονόματα και τα μνημόνευε στη Λειτουργία. Και είπε ο καϊμακάκης, ο Τούρκος αστυνομικός: «Βρε, αυτός εγείρει τον κόσμο σε επανάσταση». Τον πιάνει και τον βάζει μέσα. Και στον ύπνο του φανερώνονται όλοι αυτοί που μνημόνευε και λένε: «Άκουσε, η βγάζεις τον παπά έξω, διότι αυτός μας μνημονεύει και μας παρηγορεί, η θα σου πάρο...

   Ο πάπα-Πλανάς γιατί αγίασε; Εμνημόνευε ολόκληρα χαρτιά, εμνηΕμόνευε. Κι εγώ θυμήθηκα κάτι ονόματα και τα τοιχοκόλλησα στην Προσκομιδή. Εκεί εκ του προχείρου. Και στον ύπνο μου βλέπω, λοιπόν, ότι ήρθαν κάτι γέροι παλαιοί, με παλαιϊκά ρούχα, όπως άκουγα εγώ από την μητέρα του πατέρα μου. Λένε: «Εσύ, παιδί μου, μας έγραψες, αλλά ο Γέροντας, παιδί μου, δεν μας μνημονεύει». -Έλα, λέω του Γέροντα, γιατί δεν τα μνημονεύεις; -Δεν τα έβλεπα καθαρά, λέει. -Γέροντα, αυτό κι αυτό είδα: ότι ο Γέροντας δεν μας μνημονεύει, λέει. Κι από τότες έλαβα προθυμία να μνημονεύω όσα ονόματα περισσότερα. Όσα ονόματα περισσότερα, περισσότερο μισθό λαμβάνεις. Αλλά αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη: να ενώσεις τον άνθρωπο με τον Θεό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη. Και μπορείς να το κάνεις. Όσα, παιδί μου, περισσότερα ονόματα μνημονεύεις, τόσο περισσότερο μισθό λαμβάνεις. Ναι. Ένας ιερομόναχος: Και για τα δάκρυα που είπατε; Πως μπορεί κανείς, έτσι, να ‘χει δάκρυα στην ώρα της Θ. Λε...

«Οὐ φίλημα σοὶ δώσω καθάπερ ὁ Ἰούδας», λέμε κάθε φορᾶ ποὺ κοινωνοῦμε. Δηλαδὴ δὲν θὰ μιμηθῶ τὸν Ἰούδα ποὺ μόλις κοινώνησε, ἁμάρτησε, (πρόδωσε μὲ φίλημα τὸν Χριστό!). Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία! ‘Ἔχουμε βάλει μέσα μας τὸ Χριστό! Σκεφθεῖτε νὰ ὑβρίζουμε τὸν πλησίον μας, νὰ τὸν ἀδικοῦμε, νὰ τὸν κλέβουμε! «Ἐνῶ ἔχουμε φάει «ἀμνό», νὰ γινόμαστε «λύκοι»! Ἐνῶ ἔχουμε φάει «πρόβατο», νὰ ἁρπάζουμε σὰν τὰ λιοντάρια! Πῶς θὰ ἀπολογηθοῦμε, ὅταν κάνουμε τέτοιες ἁμαρτίες , ἔχοντας προηγουμένως κοινωνήσει;» ( Ἅγιος Ι. P.G. 58: 508 ) . Μιὰ τέτοια ἁμαρτία (μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία ) ζυγίζει πολὺ βαριά! Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης καυτηριάζει ἀκόμα καὶ ὅσους μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία τὸ ρίχνουν στὸ κρασὶ καὶ στὸ φαγοπότι, διώχνοντας ἔτσι ἀπὸ πάνω τους τὰ χαρίσματα τῆς Θ. Κοινωνίας! «Μὴ ρίψης χαρὰν τοσαύτην, μὴ ἐκχέης, τὸν θησαυρὸν ,μὴ ἐπεισαγάγης μέθην τὴν τῆς ἀθυμίας μητέρα, τὴν τοῦ διαβόλου χαράν, τὴν μυρία τίκτουσαν κακά. Τὸν δὲ Χριστὸν ἔνδον ἔχων τολμᾶς ,εἰπὲ μοί, τοσαύτην ἐπεμ...

