«
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)
«Νέοι, πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να
την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ ΠΙΣΤΕΩΣ και
έπειτα υπέρ ΠΑΤΡΙΔΟΣ…»
«Ως μία βροχή επεσεν εις όλους μας η επιθυμία
της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί μας και οι
καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι
και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι
εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση…».
(Θ. Κολοκοτρώνης)
«Εγώ, η φαμίλια μου, τα’ άρματά μου, ο,τι έχω
είναι για την Ελλάδα».
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)
«Έκατσα που εσκαπέτισαν με τα μπαϊράκια τους
απεκατέβηκα κάτω. Ήταν μια εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι,
και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς… Σίμωσα, έδεσα το άλογό μου σ’
ένα δένδρο, μπήκα μέσα και γονάτισα. Παναγία μου είπα από τα βάθη της καρδιάς
μου και τα μάτια μου δάκρυσαν. Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους
Έλληνες να ψυχωθούν. Έκανα το Σταυρό μου, ασπάσθηκα την εικόνα της, βγήκα από
το εκκλησάκι, πήδηξα στο άλογό μου και έφυγα. Σε λίγο μπροστά μου ξεπετάγονταν
οχτώ αρματωμένοι, ο εξάδελφός μου ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και επτά ανήψια
του.
– Κανείς δεν είναι στην Πιάνα, μου είπε ο
Αντώνης. Ούτε στην Αλωνίσταινα. Είναι φευγάτοι. – Ας μη είναι κανείς
αποκρίθηκα. Ο τόπος σε λίγο θα γιομίση παλληκάρια… Ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά
της Ελλάδος και δεν θα πάρη πίσω την υπογραφή του».
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)