Όταν ο άνθρωπος λέει την “ευχή” (Κύριε Ιησού
Χριστέ, ελέησον με), δεν μπορεί να εκδηλώνεται, να φωνάζει και να μιλάει.
Η Χάρις του Θεού τον κάνει πράο, ταπεινό.
Είναι αδύνατον ο Θεός να μην μαλακώσει την καρδιά του.
Όταν λέει την “ευχή”, πόση γλυκύτητα
αισθάνεται!
Η αργολογία, η μεμψιμοιρία, οι συζητήσεις
διακόπτουν την επικοινωνία με τον Θεό και φέρνουν ταραχή.
Δεν συγκρατείται η μια και λέει τον λογισμό
της στην άλλη και η άλλη φορτωμένη σπέρνει το κακό και μετά δεν μπορεί ούτε
προσευχή ούτε τα καθήκοντά της να κάνει ούτε το κελλί (σπίτι) της
της αρέσει ούτε μπορεί ν’ αναπαυθεί πουθενά.
Χρειάζεται ταπείνωση στην ψυχή μας.
Δια της ταπεινώσεως θα σωθούμε. Ο Θεός θα δώσει πολλή Χάρι. Ο άνθρωπος δια
της “ευχής” αισθάνεται θεία παρηγοριά, ουράνια μεγαλεία.
Από το βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου,
Λόγια Καρδιάς, Ιερά Μονή Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριά Βόλου