ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τοῦ Πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου «Ἂν ὁ θάνατος τῶν ὁσίων εἶναι τίμιος καὶ ἡ μνήμη δικαίου συνοδεύεται ἀπὸ ἐγκώμια, πόσο μᾶλλον τὴ μνήμη τῆς ἁγίας των ἁγίων, διὰ τῆς ὁποίας ἐπέρχεται ὅλη ἡ ἁγιότης στοὺς ἁγίους, δηλαδὴ τὴ μνήμη τῆς ἀειπάρθενης καὶ Θεομήτορος, πρέπει νὰ ἐπιτελοῦμε μὲ τὶς μεγαλύτερες εὐφημίες» ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ σὲ ἕναν λόγο τοῦ περὶ τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ εὐεργέτιδα κάθε ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ.  Γι’ αὐτὸ καὶ τὴν ἐπικαλεῖται ὡς βοηθὸ καὶ μεσίτρια γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων του.  Ποιὸς Χριστιανὸς στὰ βάσανά του, στὶς θλίψεις του δὲν ζήτησε τὴν ἐπέμβαση καὶ τὴν προστασία Της καὶ δὲν εἶδε τὴ θαυματουργική της βοήθεια;  Ἄπειρα, εἶναι τὰ θαύματά Της ἢ καὶ οἱ ἐμφανίσεις Τῆς μπροστὰ στὴν ἁγνὴ καὶ ἄδολη πίστη.  Ἐνθυμοῦμε τὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη ἐφέτος τὴν Μ. Δευτέρα στὸ Ναὸ τῆς Βηθλεὲμ στὴν Ἱερουσαλήμ.  Ἕνας Μουσουλμάνος ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Βηθλεὲμ ἦλθε στὸ Ναὸ καὶ ἄναψε δύο κερι...

Ποιός άνθρωπος δεν θα θυμώσει και δεν θα διαμαρτυρηθεί ακούγοντας την παραβολή του κακού δούλου στον οποίο ο Κύριος του συγχώρεσε ένα μεγάλο χρέος ενώ αυτός δεν ήθελε να συγχωρέσει στον πλησίον του ένα μικρό; Ταράζεται η καρδιά μας όταν βλέπουμε τις χειρότερες εκδηλώσεις των παθών και της αμαρτωλότητας των ανθρώπων. Σωστά είπε ο προφήτης Δαβίδ: «Και ερρύσατο την ψυχήν μου εκ μέσον σκύμνων, εκοιμήθην τεταραγμένος υιοί ανθρώπων, οι οδόντες αυτών όπλα και βέλη, και η γλώσσα αυτών μάχαιρα οξεία» (Ψαλ. 56, 5). Και δεν το λέει για τους φονιάδες και τους κακούργους αλλά για μας τους απλούς ανθρώπους. Εμάς μας αποκαλεί λιοντάρια και λέει ότι τα δόντια μας είναι όπλα και βέλη και η γλώσσα ακονισμένο σπαθί. Και το σπαθί είναι όργανο του φόνου. Αν η γλώσσα μας είναι σαν το αιχμηρό σπαθί τότε μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για να φονεύουμε τους ανθρώπους. Και όντως πολλές φορές το κάνουμε και δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας δολοφόνους.Πληγώνουμε την καρδιά του πλησίον με συκο...

  «Γιατί τρεις εχθροί πολεμούν το ανθρώπινο γένος• οι δαίμονες, η ίδια η φύση μας και η συνήθεια. Εκτός απ’ αυτά άλλος πόλεμος δεν υπάρχει. Αν λοιπόν αφαιρέσεις τον δαίμονα, που τυραννεί όλη την ανθρωπότητα, τότε θα είμαστε όλοι καλοί. Να σε ποιόν πρέπει να δώσεις το άδικο. Αυτόν να μισήσεις, να κατακρίνεις και μέχρι τέλους να τον έχεις εχθρό. Ο άλλος εχθρός είπαμε ότι είναι η φύση, που, από τη στιγμή που ο άνθρωπος καταλάβει τον κόσμο, αυτή αντιτάσσεται στο νόμο του πνεύματος, και ζητεί ό,τι είναι για την απώλεια της ψυχής. Να και ο άλλος εχθρός, που είναι άξιος μίσους εφ’ όρου ζωής. Αυτόν πρέπει να κατακρίνεις, να κατηγορείς. Έχουμε και τον τρίτο εχθρό, τη συνήθεια· συνηθίζοντας να πράττουμε κάθε είδος κακίας γίνεται σε μας έξη και γίνεται δεύτερη φύση και κατέχει ως νόμο την αμαρτία. Και απαιτείται αντίστοιχος αγώνας για να λάβουμε θείαν αλλοίωση και απαλλαγή. Να λοιπόν, και ο τρίτος εχθρός, που είναι άξιος μίσους τελείου. Εάν θέλεις λοιπόν ο πλησίον σου να είναι σε όλα καλός, ό...

