ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

   Ένα άλλο μυστικό τώρα θα σας πω. Τις νύκτες επικοινωνώ τηλεφωνικώς μ’ έναν αγιορείτη ασκητή. Αυτός μελετάει πολύ τους Πατέρες και μου εξηγεί πολλά πράγματα. Συζητούμε πνευματικά ζητήματα. Τρέλα, τί να σας πω! …Αυτό έγινε και σήμεραπρωί πρωί, δηλαδή νύχτα στις τρεις. Οι καμπάνες χτυπούσαν εκείνη την ώρα που συνομιλούσαμε. Επί μισή ώρα κουβεντιάζαμε πάρα πολύ ωραία πράγματα. Ειλικρινά, μεγάλη χαρά αισθάνθηκα, μεγαλύτερη απ’ ό,τι μπορώ να σας εκφράσω. Δόξα Σοι ο Θεός! Ενώ λέγαμε αυτά τα πνευματικά, μου λέει: – Χτυπάει η καμπάνα για την εκκλησία και τρέχω να προλάβω. Του λεώ: – Γέροντα, μη μ’ αφήνεις! – Μετά χαράς μου λέει. Έλανα πάμε στην εκκλησία, να είμαστε μαζί, να βλέπομετα μεγαλεία του Θεού, την Θεία Λειτουργία, την χάρη του Χριστού. Έλα, δεν υπάρχει απόσταση εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Καμία απόσταση! Και «πήγα»μαζί του στην εκκλησία. Όλες τις ώρες μαζί του προσευχόμουνα.Έβλεπα όλες τις ιερές και άγιεςεικόνες, τις λαμπάδες, τα κεράκια, τα καντηλάκια να τ...

«Η νοερά προσευχή γίνεται μόνο από εκείνον που έχει αποσπάσει την χάρι του Θεού. Δεν πρέπει να γίνεται με τη σκέψη, «να τη μάθω, να την καταφέρω, να τη φθάσω», γιατί μπορεί να οδηγηθούμε στον εγωισμό και στην υπερηφάνεια. Χρειάζεται πείρα, λαχτάρα, αλλά και σύνεση, προσοχή και φρόνηση, για να είναι η προσευχή καθαρή και θεάρεστη. Ένας λογισμός, «είμαι προχωρημένος», τα χαλάει όλα. Τι να υπερηφανευθούμε; Δεν έχομε τίποτα δικό μας. Αυτά τα θέματα είναι λεπτά. Να προσεύχεσθε χωρίς να σχηματίζετε στο νου σας εικόνες. Να μη φαντάζεσθε τον Χριστό. Οι Πατέρες ετόνιζαν το ανεικόνιστον στην προσευχή. Με την εικόνα υπάρχει το ευόλισθον, διότι ενδέχεται στην εικόνα να παρεμβληθεί άλλη εικόνα. Ενδέχεται και ο πονηρός να κάνει παρεμβολές και να χάσομε την χάρι. Η ευχή να γίνεται μέσα μας με το νου και όχι με τα χείλη, για να μη δημιουργείται διάσπαση και ο νους να πηγαίνει από δω κι από κει. Με έναν απαλό τρόπο εμείς να βάλομε στο νου μας τον Χριστό, λέγοντας απαλά απαλά: «Κύριε Ιησ...

