ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

  Τα  "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" παρουσιάζουν ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤΗΝ  ΖΩΗ ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ Από την Γέννηση  έως την Κοίμηση copyrighy 2021 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ https://salpismata.blo gspot.com/

  Τα  "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" παρουσιάζουν ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤΗΝ  ΖΩΗ ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ Από την Γέννηση  έως την Κοίμηση copyrighy 2021 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ https://salpismata.blo gspot.com/

  Τα  "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" παρουσιάζουν ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤΗΝ  ΖΩΗ ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ Από την Γέννηση  έως την Κοίμηση copyrighy 2021 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ https://salpismata.blo gspot.com/

  Τα  "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" παρουσιάζουν ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤΗΝ  ΖΩΗ ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ Από την Γέννηση  έως την Κοίμηση copyrighy 2021 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ https://salpismata.blo gspot.com/

    Στη σκήτη της Αγίας  Άννας καλλιεργείται το καλαμώδες φυτό, το οποίο παράγει κόκκους σκληρούς και φαιόχροους (καφέ).  Στο Άγιον Όρος το ονομάζουν: τα  «Δάκρυα της Παναγίας».   Αυτός τους μικρούς καρπούς οι ασκητές, αφού του συνδέσουν με σύρμα, το οποίο διαπερνούν από τη φυσική τρύπα που υπάρχει σε κάθε κόκκο, κατασκευάζουν κομβολόγια. Η ονομασία τους συνδέεται με το εξής θαυμαστό περιστατικό :          Στην Καλύβα του Αγίου Παντελεήμονα της Σκήτης ζούσε ένας ασκητής, οποίος δεν κουραζόταν ν' ανεβαίνει καθημερινά όλο και πιο ψηλά τον ανηφορικό δρόμο του ουρανού.  Σ' όλη τη ζωή του με καρτερία σήκωνε το μαρτυρικό σταυρό των πνευματικών του ασκήσεων σ' όλες τις αρετές. Κάποτε έφτασε κι αυτός "εν γήρει πίονι" σε μεγάλη ηλικία, και δεν είχε τις δυνάμεις να εργάζεται και εξοικονομεί τη ζωοτροφία του.  Γι' αυτό προσέπεσε στην εικόνα της Παναγίας που είχε στο κελλί του και με δάκρυα την ικέτευε να του υποδείξ...

     Ο μακαριστός και «εν αγίοις αναπαυόμενος» Γέροντας Παΐσιος στο βιβλίο του «Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα» αναφέρει μια χαρακτηριστική περίπτωση φιλομόναχου νέου, τόν οποίο η ίδια η Παναγία έχρισε στο κεφάλι με λάδι από την Κανδήλα σεπτής Της εικόνας. Γράφει ο αείμνηστος γέροντας: «Εδώ και μερικά χρόνια,Ένας φιλομόναχος νέος είχε παρακολουθήσει μια ολονυκτία σε μια Μονή του Αγίου Όρους με πολύ ευλάβεια.Ήταν η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου Και επειδή ήθελε και αυτός να αφιερωθεί στον Θεό, σε όλη τήν αγρύπνια στεκόταν όρθιος και προσευχόταν με κατάνυξη.         Όταν έφτασαν στους «Αίνους», ο ιερεύς έχρισε τους Πατέρας και τους προσκυνητάς από το λαδά...

Μια όμορφη ιστορία από το Άγιο Όρος λέει: «Κάθε φορά που νύχτωνε στον Παράδεισο, ο Άγιος Πέτρος, έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζέ τα ονόματά τους πλάι σε εκείνους που ήδη ήταν μέσα από καιρό και έβρισκε τον αριθμό. Το άλλο πρωί μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο: Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω. Μα πως γίνεται αυτό σκεφτόταν. – Αποφάσισε να πάει στον αφέντη Χριστό και να Του πει αυτό που τον απασχολεί. - Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του. Το ίδιο βράδυ ο Απόστολος του Θεού φύλαξε κατά την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη την απάντηση. – Τον ρώτησε λοιπόν ο Κύριος, τι συμβαίνει… – Το βράδυ… Κύριε… που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα τείχη και βά...