Το 1870 ο π. Προχορός (αργότερα στάρετς Σεραφείμ του Σαρώφ) ασθένησε βαριά.  Μάλλον υπέφερε από υδρωπικία, με αποτέλεσμα να πρησθεί υπερβολικά το σώμα του, που του προξενούσε φρικτούς και αβάσταχτους πόνους πάνω στο σκληρό και βασανιστικό κρεβάτι του.  Σαν άλλος Ιώβ υπέφερε την ασθένεια καρτερόψυχα, την οποία δεχόταν ως ευλογία και εκδήλωση αγάπης του μεγάλου πονεμένου Ιησού. Όταν ο Ηγούμενος π. Παχώμιος πρότεινε στον ασθενή να καλέσει γιατρό από την πόλη,  ο π.  Προχορός είπε: -Πάτερ άγιε, εγώ αφιερώθηκα στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και στην Άχραντη Μητέρα του και, αν η αγάπη σας ευαρεστείται,  επιθυμώ να με εφοδιάσετε με το ουράνιο φάρμακο, τη Θεία Κοινωνία. Ο ιερομόναχος π. Ιωσήφ, ύστερα από την παράκληση του αρρώστου, αλλά, επειδή και ο ίδιος πολύ το επιθυμούσε, έκανε ολονύκτια αγρυπνία και στη συνέχεια Θεία Λειτουργία, στην οποία συνάχθηκαν οι αδελφοί και συμπροσευχήθηκαν για τον πάσχοντα. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Προχορός πάνω στο ...

  « Από την αρχή της μοναχικής μου ζωής ζούσα μια ήσυχη, καλή ζωή. Οι ακολουθίες στο Μοναστήρι και η Μυστηριακή ζωή με θέρμαιναν, με ανέπαυαν. Αυτό μέχρι την ώρα που γεννήθηκε μέσα μου κάτι άλλο, μέχρι την ώρα που αναπτύχθηκε η εσωτερική ζωή. Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα κάψιμο εσωτερικό, ένα κάψιμο θείας αγάπης. Η φυσική και καλή ζωή που ζούσα μέχρι τότε, φαινόταν τώρα πολυ σκοτεινή, χωρίς νόημα και περιεχόμενο. Άρχισα να βρίσκω τον χώρο της καρδιάς, το κέντρο της υπάρξεως, τον ευλογημένο εκείνο χώρο που ανακαλύπτεται με την εν Χάριτι άσκηση και μέσα στον οποίο αποκαλύπτεται ο Ίδιος ο Θεός. Αυτή η καρδιά είναι το πρόσωπο, γιατί πρόσωπο είναι «ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος εν τω αφθάρτω του πνεύματος… ο εστίν ενώπιόν του Θεού πολυτελές» (Α’ Πέτρου γ’ 4). Μέχρι τότε διάβαζα αυτά στα βιβλία, τώρα τα έβλεπα στην πραγματικότητα. Ένοιωθα αυτό που λέγει ο Αββάς Παμβώ «ει έχεις καρδίαν δύνασαι σωθήναι», αυτό που λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «Θεός θεοίς ενούμενος τε...

  Τα  "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" παρουσιάζουν ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤA ΘΑΥΜΑΤΑ  ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ Από το βιβλίο "ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ" copyrighy 2022 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ https://salpismata.blo gspot.com/

Ιωάννης ο Γεωμέτρης Η Μητέρα του Θεού λοιπόν έδειξε στους Αποστόλους, που ήδη το γνώριζαν, το σύμβολο της αναχωρήσεώς της, το φοίνικα, τους μετέδωσε επίσης ευλογία και ανάλογη παρηγοριά και αφού τους μίλησε για την έξοδό της και τους προθυμοποίησε για το κήρυγμα, τους είπε με λίγα λόγια ολόκληρη την οικονομία της αποστολής τους. Έπειτα ασπάσθηκε τον Πέτρο και τους άλλους Αποστόλους, “χαίρετε”, λέγοντας, “τέκνα και φίλοι και μαθηταί του Υιού και Θεού μου και να αισθάνεστε ευτυχείς, που αξιωθήκατε τέτοιο δάσκαλο και Δεσπότη και να υπηρετείτε τέτοια μυστήρια και να μετέχετε των διωγμών και των παθημάτων του, για να γίνετε κοινωνοί της δόξας και της Βασιλείας Του”. Αφού τους μίλησε για τα τελευταία γεγονότα, τους ζήτησε να ψάλλουν τους επιτάφιους ύμνους, ενώ Εκείνη άρχισε τις προς τον Θεό ευχαριστίες της. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «Σε ευλογώ”, έλεγε, “Δέσποτα και Θεέ και Υιέ του Θεού του προανάρχου σου Πατρός και δικέ μου υιέ, της δούλης σου, για την φιλανθρωπία σου. Σε ε...