    “Ο Θεὸς εἶναι ἀγάπη, δὲν εἶναι ἁπλὸς θεατὴς τῆς ζωῆς μας. Προνοεῖ καὶ ἐνδιαφέρεται ὡς Πατέρας μας ποὺ εἶναι, ἀλλὰ σέβεται καὶ τὴν ἐλευθερία μας. Δὲν μᾶς πιέζει. Ἐμεῖς νὰ ἔχουμε τὴν ἐλπίδα μας στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί, ἐφόσον πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς παρακολουθεῖ, νὰ ἔχουμε θάρρος, νὰ ριχνόμαστε στὴν ἀγάπη Του καὶ τότε θὰ Τὸν βλέπουμε διαρκῶς κοντά μας.    Δὲν θὰ φοβόμαστε μήπως παραπατήσουμε. Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τόσο τέλειο! Μεγάλο ἐργοστάσιο, πίνει νερό, πηγαίνει στὸ στομάχι, στὰ νεφρά, καθαρίζει τὸ αἷμα.    Ἡ λειτουργία τῆς καρδιᾶς, ὁλόκληρη ἀντλία, οἱ πνεύμονες, τὸ συκώτι, ἡ χολή, τὸ πάγκρεας, ὁ ἐγκέφαλος, τὸ νευρικὸ σύστημα, οἱ αἰσθήσεις, ἡ ὅραση, ἡ ἀκοή. Τί νὰ ποῦμε γιὰ τὶς πνευματικὲς δυνάμεις καὶ πῶς συλλειτουργοῦν ὂλ΄αὐτὰ συγχρόνως ἁρμονικὰ κάτω ἀπὸ τὴν προστασία καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ! Ὅλα εἶναι στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Βλέπετε τὰ πεῦκα; Πόσες βελόνες ἔχει τὸ κάθε πεῦκο; Μπορεῖτε νὰ τὶς μετρήσετε; Ὁ Θεός, ὅμως, τὶς γνωρί...

Πήρε τηλέφωνο τη νύχτα ένας Χριστιανός το Άγιο Πορφύριο, γιατί ήτανε άρρωστος πολύ. Και δεν μπορούσε. Τον πήρε απ’ την Αθήνα, εκεί στον Ωρωπό και λέει: – Γέροντα, υποφέρω. Δυσκολεύομαι. Πεθαίνω. Χάνομαι. Και του λέει: – Δίπλα σου είναι ο Άγιος Νεκτάριος. Κοιτάζει, δίπλα του ήταν το εικόνισμα. – Αυτόν παρακάλεσε, να σε κάνει καλά. Κι έκλεισε το τηλέφωνο και παρακάλεσε ο άνθρωπος τον Άγιο Νεκτάριο και έγινε αμέσως καλά! Ο Γέροντας Πορφύριος λοιπόν, τον υπεραγαπούσε τον Άγιο. Άλλωστε οι Άγιοι αγαπά ο ένας τον άλλον κι έχουνε ενότητα κι έχουνε στοργή, και βοηθάνε προπαντός εμάς τους ανθρώπους που έχουμε ανάγκη. Γέροντας Ανανίας Κουστένης από το βιβλίο του: ”Λόγοι για τον Άγιο Νεκτάριο” τόμος Β’, των Εκδόσεων ”Ακτή” ΠΗΓΗ

   Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη αυτά να μεταδίδομε. Να προσέχομε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν· μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη. Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπος μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν. Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά.  Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό. Δεν πρέπει ποτέ να σκεπτόμαστε για τον άλλο ότι θα του δώσει ο Θεός κάποιο κακό ή ότι θα τον τιμωρήσει για το αμάρτημά του. Αυτός ο λογισμός φέρνει πολύ μεγάλο κακό, χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε. Πολλές φορές αγανακτούμε και λέμε στον άλλο: «Δεν φοβάσαι τη δικαιοσύνη του Θεού, δε...

