Λέει ὁ Κύριος νὰ παρακαλᾶμε, “Τὸν ἄρτον ἠμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἠμὶν σήμερον” “Κύριε, μόνο γιὰ σήμερα; Καὶ αὔριο; Τί θὰ γίνει αὔριο.” Ἄστο τὸ αὔριο. Σήμερα δὲ ζοῦμε; Κᾶνε ὑπομονὴ καὶ θὰ δεῖς ὅτι κι αὔριο θὰ νιώσεις τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, θὰ δεῖς πάλι τὴν προστασία του. Χωρὶς νὰ σκέφτεσαι ἐσὺ τί θὰ γίνει μεθαύριο, τί θὰ γίνει τοῦ χρόνου, τί θὰ γίνει ὅταν πᾶς ἑξήντα καὶ ἑβδομήντα χρονῶν. Ἄσε τὰ πράγματα νὰ κυλήσουν μόνα τους. Θέλει ὑπομονὴ ἡ ζωή. Ἡ λογική σου λέει “Κᾶνε τώρα τὰ πάντα. Βιάσου, κινήσου, τρέξε, πήγαινε σὲ ἀσφαλιστικὲς ἑταιρεῖες, κᾶνε ἐπενδύσεις τώρα, χάνεις τὸν ἔλεγχο τῆς ζωής”. Κι ὁ Κύριος λέει, “Ὄχι. Μὴν πανικοβάλλεσαι. Περίμενε. Μάθε νὰ περιμένεις”. Τὸ ‘χεῖς μάθει ἐσὺ αὐτὸ τὸ μάθημα τῆς ὑπομονῆς στὴ ζωή σου; Σκέψου. Πότε πῆγες εἴκοσι χρονῶν, ἀπὸ δεκαοχτώ, πότε ἔφτασες σαράντα, πότε ἔφτασες ἑξήντα χρονῶν, κι ἐσὺ εἶσαι τώρα ὀγδόντα πέντε κι ἐνενήντα. Πῶς πέρασαν τὰ χρόνια. Κι ἔλεγες τότε ποῦ ἤσουν νέος “Ἄντε νὰ μεγαλώσω. Πότε θὰ μεγαλώσω, πῶς θὰ κ...