Σήμερα, 15 Αυγούστου, η Εκκλησία μας γιορτάζει
την Κοίμηση της Παναγίας. Στη θρησκευτική γλώσσα το θάνατο των αγίων δεν τον
λένε τελευτή, αλλά τον λένε Κοίμηση, για την μακαριότητα που έχει η λέξη και
για δείξουνε πως δεν πεθάνανε αλλά πως κοιμούνται γλυκά, κατά τα λόγια που είπε
ο Χριστός στους μαθητάδες του για τον Λάζαρο : «Λάζαρος ο φίλος ημών
κεκοίμηται» (Ιω. ία 11), και στους συγγενείς της κόρης του αρχισυναγώγου, που
έκλεγε και οδυρότανε : «τι θορυβείσθε και κλαιετε; το παιδιον
ουκ απέθανεν, αλλά καθεύδει» (Μαρκ. ε 39). Υστερώτερα οι Χριστιανοί
λέγανε και για τους πεθαμένους ανθρώπους πως κοιμηθήκανε : « εκοιμήθη
ο δούλος του Θεού τάδε ».
Για την κοίμηση της
Παναγίας δεν γράφει τίποτα το Ευαγγέλιο, γράφει μονάχα για τη Γέννησή της και
τον Ευαγγελισμό. Τα της Κοιμήσεως τα γνωρίζουμε από την αγία Παράδοση, κατά την
οποία την Παναγία την επήρε μετά την Ανάσταση ο απόστολος Ιωάννης, όπως του
παράγγειλε ο Χριστός από το σταυρό, και την είχε στο σπίτι του σαν μητέρα, και
πως υστερώτερα την είχε μαζί του στην Έφεσο, πράγμα που δεν είναι βέβαιο. Η
Παναγία καθότανε μαζί του, ως που τελείωσε τη ζωή της, σε ένα σπίτι κοντά στον
κήπο της Γεθσημανής. Αυτό το μέρος το αγαπούσε πολύ ο Χριστός και πήγαινε συχνά
εκεί με τους μαθητάδες του. Εκεί πήγε και ύστερα από τον Μυστικό Δείπνο και
προσευχήθηκε, τη νύχτα που τον πιάσανε οι Ιουδαίοι. Εκεί λοιπόν καθότανε και η
Παναγία και περίμενε να την πάρει ο Γυιός της . Και σαν ήλθε ο καιρός, έστειλε
ο Χριστός Άγγελο να της πει πως θα την πάρει από την πρόσκαιρη ζωή στην αιώνια.
Σαν το άκουσε η Παναγία αυτό χάρηκε κι ανέβηκε στο ‘Όρος των Ελαιών, απ ὅπου είχε αναληφθεί ο Κύριος, και έκανε την
προσευχή της. Και γυρίζοντας στο σπίτι της, τα ετοίμασε όλα για την ταφή της η
ίδια.
Πόσο συγκινητικό είναι να βλέπει κανένας την
Παναγία να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της το σπίτι της, το κλινάρι της, τις
λαμπάδες, το θυμιατήρι με το λιβάνι, και ότι άλλο χρειαζότανε για την κηδεία
της. Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία και ολοένα δούλευε, πότε γνέθοντας,
όπως στον Ευαγγελισμό που τη βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, πότε
ράβοντας η ίδια τα φορέματά της, ως « ιμάτια αυτορραφα
αγαπώσα »,κι υστερώτερα, σαν γεννήθηκε ο Χριστός, υφαίνοντάς του
τον «άρραφον» εκείνον χιτώνα που του τον βγάλανε την ώρα που τον
σταυρώσανε, και που ήταν τόσο έμορφος, ώστε κι οι στρατιώτες δεν θελήσανε να
τον σχίσουνε, όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα, αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο σε
όποιον λάχει, όπως γράφει ο ίδιος ο Ιωάννης, ο ψυχογιός της. Και στα γεράματά
της δεν ξεκουράσθηκε, αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, έραβε,
μαγείρευε, περιποιότανε τον καινούργιο γυιό της τον Ιωάννην, κι ως την
τελευταία ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον
Χριστό, ετοίμασε το κρεββάτι της, κι όλα τα της ταφής της. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)