- Με την πίστη, παιδί μου Ανάργυρε, μπορείς να κάνεις τα αδύνατα, δυνατά. Βέβαια, εμείς δεν έχουμε τόσο μεγάλη πίστη, για να μετακινήσουμε ακόμη και βουνά. Ούτε να κάνουμε μεγάλα θαύματα, που κάνουν οι  Άγιοι του Θεού, με την Χάρη του καλού μας Θεού. Μπορούμε, όμως, και εμείς οι αμαρτωλοί, όπως είμαι εγώ, όταν ακουμπήσουμε τις ελπίδες μας στο Χριστό, να πετύχουμε θαυμαστά πράγματα και να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις και γεγονότα, που αφήνουν ακόμη και τους επιστήμονες άναυδους και σηκώνουν ψηλά τα χέρια! Αυτά και άλλα πολλά, μου ’λεγε σε μία συζήτηση που κάναμε μία ημέρα στο Μοναστήρι τού  Αγίου Νικολάου στα Καλλίσια Αττικής, η οποία είχε σαν θέμα την δύναμη της Πίστεως στον Χριστό μας. Και ενώ ο άγιος πατέρας συνέχιζε να μου αναπτύσσει το θέμα κι εγώ τον κοίταζα κατάματα, ως συνήθως, προσπαθώντας να διαβάσω τη σκέψη του, ο μακαριστός Γέροντας με παρατήρησε, γιατί τον κοιτάζω έτσι στα μάτια. Και πρόσθεσε: -Δεν με πιστεύεις; Άκουσε να σου διηγηθώ κάτι που συνέβ...

Σχόλιο  Γ.Θ : Η Εκκλησία. Το κάστρο, που μας εκτοξεύει στον Ουρανό. Το παράθυρο, που έχει θέα στον Τρίτο Ουρανό. Αν νιώθαμε το βάθος της Εκκλησίας, θα ζούσαμε από τώρα τον Παράδεισο! Βάλτε στην καρδιά σας τα λόγια του πατέρα Πορφύριου παρακάτω και, αφού τα διαβάσετε προσεκτικά, ξαναδιαβάστε τα και κάντε τα βίωμα. Τα προβλήματά σας τότε δεν θα λυθούν, αλλά θα καταργηθούν. Θα νιώσετε, ότι τα καλύτερα είναι μπροστά μας και μας περιμένουν στη χώρα της Αιωνιότητας! Η Εκκλησία είναι άναρχη, ατελεύτητη, αιώνια, όπως ο ιδρυτής της, ο Τριαδικός Θεός, είναι άναρχος, ατελεύτητος, αιώνιος. Η Εκκλησία είναι άκτιστη, όπως και ο Θεός είναι άκτιστος. Υπήρχε προ των αιώνων, προ των αγγέλων, προ της δημιουργίας του κόσμου. «Προ καταβολής κόσμου», λέγει ο Απόστολος Παύλος. Είναι θείο καθίδρυμα και σ’ αυτήν «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος». Είναι έκφραση της πολυποίκιλης σοφίας του Θεού.  Είναι το μυστήριο των μυστηρίων. Υπήρξε αφανέρωτο και εφανερώθ...

Η αγάπη προς τον αδελφό καλλιεργεί την αγάπη προς τον Θεό Ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας, η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θ' αποκτήσομε την χάρι, τον ουρανό, την αιώνια ζωή. Η αγάπη προς τον αδελφό καλλιεργεί την αγάπη προς τον Θεό. Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσομε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νιώθομε τότε ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ' τους ανθρώπους. Γιατί, «ο μη αγαπών τον αδελφόν αυτού, ον εώρακε, τον Θεόν, ον ουχ εώρακε, πως δύναται αγαπάν;». Ν' αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση. Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Μια αγάπη που ζητάει ανταπόδοση είναι ιδιοτελής. Δεν είναι γνήσια, καθαρή, ακραιφνής. Να τους αγαπάτε και να τους συμπονάτε όλους. «Και είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη• υμείς δε εστε μέλη Χριστού και μέλη εκ μέρους». Αυτό είναι Εκκλησία• εγώ, εσύ, αυτ...

   Στην Εκκλησία του Αγίου Γερασίμου, στην Πολυκλινική, ερχόντουσαν πολλοί προσκυνητές ν’ ανάψουν το κεράκι τους. Μερικοί έμεναν για εξομολόγηση, άλλοι έπαιρναν απλώς ευχή, ενώ άλλοι αναβαν το κερί τους, έκαναν το σταυρό τους κι έφευγαν. Ερχόντουσαν κάθε λογής άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, μορφωμένοι, απλοϊκοί κ.λπ. Στην περιοχή της Ομόνοιας έμεναν άνθρωποι κάθε κατηγορίας. Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν’ αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…».Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα,χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το «Εν Ιορδάν...

