Ο Κύριος είπε ότι «κανείς δεν έχει μεγαλύτερη
αγάπη από κείνον που θυσιάζει τη ζωή του για χάρη των φίλων του»(Ιω.15,13)
Κι εμείς είμαστε οι φίλοι του (Ίων.15, 14-5),
οι αγαπημένοι του, που «δεν αντέχει να ζει χωρίς εμάς» (Ευδοκίμωφ).
Ευρισκόμενοι μέσα στην τραγικότητα του θανάτου
κάθε μορφής, έρχεται Εκείνος μέχρις εμάς, θυσιάζοντας τον εαυτό του και μας
ανεβάζει στη ζωή.
«Ελάτε, πάρτε, φάτε, πιέτε, » το Σώμα και το
Αίμα μου, εμένα τον ίδιο. Σας καλώ, το θέλω, γι’ αυτό υπάρχω. Για σας φίλοι
μου, για σας αγαπημένοι μου.»
Δεν πρόκειται για οίκτο, ούτε για ελεημοσύνη.
Είναι έκφραση πάθους μεγάλης αγάπης, άνευ ορίων και υπολογισμών.
Αν νιώθαμε τούτη την αγάπη! Αν συλλαμβάναμε τη
θεϊκή συγκατάβαση!
Θαρρώ πως το παράπονο του Κυρίου είναι η
αδιαφορία που δείχνουμε σ’ αυτή την αγάπη, σ’ αυτό το μεγαλειώδες Του δόσιμο.
Κι όμως ο ίδιος εξακολουθεί να προσφέρεται, να
προσμένει, να πορεύεται προς εμάς.
Αναμένοντας την ώρα της ανάνηψής μας.
Από το βιβλίο ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, έκδοση Ιερού
Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος – Μετόχι Ι. Μονής Μαχαιρά