Ὁ Ἅγιος Τύχων, ἔζησε στὰ χρόνια των αὐτοκρατόρων
Ἀρκαδίου καὶ Ὀνηρίου. Καταγόταν ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια, οἱ δὲ ἐνάρετοι γονεῖς τοῦ
τὸν ἀνέθρεψαν «ἐν παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου», γι’ αὐτὸ πολὺ γρήγορα ὁ Τύχων
διακρίθηκε γιὰ τὸ ἦθος τοῦ χαρακτήρα του, τὴ σύνεση, τὴ διάκριση καὶ τὴ μελέτη
τῶν θείων Γραφῶν.
Σὲ νεαρὴ ἡλικία καὶ ἐκτιμώντας τὶς σπάνιες ἀρετές
του, ὁ ἐπίσκοπος Μνημόνιος (τιμᾶται 16 Ἰουνίου) τὸν χειροτόνησε διάκονο.
Γρήγορα ὅμως ἡ ἀρετή του καὶ ἡ σπουδαία κατηχητική του δράση τὸν ἀνέδειξαν
διάδοχό του Μνημονίου.
Ὡς Ἐπίσκοπος διακρίθηκε γιὰ τὰ διοικητικά του
χαρίσματα, τὴ φιλανθρωπική του δραστηριότητα καὶ τὴ διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ,
ἡ ὁποία ἔφερε πλούσιους καρπούς, μεταστρέφοντας πολλοὺς εἰδωλολάτρες. Ὁ Ἅγιος
Τύχων κατέστρεψε πολλοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς καὶ στὴ θέση τοὺς ὕψωσε
χριστιανικούς. Τιμήθηκε μάλιστα ἀπὸ τὸν Πανάγαθο Θεὸ καὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς
θαυματουργίας, ἐπιτελώντας πολλὰ θαύματα καὶ πολλὲς ἰάσεις καὶ εὐεργεσίες. Μὲ τὴν
θερμὴ προσευχὴ τοῦ ἀναζωογόνησε ἀκόμη καὶ τὴν ξερὴ καὶ χέρσα γῆ τῆς περιοῆς γιὰ
νὰ βοηθήσει τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀδύναμους ἀγρότες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν περιέλθει σὲ ἀδιέξοδο.
Ἔζησε μὲ προσευχή, ἄσκηση, νηστεῖες καὶ προπάντων ταπείνωση καὶ ἀγωνίστηκε
μέχρι καὶ τὴν τελευταία του πνοὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἀλήθεια.