ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Μελέτιος Καλαμαράς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης) Ο Σταυρός είναι η δόξα του Χριστού. Όμως η δόξα του Χριστού δεν είναι μία «αφηρημένη έννοια». Είναι δύναμις. Η ίδια θεία παντοδυναμία. Θυμηθήτε τα λόγια της Γραφής: «Τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους» (Εξόδου 15,7). Άρα ο Σταυρός του Χριστού, σφραγίδα Του, είναι δύναμις για μας και συντριβή του διαβόλου. «Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης. Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας. Σταυρός βασιλέως το κραταίωμα. Σταυρός πιστών το στήριγμα. Σταυρός αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα». Γ: Ακόμη όμως ο Σταυρός είναι το «σημείον του Υιού του ανθρώπου» (Ματθ. 24,30). Το σημείον που την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας θα φανή στον Ουρανόν για να εξέλθουν οι πιστοί εις απάντησιν του ερχομένου Νυμφίου και Βασιλέως. «Σημείον» σημαίνει σημάδι, σημαία, σύνθημα. Και πράγματι. Ο Σταυρός είναι η σημαία της βασιλείας του Χριστού. Στολίζει τις Εκκλησίες, τις εικόνες, τα σπίτια, τα στήθη μας, κάθε τι που είνα...

Από τις Διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, όπως τις διασώζει ο αείμνηστος Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος: Επήγεν ο Κύριος εις την κόλασιν και έβγαλε τον Αδάμ, την Εύαν και το γένος του. Ανέστη την τρίτην ημέραν. Εφάνη δώδεκα φοράς εις τους Αποστόλους του. Έγινε χαρά εις τον ουρανόν, χαρά εις την γην και εις όλον τον κόσμον. Φαρμάκι και σπαθί δίστομον εις την καρδίαν των Εβραίων και μάλιστα του διαβόλου. Δια τούτο και οι Εβραίοι δεν κατακαίονται άλλην ημέραν τόσον, ωσάν την Κυριακήν,όπου ακούουν τον παπά μας να λέγει : “Ο αναστάς εκ νεκρών Χριστός ο αληθινός Θεός ημών”. Διότι εκείνο όπου εσπούδαζον οι Εβραίοι να κάμουν δια να εξαλείψουν το όνομα του Χριστού μας, εγύρισεν εναντίον της κεφαλής των. Πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, να χαιρώμεθα πάντοτε, μα περισσότερον την Κυριακήν, οπού είναι η Ανάστασις του Χριστού μας. Διότι Κυριακή ημέραν έγινεν ο Ευαγγελισμός της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Κυριακήν ημέραν μέλλει ο Κύριος να αναστήσει όλον τον κόσμον. Πρ...

Από το βίο του αγίου Αντωνίου Κάποια μέρα, στις τρεις το απόγευμα, ο άγιος Αντώνιος ετοιμαζόταν να φάει. Καθώς σηκώθηκε να προσευχηθεί, ένιωσε τον εαυτό του ν’ αρπάζεται νοερά. και το περίεργο είναι ότι, ενώ στεκόταν, έβλεπε την ψυχή του σαν να έχει βγει από το σώμα και να οδηγείται από κάποιους στον αέρα. Έπειτα έβλεπε άλλους, φοβερούς και μοχθηρούς, να στέκονται στον αέρα και να θέλουν να εμποδίσουν τη διάβασή του. εκείνοι όμως που τον οδηγούσαν αντιδικούσαν μ’ αυτούς που ζητούσαν λόγο, μήπως ήταν υπεύθυνη απέναντί τους για κάτι. και ενώ ήθελαν να κάνουν έλεγχο της ζωής του από τον καιρό που γεννήθηκε, οι οδηγοί του αγίου Αντώνιου τους εμπόδιζαν, λέγοντας: ο Κύριος του έσβησε όλες τις αμαρτίες από τη γέννησή του. Μπορείτε να λογαριάσετε μόνο όσα έπραξε αφότου έγινε μοναχός και αφιερώθηκε στο Θεό. Τότε, επειδή τον κατηγορούσαν χωρίς να μπορούν ν’ αποδείξουν τις κατηγορίες, ο δρόμος του έγινε ελεύθερος και ανεμπόδιστος. και αμέσως είδε την ψυχή του να επιστρέφει, κι ένιωσ...