  Δὲν γίνεστε ἅγιοι κυνηγώντας τὸ κακό. Αστε τὸ κακό. Νὰ κοιτάζετε πρὸς τὸν Χριστὸ κι αὐτὸ θὰ σᾶς σώσει. Ἐκεῖνο ποὺ κάνει ἅγιο τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία πρὸς τὸν Χριστό, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ, δὲν μπορεῖ, δὲν μπορεῖ… Καὶ προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνει ἀσκήσεις, νὰ κάνει τέτοια πράγματα καὶ νὰ καταπόνει τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Κανεὶς ἀσκητὴς δὲν ἁγίασε χωρὶς ἀσκήσεις. Κανεὶς δὲν μπόρεσε ν’ ἀνέλθει στὴν πνευματικότητα χωρὶς ν’ ἀσκηθεῖ. Πρέπει νὰ γίνονται ἀσκήσεις. Ἄσκηση εἶναι οἱ μετάνοιες, οἱ ἀγρυπνίες κ.λπ., ἀλλὰ ὄχι μὲ βία. Ὅλα νὰ γίνονται μὲ χαρά. Δὲν εἶναι οἱ μετάνοιες ποῦ θὰ κάνουμε, δὲν εἶναι οἱ προσευχές, εἶναι τὸ δόσιμο, ὁ ἔρωτας γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ τὰ πνευματικά. Ὑπάρχουν πολλοὶ ποῦ τὰ κάνουνε αὐτὰ ὄχι γιὰ τὸν Θεὸ ἀλλὰ γιὰ ἄσκηση, γιὰ ὠφέλεια σωματική. Ὅμως οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι τὸ κάνουνε γιὰ ψυχικὴ ὠφέλεια, γιὰ τὸν Θεό. Ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα ὠφελεῖται πολύ, δὲν ἀρρωσταίνει. Πολλὰ καλὰ ἔρχονται. Μέσα στὴν ἄσκηση, τὶς...

    Ο θεοδίδακτος Όσιος Γέροντας Πορφύριος φρόντιζε να εξιχνιάζει την ρίζα των προβλημάτων των εξομολογουμένων. Διεκήρυττε ότι υπόβαθρο όλων των αμαρτιών είναι ο εγωισμός, η υπερηφάνεια. Γι’ αυτό στόχευε πάντα στην καταπολέμησή τους και σ’ αυτήν καθοδηγούσε τα πνευματικά του παιδιά. «Προσηύχετο νύκτα και μέρα», διηγείται πνευματικό του παιδί, «υπέρ των ανθρώπων και υπέρ επιλύσεως των προβλημάτων τους. Κι όλοι οι άνθρωποι, οι οποίοι ηξιώθησαν να επικοινωνήσουν μαζί του και να γίνουν πνευματικά τέκνα του, έχουν να ομολογήσουν για τους καρπούς αυτής της προσευχής του, με την οποία πραγματικά εδίδετο λύση στα προβλήματά τους. Εκείνο το οποίο ήταν συγκλονιστικό στη διάρκεια της εξομολογήσεώς μας στο μακαριστό Γέροντα, ήταν ότι πολλές φορές αυτό το οποίο μας επεσήμανε ως ρίζα του προβλήματος που του θέταμε εφαίνετο άσχετο προς το πρόβλημά μας. Κι εκείνο, που πάρα πολύ συχνά μας ονομάτιζε ως ρίζα των διαφόρων προβλημάτων μας, ήταν ο εγωισμός, τον οποίον θεωρούσε ως υπόβαθρο όλων των ...