Είπε ο Γέρων Χερουβείμ: « Μια ημέρα, επιστρέφοντας στην καλύβη μα από τον αρσανά, άκουσα δυνατές φωνές, σα να φιλονικούσαν δύο άτομα.  Σε λίγο έφθασα στην πηγή λίγο ψηλότερα από τη θάλασσα, όπου υπήρχε μια μεγάλη στέρνα, γεμάτη νερό.  Στο σημείο αυτό λογομαχούσαν ένας βαρκάρης κοσμικός κι ένας μοναχός, ο πατήρ Π… Οι φωνές όλο και δυνάμωναν:  άσχημο τέλος θα έχουν τα πράγματα, συλλογίστηκα. Κάποια στιγμή ο βαρκάρης εβλασφήμησε το όνομα της Κυρίας Θεοτόκου. Τότε ο μοναχός, αγανακτισμένος, τον άρπαξε και μ’ ένα δυνατό σπρώξιμο τον έρριξε στην στέρνα, λέγοντάς του: -Βρε αθεόφοβε, εγώ για την αγάπη της Παναγίας απαρνήθηκα τους γονείς μου, τον κόσμο και τον εαυτό μου. Κι εσύ, εδώ μέσα στο βασίλειό Της, τολμάς να την βλασφημείς; Έτρεξα αμέσως, για να προλάβω τίποτα χειρότερο.  Ευτυχώς, ο βαρκάρης, αφού βουτήχτηκε ολόκληρος στο νερό, έκλεισε το στόμα του, και με τη βοήθειά μου βγήκε από τη στέρνα. Όταν επέστρεψα στην καλύβη, διηγήθηκα το περιστατικό στον Γέρον...

Το άρρητο και ανέκφραστο θαύμα σε ολόκληρη τη δημιουργία, επάνω στον ουρανό και κάτω στη γη, που λέγεται Παναγία, μόνο οι «Χαιρετισμοί» της Δέσποινάς μας Θεοτόκου, που γράφτηκαν με τη δική Της χάρη και φώτιση, το επεξηγούν και το υμνολογούν επάξια, όσο είναι δυνατό και όσο δύναται ανθρώπινη γλώσσα. Γι’  αυτό η Μητέρα του Κυρίου, αφού παρουσιάσθηκε σε πολλούς Αγίους – στον όσιο Ιωάννη Κουκουζέλη, στον π. Αντίπα το Μολδαβό, στον όσιο Αλέξανδρο τον ηγούμενο της μονής του Σβιρ στη Ρωσία, στον όσιο Κοσμά το ζωγραφίτη, στον προορατικό Φιλάρετο τον Κωνσταμονίτη…- τους είπε: «Επειδή μου αρέσουν υπερβαλλόντως οι ωραίοι ύμνοι των 24 Οίκων (των Χαιρετισμών), θα αγαπώ, θα προστατεύω, θα σκέπω (θα σκεπάζω) και θα φυλάττω από παν κακόν πάντα χριστιανόν, όστις θα με χαιρετίζει άπαξ της ημέρας με τους ύμνους τούτους και θα ζη κατά τον νόμο του Θεού.  Κατά δε την τελευταίαν ημέραν της ζωής αυτού, θα τον υπερασπισθώ και ενώπιόν του Υιού Μου» . Από το βιβλίο «Γεροντικό της Παναγίας»...

Ένας Γέροντας Λαυριώτης μοναχός διηγείται την ακόλουθη εντυπωσιακή οπτασία, την οποία είδε ένας απλός Βηματάρης μοναχός: Ο μοναχός Ηλιοδωρος, της μονής Μεγίστης Λαύρας, σε μια αγρυπνία προετοίμαζε τα θυμιατά ως Βηματάρης, για να θυμιάσουν οι διάκονοι την ώρα του θυμιάματος στην Θ  (ενάτη) ωδή, κατά το τυπικό, στην «Τιμιωτέρα».  Είναι η μεγάλη στιγμή, η αφιερωμένη στην Παναγία, στην οποία η Παναγία αναπαύεται, όταν ακούει να της ψάλλουν αυτόν τον ύμνο και στον οποίο ιδιαίτερα ευχαριστείται. Αυτός ο ύμνος: «Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν», είναι ο Ειρμός, η αρχή της Θ  ὠδῆς του Τριωδίου κανόνα της Μεγάλης Παρασκευής, τον οποίο συνέθεσε ο άγιος ιεράρχης Κοσμάς, επίσκοπος Μαϊουμά, κατόπιν θείας φωτίσεως, σ’  Αυτήν, που Της αξίζει κάθε ύμνος Αγγέλων και ανθρώπων και κάθε έπαινος.  Ο ύμνος αυτός συντάχθηκε από τον Ιεράρχη σκόπιμα με τόσο υψηλά νοήματα ...