      Κάποτε, ενώ ο Γέροντας (Παΐσιος της Παναγούδας) ευχόταν κατά τη συνήθειά του κάνοντας κομποσχοίνι, είχε θεία επίσκεψη.  Ενώ βρισκόταν στο κελλί του κι ευχόταν, ξαφνικά άκουσε στο διάδρομο κάτι σαν πατήματα.  Πήγε στην πόρτα του κελλιού του και κοίταξε στο διάδρομο  που βλέπει προς την Εκκλησία.  Αντικρυσε τότε την Παναγία μας, «η Οποία περπατούσε σαν Βασίλισσα», όπως έλεγε ο Γέροντας, «και όλα επάνω Της είχαν ανείπωτη βασιλική αρχοντιά.  Όταν Εκείνη έφθασε μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας, έστριψε και κατευθύνθηκε προς τα μέσα.  Πίσω Της ακολουθούσε ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.  Αφού μπήκαν και οι δυό στο εκκλησάκι, χάθηκαν, αφήνοντας εκεί μέσα ένα γαλαζόλευκο φως, το οποίον έμεινε για λίγη ώρα και μετά σιγά-σιγά διαλύθηκε».  Η ψυχή του Γέροντα πλημμύρισε τότε από ευγνωμοσύνη και ταπείνοφροσυνη.  Έκλαιγε, που η Παναγία μας τον επισκέφτηκε, αν και ο ίδιος αισθανόταν, και έλεγε, ότι «ήταν ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος στον κό...

  (Ματθ. 18, 23-35) Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Συχνὰ οἱ ἄνθρωποι ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὸ ἐρώτημα:  πῶς μπορεῖ κάποιος νὰ σωθεῖ;  Καὶ βρίσκουμε σ’ αὐτὸ τὸ ἐδάφιο τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπως σὲ μιὰ ὁλοκληρη σειρὰ ἀπὸ ἄλλα, μιὰ τόσο ἁπλὴ καὶ συγκεκριμένη ἀπάντηση. Ἡ σωτηρία σας βρίσκεται στὰ χέρια σας:  συγχωρῆστε – καὶ θὰ συγχωρηθεῖτε . Καὶ τήν στιγμή ποὺ θὰ ἔχετε συγχωρηθεῖ, σημαίνει ὅτι ἡ αἰώνια ζωὴ εἶναι ἀνοιχτὴ γιὰ σᾶς. Στὸ  σημερινὸ Εὐαγγέλιο  ὁ Χριστός μᾶς μιλάει γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ὄφειλε ἕνα τεράστιο χρηματικὸ ποσὸ στὸν κύριό του ἀλλὰ δὲν εἶχε τὰ μέσα νὰ τοῦ τὸ ξεπληρώσει κι ὁ κύριος τοῦ τά διέγραψε ὅλα γιατὶ τὸν λυπήθηκε. Φεύγοντας αὐτός ὁ ἄνθρωπος συνάντησε κάποιον ὁ ὁποῖος τοῦ χρωστοῦσε ἕνα μικρὸ χρηματικὸ ποσό, κι ἄρχισε νὰ ἀπαιτεῖ τὴν πληρωμή του χωρίς ἔλεος.  Ἀκούγοντας αὐτὸ ὁ κύριός του, εἶπε: Ἐγώ σοῦ συγχώρησα ἕνα τεράστιο χρέος, πῶς μπορεῖς ἐσὺ νὰ μὴν συγχωρεῖς στὸν ὀφειλέτη σου αὐτὴ τὴν μικρὴ ὀφειλή; Μὲ τὸν ἴ...

Του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητού Δ΄ ΜΕΡΟΣ   Απεχαιρέτισε τον Πέτρον και τον Παύλον καθώς και όλους τους λοιπούς, λέγοντας προς αυτούς: «Χαίρετε τέκνα, φίλοι και μαθηταί του υιού και Θεού μου. Είσθε μακάριοι, που έχετε κριθή άξιοι να γίνετε μαθηταί του ευλογητού και ενδόξου Κυρίου και Δεσπότου, ο οποίος σας ενεπιστεύθη την διακονίαν τοιούτων μεγίστων μυστηρίων και σας εξέλεξε συμμετόχους των διωγμών και των Παθών αυτού, για να σας αξιώση να γίνετε κοινωνοί και της δόξης και Βασιλείας του όπως σας το υπεσχέθη και το οικονόμησε ο ίδιος, ο Βασιλεύς της δόξης». Τους εξέθεσε δε μίαν τοιαύτην ευλογημένην διδασκαλίαν ανάλογον του ύψους της δόξης της και αφού ώρισε τις τελευταίες λεπτομέρειες σχετικώς με την κηδείαν και την ταφήν της, ύψωσε τα χέρια εις τον ουρανόν και ήρχισε να ευχαριστή τον Κύριον ως εξής: »Ευλογώ σε, τον Βασιλέα του παντός και μονογενή Υιόν του ανάρχου Πατρός, τον αληθινόν Θεόν εκ Θεού αληθινού, διότι ευδόκησες, ευαρεστών τον Πατέρα δι’ άφατον φιλανθρωπίαν ...