Επιστολή Α΄
...Λοιπόν η πράξις της νοεράς προσευχής είναι να
βιάσης τον εαυτόν σου να λέγης συνεχώς την ευχήν με το στόμα, αδιαλείπως.
Εις την αρχήν γρήγορα· να μην προφθάνη ο νους να σχηματίζη
λογισμόν μετεωρισμού. Να προσέχης μόνον στα λόγια: "Κύριε Ιησού
Χριστέ, ελέησόν με". Όταν αυτό πολυχρονίση, το συνηθίζει ο νους και το
λέγει. Και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχης μέλι στο στόμα σου. Και θέλεις όλο να το
λέγης. Αν το αφήνης, στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίση ο νους και χορτάση-το μάθη
καλά-τότε το στέλνει εις την καρδίαν. Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της
ψυχής και ο,τι καλόν η πονηρόν ιδή η ακούση η δουλειά του είναι να το κατεβάση
εις την καρδίαν, όπου είναι το κέντρον της πνευματικής και σωματικής δυνάμεως του
ανθρώπου, ο θρόνος του νου· λοιπόν, όταν ο ευχόμενος κρατάη τον νουν του να μην
φαντάζεται τίποτε, αλλά προσέχει μόνον στα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας
ελαφρά με κάποιαν βίαν και θέλησιν εδικήν του τον κατεβάζει εις την καρδίαν·
και τον κρατεί μέσα δίκην κλεισούρας, και λέγει με ρυθμόν την ευχήν:
-Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με!
Εις την αρχήν λέγει μερικές φορές την ευχήν
και παίρνει μίαν αναπνοήν. Κατόπιν, όταν συνηθίση να στέκη ο νους εις την
καρδίαν, λέγει εις κάθε αναπνοήν μίαν ευχή. "Κύριε Ιησού Χριστέ":
εμβαίνει η αναπνοή, "ελέησόν με": εβγαίνει. Αυτό
γίνεται μέχρις ότου επισκιάση και αρχίση να ενεργή η χάρις μέσα εις την ψυχήν·
μετά πλέον είναι θεωρία.
Λοιπόν παντού λέγεται η ευχή· και καθήμενος
και στο κρεβάτι και περιπατώντας και όρθιος. "Αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν
παντί ευχαριστείτε", λέγει ο Απόστολος. Δεν πρόκειται όμως μόνο ότνα
πλαγιάζης να προσεύχεσαι. Θέλει αγώνα· όρθιος-καθήμενος. Όταν κουράζεσαι,
κάθεσαι. Και πάλιν όρθιος. Να σε πιάνη ο ύπνος.
Αυτά λέγοντια "πράξις". Δεικνύεις
τη προαίρεσίν σου εις τον Θεόν· το δε παν έγκειται εις Αυτόν, εάν
σου δώση. Ο Θεός είναι η αρχή και το τέλος. Η χάρις Του ενεργεί όλα. Αυτή είναι
η κινητήριος δύναμις.
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