Κατά το έτος 1923 ένα πνευματικοπαίδι του
εξαιρετικώς αγαπημένο από τον γέροντα, άνθρωπος γεμάτος από υγεία και δράση,
έπαθε διάρρηξη σκωληκοειδίτιδος και έζησε οκτώ ημέρες. Μέσα σ’ αυτές τις λίγες
ημέρες ο αγ. Νικόλαος «κατέβασε» τον ουρανό στη γη, από την αδιάκοπη και
εγκάρδια προσευχή για να ζήσει το αγαπημένο του παιδί. Το βράδυ, όταν πήγε στο
σπίτι του, λέει καταλυπημένος στους δικούς του: «Ο Ηλίας θα πεθάνει, μου το
είπαν ο αγ. Ιωάννης και ο αγ. Παντελεήμων».
Πέρασαν τρεις μήνες, ώσπου να μπορέσει η
αδελφή του θανόντος -λόγω του πένθους- να τον ρωτήσει πως ακριβώς είδε την
οπτασία. Της λέγει, λοιπόν, ότι «την ώρα που λειτουργούσα, είδα απέναντι,
όπισθέν της αγ. Τραπέζης, τον αγ. Ιωάννη και τον αγ. Παντελεήμονα και μου
είπανε: “Διαβιβάσαμε την αίτησή σου στον Δεσπότη Χριστό, ο Οποίος μας είπε ότι
θα πεθάνει”. Ανωτέρα διαταγή, μου είπανε».
Με την μεγάλη απλότητα που τον διέκρινε,
διηγόταν: “Μια βραδυά χειμωνιάτικη, που καθόμασταν στο τζάκι είπα στον πατέρα
μου: “Πατέρα, αυτή την στιγμή εβυθίσθη το καΐκι μας το “Ευαγγελίστρια” έξω από
την Πόλη”. Έντρομος ο πατέρας μας, λέγει στην μητέρα μου: “Γυναίκα, τι λέγει το
παιδί”; Και όντως, αυτή τη στιγμή επνίγη το καΐκι μας…”. Και για να αποφύγη τον
θαυμασμό των άλλων, αλλά και τον πειρασμό της υπερηφανείας έλεγε, ότι “όλα τα
παιδιά είναι προορατικά”.