Ήταν η ώρα του Όρθρου στη μονή Γρηγορίου.  Η ακολουθία είχε φθάσει στην Ενάτη ωδή των Κανόνων – την ωδή που σχετίζεται με το πρόσωπο της Θεοτόκου – οπότε ο μοναχός Γ…, παρατηρώντας προς την Ωραία Πύλη, αντίκρισε ένα θέαμα απροσδόκητο:  Έβγαιναν απ’  εκεί δύο γυναίκες, η μια μετά την άλλη, επίσημες και επιβλητικές.  Ήταν κάτι πρωτοφανές. «Που βρέθηκαν, μονολόγησε, γυναίκες εδώ μέσα;».  Στη συνέχεια προχώρησαν προς το Ναό και περνούσαν εμπρός από τους μοναχούς, στους οποίους η δεύτερη, κατ’  εντολήν της Πρώτης, μοίραζε χρήματα. Όταν τελείωσε η Λειτουργία και η πρωϊνή Τράπεζα, ο πατήρ Γ… βιάσθηκε να δει τον Γέροντα πατέρα Αθανάσιο. -Γέροντα, του λέει, τι γυναίκες ήσαν αυτές που ήρθαν σήμερα στο Ναό; Ο πατήρ Αθανάσιος κατάλαβε αμέσως πως κάποια ουράνια ευλογία δέχθηκε ο υποτακτικός του. -Πως τις είδες;  Πόσες ήταν;  Ποιά ήτνα η εμφάνισή τους; -Ήταν δύο.  Η πρώτη λίγο υψηλή · φορούσε ένα ωραίο κόκκινο φόρεμα, που της σκέπαζε και το ...

Στο Σινά υπήρξε ένας ηγούμενος ονομαζόμενος  Ίσαυρος, ο οποίος ήταν άνθρωπος με άγιο Πνεύμα και είχε το χάρισμα να θεραπεύει.  Έναν παράλυτο που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο τον επισκέφθηκε η Δέσποινά μας, η αγία Θεοτόκος, και του είπε: «Πήγαινε στον ηγούμενο, θα προσευχηθεί για σένα και θα γίνει καλά». Ξεκίνησε λοιπόν ο παραλυτικός του επίασε τα πόδια λέγοντας: «Δεν θα σ  ἀφήσω, γιατί η Θεοτόκος μ’  έστειλε σε σένα για να με θεραπεύσεις».  Επειδή πιέστηκε πολύ ο γέροντας απ’ αυτόν, έλυσε τη ζώνη του και του την έδωσε λέγοντας: «Πάρτην και φόρεσε την».  Όταν την πέρασε στη μέση του, αμέσως  σηκώθηκε όρθιος και περπατούσε χαρούμενος υμνώντας τον Θεό. Από το βιβλίο «Γεροντικό της Παναγίας» Αρχ. Θεοφύλακτος Μαρινάκης

  Ο Αγιορείτης Γέρων Ιωσήφ (+ 15-8-1959) ο υσηχαστής, όταν μιλούσε για την αγνότητα της ψυχής και του σώματος, έφερνε πάντοτε ως παράδειγμα την Παναγία.    Είπε ο Γέρων: Δεν ημπορώ να σας περιγράψω πόσον αρέσει η Παναγία μας την σωφροσύνην και καθαρότητα.  Επειδή Αυτή είναι η μόνη αγνή Παρθένος, δί’  αυτό και όλους τοιούτους μας θέλει και αγαπά.    Και πάλιν έλεγε: Δεν υπάρχει άλλη θυσία πλέον ευώδης εις τον Θεόν, όσον η αγνότης του σώματος, όπου αποκτάται με αίμα και αγώνα φρικτόν.    Και κατέληγε: Βιασθήτε όθεν καθαρεύοντες την ψυχήν και το σώμα.  Μη δέχεσθε ποσώς (καθόλου) αισχρούς λογισμούς. Από το βιβλίο «Γεροντικό της Παναγίας» Αρχ. Θεοφύλακτος Μαρινάκης