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου   Ήρθες, λοιπόν, στην εκκλησία και αξιώθηκες να συναντήσεις το Χριστό; Μη φύγεις, αν δεν τελειώσει η ακολουθία. Αν φύγεις πριν από την απόλυση, είσαι ένοχος όσο κι ένας δραπέτης. Πηγαίνεις στο θέατρο και, αν δεν τελειώσει η παράσταση, δεν φεύγεις. Μπαίνεις στην εκκλησία, στον οίκο του Κυρίου, και γυρίζεις την πλάτη στα άχραντα Μυστήρια; Φοβήσου τουλάχιστον εκείνον που είπε: «Όποιος καταφρονεί το Θεό, θα καταφρονηθεί απ’ Αυτόν» (Παροιμ. 13:13).   Τι κάνεις, άνθρωπε; Ενώ ο Χριστός είναι παρών, οι άγγελοι Του παραστέκονται, οι αδελφοί σου κοινωνούν ακόμα, εσύ τους εγκαταλείπεις και φεύγεις; Ο Χριστός σου προσφέρει την αγία σάρκα Του, κι εσύ δεν περιμένεις λίγο, για να Τον ευχαριστήσεις έστω με τα λόγια; Όταν παρακάθεσαι σε δείπνο, δεν τολμάς να φύγεις, έστω κι αν έχεις χορτάσει, τη στιγμή που οι φίλοι σου κάθονται ακόμα στο τραπέζι. Και τώρα που τελούνται τα φρικτά Μυστήρια του Χριστού, τ’ αφήνεις όλα στη μέση και φεύγεις;   Θέλετε...

«Οὐ φίλημα σοὶ δώσω καθάπερ ο Ιουδας», λέμε κάθε φορᾶ ποὺ κοινωνοῦμε. Δηλαδὴ δὲν θὰ μιμηθῶ τὸν Ἰούδα ποὺ μόλις κοινώνησε, ἁμάρτησε, (πρόδωσε μὲ φίλημα τὸν Χριστό!). Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία! ‘Ἔχουμε βάλει μέσα μας τὸ Χριστό! Σκεφθεῖτε νὰ ὑβρίζουμε τὸν πλησίον μας, νὰ τὸν ἀδικοῦμε, νὰ τὸν κλέβουμε! «Ἐνῶ ἔχουμε φάει «ἀμνό», νὰ γινόμαστε «λύκοι»! Ἐνῶ ἔχουμε φάει «πρόβατο», νὰ ἁρπάζουμε σὰν τὰ λιοντάρια! Πῶς θὰ ἀπολογηθοῦμε, ὅταν κάνουμε τέτοιες ἁμαρτίες , ἔχοντας προηγουμένως κοινωνήσει;» ( Ἅγιος Ι. P.G. 58: 508).Μιὰ τέτοια ἁμαρτία (μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία ) ζυγίζει πολὺ βαριά! Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης καυτηριάζει ἀκόμα καὶ ὅσους μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία τὸ ρίχνουν στὸ κρασὶ καὶ στὸ φαγοπότι, διώχνοντας ἔτσι ἀπὸ πάνω τους τὰ χαρίσματα τῆς Θ. Κοινωνίας! «Μὴ ρίψης χαρὰν τοσαύτην, μὴ ἐκχέης, τὸν θησαυρὸν ,μὴ ἐπεισαγάγης μέθην τὴν τῆς ἀθυμίας μητέρα, τὴν τοῦ διαβόλου χαράν, τὴν μυρία τίκτουσαν κακά. Τὸν δὲ Χριστὸν ἔνδον ἔχων τολμᾶς ,εἰπὲ μοί, τοσαύτη...

  Και σαν έρθει η στιγμή της Θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την Αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων. Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού. Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της Θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιός πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο Άγιο Μυστήριο, ποιός με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες. Αναλογίσου λοιπόν κι εσύ ποιό ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιάν αρετή κατόρθωσες, ποιάν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού. Α...