    Ο π. Πορφύριος ήθελε το «ίνα ώσιν εν» με το πνεύμα του Θεού, που είναι αγνό και ανιδιοτελές, όχι με το μπερδεμένο πνεύμα του κόσμου –και βέβαια αφού έχουμε πρώτα καθαρισθεί από τα βασικά πάθη.  Κάποτε για παράδειγμα του είπαν: «Γέροντα δυό μοναχοί ζουν στο τάδε μέρος πολύ καλά, αρμονικά». Χαμογέλασε λέγοντας: «Ταίριαξαν τα πάθη τους». Στην ιστορία του μοναχισμού όποτε υπήρχε ένα άτομο με ιδιαιτερότητες και δεν προσαρμοζόταν στο πρόγραμμα της μονής η το απομόνωναν η το έδιωχναν σαν ξένο σώμα. Αντιθέτως ο π.Πορφύριος επιδίωκε να έχει τέτοια άτομα στο περιβάλλον του, διότι προσωπικά ο ίδιος είχε μεγάλο όφελος αλλά και η συνοδεία του. Τα άτομα με τις αντιθέσεις τους καλλιεργούν σε μεγάλο βαθμό την αγία ταπείνωση. Τα αντίθετα πράγματα είναι το μεγάλο μυστικό για να αποκτήσουμε την αγία ταπείνωση. Το πνεύμα του π. Πορφυρίου ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό της εποχής μας το οργανωσιακό και της παγκοσμιοποίησης. Η εποχή μας συνθλίβει την ελευθερία και την προ...

« Η τέλεια αγάπη βγάζει έξω τον φόβο• επειδή, ο φόβος έχει κόλαση• και εκείνος που φοβάται δεν έχει τελειωθεί στην αγάπη» (Α  Ἰωάννου 4, 18) Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρόλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’ αυτές έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες τον θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού. Τον Χριστό να τον αισθανόμαστε σαν φίλο μας. Είναι φίλος μας. Το βεβαιώνει ο ίδιος, όταν λέει: «Εσείς είστε φίλοι μου…» (Ιω. 15,14). Σαν φίλο να τον ατενίζομε και να τον πλησιάζομε. Πέφτομε; Αμαρτάνομε; Με οικειότητα, με αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχομε κοντά του· όχι με φόβο ότι θα μας τιμωρήσει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίδει η αίσθηση του φίλου. Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με». Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί. Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία. Όταν πιστεύουμε ότι μας αγαπάει και τον αγαπάμε, δεν θα αισθανόμαστε ξένοι και χωρισμένοι απ’ Αυτόν, ούτε...

Μια φορά μας διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία: — Κάποτε πήρα μία μεγάλη ποσότητα καραμέλες και πήγα σ’ ένα ορφανοτροφείο. Μοίρασα τις καραμέλες στα ορφανά παιδιά, αλλά έβλεπα βαθιά μέσα στις ψυχές τους, που ήταν πιασμένες, μαζεμένες κι έτσι τα παιδιά δεν είχαν την άνεση να χαμογελάσουν. Έφυγα απ’ εκεί και πήγα να πάρω το λεωφορείο. Όταν μπήκα στο λεωφορείο, είδα κάποιους επιβάτες να τσακώνονται μεταξύ τους: «Σήκω απ’ εδώ… κάθησε πιο πέρα… μάζεψε τα πόδια σου…» κ.ο.κ.. Φώναζαν ο ένας στον άλλο, διαπληκτίζονταν ο ένας με τον άλλο. Σκέφτηκα τότε: «Εκείνα τα παιδιά, στο ορφανοτροφείο, ορφανά από τον επίγειο πατέρα τους· αυτοί εδώ, τα μεγάλα αυτά παιδιά, ορφανά κι αυτά από τον ουράνιο Πατέρα τους». Και συνέχισε ο Γέρων Πορφύριος να μου εξηγεί: — Λόγω αυτής της ορφάνιας, που έχει ο κόσμος σε σχέση με το Θεό, ο οποίος είναι η χαρά, δεν ξέρει τι κάμνει και παραφέρεται. Αν ο άνθρωπος μπει στη γραμμή του Θεού και της Εκκλησίας και γνωρίσει τον Πατέρα του τον ουράνιο, τότε δεν θα συμπερι...