Στὴν ὑσυχαστικὴ καλύβα «Κοίμησις τὶς Θεοτόκου», στὰ πάνω κατουνάκια, μὲ πολλὴ ἄσκηση ἀγωνιζόταν ὁ Γέροντας Ἰγνάτιος ὁ ἀόματος.  Ὁ Γέροντας εἶχε δύο ὑποτακτικούς, τὸ μοναχὸ Νεόφυτο καὶ τὸ νεότερο ἱερομόναχο Ἰγνάτιο.  Ὅλοι τους ἤσαν ἀγωνιστὲς καὶ βιαστὲς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Κάποιο χρόνο ἔπεσε μεγάλη ξηρασία.  Ὑπῆρχε ἀφορία στὶς ἐλιὲς καὶ τὸ λάδι ἦταν πολὺ λιγοστό.  Γι’  αὐτὸ τὸ λόγο, ἐνῶ μέχρι τότε ἀναβαν καὶ τὰ τέσσερα καντήλια στὶς εἰκόνες τοῦ Τέμπλου τοῦ ναοῦ, τὴ χρονιὰ ἐκείνη ἔδωσε ἐντολὴ ὁ Γέροντας νὰ ἀνάβουν μόνον τὸ καντήλι ποὺ κρεμόταν μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ὁ ἱερομόναχος Ἰγνάτιος, ἐπειδὴ ἔβλεπε πὼς ὅλο καὶ λιγόστευε τὸ λάδι, ὕστερα ἀπὸ λίγο χρόνο σταμάτησε νὰ ἀνάβει καὶ τὸ καντήλι τῆς Παναγίας, μήπως τελειώσει τὸ λάδι ποὺ εἶχαν. Τρεῖς μέρες δὲν ἄναψαν τὸ καντήλι μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ τὴν ἄλλη μέρα, μετὰ τὸν Ὄρθρο καὶ τὴ Θεία Λειτουργία, παρουσιάστηκε στὸ νεαρὸ ἱερομόναχο πατέρα Ἰγνάτιο ἕνας σεβάσμιος, ὑψηλὸς Γέροντα...

ΤΑ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΚΕΊΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Κάποτε ένας μοναχός ήρθε στο Άγιον Όρος να αρνηθεί τη σάρκα και να τη μετασχηματίσει στο πρώτο αξίωμα, με τις χάρες και τα κάλλη της αρετής και με την άρνηση της εχθρής και απαιτητικής γαστέρας του ανθρώπου.  Αλλά φρόντισε από την αρχή να φτιάξει ορνιθώνα με αρκετές κότες, για να έχει το φρέσκο αβγουλάκι του καθημερινά.  Ξέχασε πως το Άγιον Όρος είναι τόπος νηστευτών και βιαστών, ότι με την εγκράτεια το σώμα νεκρώνεται και ζώνεται η ψυχή και κοσμείται και οικητήριο του Αγίου Πνεύματος αναδεικνύεται και μυστικά ενώνεται με τον Κτίστη της.  Με ένα τέτοιο βάρος στη ζωή πως ο μοναχός θα αποκτούσε ικανότητα, μέσα σ’  όλα αυτά τα υλικά αγαθά, ν’  αναλάβει στην καρδιά του τον ελαφρό ζυγό του Χριστού;  Του χρειαζόταν ν’  απογυμνωθεί από τα αγαθά του και να ενδυθεί τον νέο χιτώνα της εγκράτειας, με την οποία θα κέρδιζε τη θεϊκή απόλαυση. Η Παναγία έβλεπε από το ύψος του τόπου Της τις σκέψεις και τα έργα αυτού του μοναχού και λυπόταν για τη συμπεριφορά...

Ὁ εὐλαβέστατος Ρῶσος συγγραφέας καὶ περιηγητὴς Μερεσλούκιν σὲ μιὰ ἐπίσκεψή του στὸ Ἅγιον Ὅρος ἄκουσε καὶ κατέγραψε μιὰ ὀπτασία τῆς Παναγίας «Πορταΐτισας» τῶν Ἰβήρων.  Γι’ αὐτὴ τὴν ὀπτασία ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: Ἡ ἱστορία μᾶς πληροβορεῖ πὼς στὸ Ἅγιον Ὅρος πολλὲς φορὲς ἔγιναν διάφοροι λιμοί.  Ὅμως τὸ 1954 ὁ λιμὸς ἦταν γενικὸς καὶ εἶχε ξαπλωθεῖ σ’ ὅλο το ἁγιώνυμο Ὅρος.  Οἱ μοναχοὶ πεινοῦσαν καὶ δὲν ὑπῆρχε πουθενὰ ψωμί, νὰ διασκεδάσει τὸ αἴσθημα τῆς πείνας τους.  Γιὰ ν’ ἀποφύγουν τὸ θάνατο, ὅλο καὶ ἐγκατέλειπαν τὸ Ὅρος οἱ ἀσκητὲς καὶ γίνονταν «ἀναχωρητές!» ἄλλου κόσμου.  Ἀπὸ τὶς 40 χιλιάδες τῶν μοναχῶν ἔμειναν περίπου 1000, καὶ πάλι πολλοὶ ἀπ’ αὐτούς, ζητοῦσαν εὐκαιρία νὰ φύγουν σ’ ἄλλους μακρινοὺς τόπους. Τότε παρουσιάσθηκε ἡ «Πορταΐτισσα» σ’ ἕναν εὐλαβέστατο μοναχὸ ἀπὸ τοὺς ἐναπομείναντες καὶ τοῦ εἶπε μὲ παράπονο στὴ φωνὴ γι’ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν πίστη στὴν πρόνοιά Της καὶ στὶς ὑποσχέσεις καὶ διαβεβαιώσης Της: «Γιατί φοβηθήκατε τὴ λίγη πείνα; Μήπως ὁ Υἱός Μου...