«Ησαΐα χόρευε, η Παρθένος έσχεν εν γαστρί, και έτεκεν υιόν τον Εμμανουήλ, Θεόν τε και άνθρωπον, Ανατολή όνομα αυτώ, ον μεγαλύνοντες, την Παρθένον μακαρίζομεν.»   Εσείς ξέρετε, νομίζω, την έννοια αυτού του ψαλμού. Καλούμε τον προφήτη Ησαΐα να χορέψει επειδή η προφητεία του επαληθεύθηκε. Ο προφητικός λόγος, που εξέφρασε ο Ησαΐας μπροστά στο βασιλιά Άχαζ και το λαό έχει ως εξής: «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. 7.14). Εμμανουήλ σημαίνει, «ο Θεός μαζί μας». Η γέννηση του Χριστού από την Παρθένο και το Πνεύμα είναι η αγιότατη γέννηση, από τότε που ο κόσμος γνωρίζει περί γεννήσεως. Μέσω αυτής της γέννησης αναγγέλθηκε το μυστήριο της αγάπης του Θεού προς τους ανθρώπους: ο Θεός ντύθηκε το ανθρώπινο σώμα, για να σώσει τους ανθρώπους. Και εφόσον ο γάμος είναι αφιερωμένος στη γέννηση και τον πολλαπλασιασμό του ανθρώπινου γένους, γι’ αυτό ψάλλεται αυτός ο ύμνος, για να θυμίσει στους νεόνυμφους την καθαρότητα και την αγιότη...

Κάλλιστος Γουέαρ (Επίσκοπος Διοκλείας) «Ο Λυτρωτής μας, που τον βλέπαμε κάποτε σωματικά,  τώρα είναι παρών στα μυστήρια» Άγ. Λέων ο Μέγας   Τα μυστήρια κατέχουν κεντρική θέση στη Χριστιανική λατρεία. «Και άλλως δε μυστήριον καλείται», γράφει ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την Ευχαριστία, «ότι ουχ άπερ ορώμεν πιστεύομεν, αλλ’ έτερα ορώμεν, και έτερα πιστεύομεν... Ακούω σώμα Χριστού, ετέρως εγώ νοώ το ειρημένον, ετέρως ο άπιστος». Αυτός ο διπλός χαρακτήρας, ο ταυτόχρονα εξωτερικός και εσωτερικός, είναι το διακριτικό χαρακτηριστικό του μυστηρίου: τα μυστήρια, όπως και η Εκκλησία, είναι ταυτόχρονα ορατά και αόρατα. Σε κάθε μυστήριο υπάρχει ο συνδυασμός ενός εξωτερικού, ορατού σημείου με μία εσωτερική, πνευματική χάρη. Στο βάπτισμα ο χριστιανός υφίσταται μία ορατή κατάδυση στο νερό, ενώ ταυτόχρονα καθαρίζεται εσωτερικά από τις αμαρτίες του. Στην Ευχαριστία λαμβάνει αυτό, που από ορατή άποψη είναι άρτος και οίνος, ενώ στην πραγματικότητα μεταλαμβάνει το Σώμα και το ...

  Ο Κύριος είπε ότι «κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από κείνον που θυσιάζει τη ζωή του για χάρη των φίλων του»(Ιω.15,13) Κι εμείς είμαστε οι φίλοι του (Ίων.15, 14-5), οι αγαπημένοι του, που «δεν αντέχει να ζει χωρίς εμάς» (Ευδοκίμωφ). Ευρισκόμενοι μέσα στην τραγικότητα του θανάτου κάθε μορφής, έρχεται Εκείνος μέχρις εμάς, θυσιάζοντας τον εαυτό του και μας ανεβάζει στη ζωή. «Ελάτε, πάρτε, φάτε, πιέτε, » το Σώμα και το Αίμα μου, εμένα τον ίδιο. Σας καλώ, το θέλω, γι’ αυτό υπάρχω. Για σας φίλοι μου, για σας αγαπημένοι μου.» Δεν πρόκειται για οίκτο, ούτε για ελεημοσύνη. Είναι έκφραση πάθους μεγάλης αγάπης, άνευ ορίων και υπολογισμών. Αν νιώθαμε τούτη την αγάπη! Αν συλλαμβάναμε τη θεϊκή συγκατάβαση! Θαρρώ πως το παράπονο του Κυρίου είναι η αδιαφορία που δείχνουμε σ’ αυτή την αγάπη, σ’ αυτό το μεγαλειώδες Του δόσιμο. Κι όμως ο ίδιος εξακολουθεί να προσφέρεται, να προσμένει, να πορεύεται προς εμάς. Αναμένοντας την ώρα της ανάνηψής μας. Από το βιβλίο ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ Π...

«Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού…Το σώμα και το αίμα του Χριστού» Η Εκκλησία, ως κοινωνία προσώπων, μας αναπτύσσει τη δυναμική του προσώπου μας μέσα στη Λειτουργική πορεία. Ο πληθυντικός των λειτουργικών ευχών δεν οδηγεί στη μαζοποίηση αλλά στη σχέση,στην ενότητα, στην κοινωνία. Τώρα είναι η ώρα της προσωπικής κοινωνίας με τον Κύριο. Κανείς δεν μπορεί να Τον κοινωνήσει εκ μέρους μας. Όλοι μαζί, αλλά και προσωπικά, όχι ατομικά, μοναχικά, εγωιστικά, με μια ιδιωτική ευσέβεια. «Νουν, ψυχή και καρδίαν αγίασον Σώτερ», για να βρεις χώρο κατάλληλο να ενοικήσεις ως Κύριος και Θεός που σώζει και ολοκληρώνει την ύπαρξη». Η σιωπή συνοδεύει το γεγονός. Τι να σκεφτείς, τι να πεις, την ώρα της θείας μετάληψης; Είσαι πια όχι κοντά αλλά μέσα στον Κύριο κι Αυτός μέσα σου. «Ο τρώγων μου τη σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιω.6, 56). Όλα τα μεγάλα γίνονται απλά, ανεπαίσθητα, σιωπηλά. Μόνο ο μέσα κόσμος βιώνει το «ετέρως ζειν» και πορεύεται προς την αιώνια ύπαρξη αγ...

-Θέλω να σας ρωτήσω πάτερ.Γιατί οι χριστιανοί δεν ψάχνουν να βρουν το Άγιο Πνεύμα, δεν γνωρίζουν το Άγιο Πνεύμα; -π. Σαββάτιος: Επειδή οι άνθρωποι αναμίχθηκαν με τον ''κοσμο'' και τις πράξεις του κόσμου τούτου και αντί να φέρουν την Εκκλησία στον κόσμο, έφεραν τον ''κοσμο'' στην Εκκλησία. ''Εν ειρήνη προέλθωμεν''-αντί να μετεφέρουν εκείνοι  στον ''κοσμο'' το πνεύμα της ειρήνης, το οποίο λαμβάνουμε από τον Χριστό στη Θεία Λειτουργία,έφεραν τον ''κοσμο''στην Εκκλησία. Έτσι αφού ''μαγαριστηκαμε'' και καλοσυνηθίσαμε με τα του κόσμου θεωρήσαμε πως αυτό είναι χριστιανισμός, αλλά ο χριστιανισμός είναι κάτι πιο βαθύ, πιο συνταρακτικό.  Αφού λοιπόν θεωρούν πως ότι έχουν είναι αρκετό και πως ότι αυτοί κάνουν είναι χριστιανισμός και εκκλησιαστική ζωή, δεν ψάχνουν πια να βρουν το Άγιο Πνεύμα.Πλανώνται όμως οικτρά. Υπάρχουν πολλοί που ''ειναι έτσι'', αλλά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσ...

Ο όρος «απόδοσις», συναντάται στη λειτουργική γλώσσα με την εξής έννοια: Μετά την πάροδο οκτώ συνήθως ημερών επανάληψης κάποιας εορτής, η διάρκεια της οποίας παρατείνεται και μετά την εορτή, μέχρι και την ημέρα της απόδοσης. Με ρητή διάταξη του Μωσαϊκού Νόμου, οι μεγάλες Ισραηλιτικές εορτές διαρκούσαν 8 ημέρες. (Έξοδος 2/β: 15-19, Λευϊτικό 23/κγ: 36-39 και Αριθμοί 29/κθ: 35). Αυτή τη συνήθεια την κληρονόμησε και η Χριστιανική λατρεία. Πρώτη μαρτυρία περί παράτασης Χριστιανικής γιορτής για οκταήμερο, παρέχεται από τον Ευσέβιο, και πρόκειται για τα εγκαίνια των βασιλικών Τύρου και Ιεροσολύμων (355). Αυτό όμως ήταν κάποιο έκτακτο γεγονός. Πάντως πολύ ενωρίς επικρατούσε η συνήθεια, (τουλάχιστον στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων), να παρατείνεται ο εορτασμός των μεγάλων Χριστιανικών εορτών του Πάσχα, των Επιφανείων και της Πεντηκοστής για οκτώ ημέρες. Κατά την μαρτυρία της Αιθερίας (τέλος Δ΄ αιώνα), κατά τις οκτώ ημέρες της εβδομάδος του Πάσχα τελούντο καθημερινές Λειτουργίες. Τη Δευ...