Έλεγε ο Ιωσήφ ο Κατουνακιώτης, ο σοφός και μεγάλος βιαστής όλων των αισθήσεων, ο οποίος αποδήμησε στις αιώνιες μονές των δικαίων στις 15 Αυγούστου 1959: «Εάν βιασθήτε, θα ιδήτε πόσον μας αγαπά η Παναγία μας.  Με αγάπη προς την Παναγία περισσότερο αποκτά ο χριστιανός νήψιν και θεωρίαν, παρά με άλλους αγώνες. Μάνα μου, φωνάζεις, Παναγία μου, σώσον με, ότι χάνομαι, εάν με αφήσης!  -Κύριε Θεέ μου, ελέησον με, δια της Παναχράντου Σου Μητρός και πάντων Σου των Αγίων. Και όταν τοιαύτα λέγοντες, βλέπεις αγάπην πολλήν, όπου θέλεις να καταφιλής συνεχώς την εικόνα.  Αυτό είναι σημείον, ότι σου ανταποδίδει τον ασπασμόν.  Εγώ δεν ημπορώ να ασπασθώ μίαν φοράν την εικόνα της Παναγίας και να χωρήσω…  Και πρέπει να είμαι μόνος.  Διότι θέλω ώρες να την ασπάζομαι.  Και κάτι ζώσαν πνοήν γεμίζει μέσα η ψυχή μου και γεμίζω χάριν και δεν με αφήνει να φύγω. Μίαν εσπέραν, ασπαζόμενος την εικόνα Της, εκουράσθην.  Και καθήσας εις το στασίδι ύπνωσα μικρόν. ...

   Στην Καλύβα «Κοίμησις της Θεοτόκου», στα Κατουνάκια, κατά το 1930, στην εορτή της Κοίμησης της Παναγίας (15 Αυγούστου) και στην πανηγυρική παννυχίδα είχαν για μάγειρα το μοναχό Παΐσιο, στον οποίο παρέδωσαν τα ψάρια, για να παρασκευάσει το εόρτιο γεύμα. Τα ψάρια με κάθε δυαντή οικονομία έφταναν με βία για 25-30 πανηγυριστές.  Από ευλάβεια στο πρόσωπο της Παναγίας είχαν έλθει πολλοί ασκητές στην πανήγυρη, διότι το Άγιον Όρος είχε πολλούς μοναχούς. Ο Γέρων Παΐσιος, όταν είδε ότι τα ψάρια ήσαν ολιγάριθμα και ανεπαρκή, απελπίστηκε.  Του είπαν δε οι γεροντάδες ότι το φαγητό πρέπει να φθάσει για 100 αδελφούς. Τότε ο πατήρ Παΐσιος είπε: -Δε μου λέτε, γεροντάδες μου, πως θα ταΐσω τόσο κόσμο; Τι να τους δώσω να φάνε; Χριστός είμαι εγώ να πολλαπλασιάσω τα ψάρια; Γεροντάδες μου, να σας πω και τούτο: του χρόνου δε θα είμαι μάγειρας ούτε και στο πανηγύρι θα έλθω.  Κανονίσετε την πορεία σας έγκαιρα να βρείτε μάγειρα.  «Τούτο δε είπεν ουκ εξ εαυτού, αλλά κατ...

 Τα Σαλπίσματα Ορθοδοξίας παρουσίασαν απόσπασμα από το βιβλίο Γεροντικό της Παναγίας "Η Ανάσταση του νέου από την Παναγία" Copyright 2022 Salpismata Orthodoxias