Η Αγία Αριάδνη αν και δούλα, ήταν ανώτερη και λαμπρότερη από πολλές κυρίες, δούλες των κοσμικών ματαιοτήτων και των γήινων μολυσμών. Η Αγία Αριάδνη έζησε στα χρόνια των βασιλέων Αδριανού και Αντωνίνου (117 - 139 μ.Χ.), και έγινε χριστιανή στη πόλη των Προμισέων (η Πρυμνησού) στο θέμα της Φρυγίας Σαλουταρίας. Όταν το πληροφορήθηκε ο αφέντης της Τέρτυλος, ένας από τους ισχυρότερους πρόκριτους της πόλης, την πίεζε να επανέλθει στην ειδωλολατρία. Εκείνη όμως επέμενε στην χριστιανική ομολογία της, και στάθηκε αδύνατο να την πείσουν να θυσιάσει στα είδωλα, κατά την ήμερα μάλιστα που γιόρταζε τα γενέθλιά του ο γιος του κυρίου της. Τότε την έδειραν σκληρά και τη βασάνισαν για πολύ, αφού έγδαραν τις σάρκες της με σιδερένια νύχια. Για να αποφύγει περισσότερες πιέσεις, εγκατέλειψε το σπίτι του κυρίου της. Και ενώ την καταδίωκαν, έπεσε σε γκρεμό όπου και βρήκε τον θάνατο. Άλλες Συναξαριστικές πηγές, αναφέρουν ότι η ίδια η μάρτυς, παρεκάλεσε τον Θεό να ανοίξει μία πέτρα και να την...

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος   Οι άγιοι κι όταν αμάρταναν είχαν την δύναμη να ξανασηκωθούν με μια απλότητα και με μια υγεία. Αν αμάρτησαν μετανοούσαν εκ βάθους καρδίας και άχρι θανάτου, αλλά δεν πάθαιναν ψυχοπλάκωμα και κατάθλιψη. Ενώ εμείς αν έχουμε καμιά αμαρτία αρχίζουμε το γιατί μετά, μα γιατί να το κάνω, γιατί να το σκεφτώ, γιατί να το διαπράξω, λες και είναι παράξενο πράγμα να κάνουμε μια αμαρτία. Γιατί δηλαδή να μη το κάνεις, τί νόμιζες ότι ήσουν; Νόμιζες ότι ήσουν τόσο σπουδαίος, αλάνθαστος και δεν μπορούσες ποτέ σου να αποτύχεις εσύ, να κάνεις μια αμαρτία; ΠΗΓΗ

Μελέτιος Καλαμαράς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης)     Ο Σταυρός του Κυρίου μας είναι για μας κάτι το τόσο συνηθισμένο. Όλο αυτόν βλέπομε μπροστά μας. Όλο γι’ αυτόν μιλάμε. Όλο τον κάνομε. Όμως. Τι είναι ο Σταυρός; Ποιά η σημασία Του για μας; Ποιά η σημασία Του για τον ίδιον τον Κύριον Ιησούν και τον άναρχον πανάγαθον Πατέρα και το άγιον Πνεύμα;   Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι τυχαία. Και η απάντησις σ’ αυτά δεν είναι κάτι το αδιάφορο. Είναι ζήτημα σωτηρίας. Π.χ. Είναι δυνατόν, όταν δύο λένε για τον Σταυρό: ο ένας ότι είναι η δόξα του Χριστού και των Χριστιανών, ο άλλος ότι είναι μυσαρός και δαιμονικός (ιεχωβίτες) να είναι και οι δύο ευάρεστοι στο Θεό; Πρώτο βήμα για την σωτηρία δεν είναι η οποιαδήποτε πίστις, αλλά η ορθή πίστις. Η μη ορθή πίστις βλασφημεί και υβρίζει τον Θεόν, και όσοι την έχουν είναι θεοστυγείς και θεομίσητοι, έστω και αν κάνουν έργα θαυμάσια και έχουν μεγάλην θυσίαν. Αλλά ας ιδούμε: Α: Τι είναι ο Σταυρός; Όχι βέβαια ο,τ...

  Όταν ο άνθρωπος λέει την “ευχή” (Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με), δεν μπορεί να εκδηλώνεται, να φωνάζει και να μιλάει. Η Χάρις του Θεού τον κάνει πράο, ταπεινό. Είναι αδύνατον ο Θεός να μην μαλακώσει την καρδιά του. Όταν λέει την “ευχή”, πόση γλυκύτητα αισθάνεται! Η αργολογία, η μεμψιμοιρία, οι συζητήσεις διακόπτουν την επικοινωνία με τον Θεό και φέρνουν ταραχή. Δεν συγκρατείται η μια και λέει τον λογισμό της στην άλλη και η άλλη φορτωμένη σπέρνει το κακό και μετά δεν μπορεί ούτε προσευχή ούτε τα καθήκοντά της να κάνει ούτε το κελλί (σπίτι) της της αρέσει ούτε μπορεί ν’ αναπαυθεί πουθενά. Χρειάζεται ταπείνωση στην ψυχή μας. Δια της ταπεινώσεως θα σωθούμε . Ο Θεός θα δώσει πολλή Χάρι. Ο άνθρωπος δια της “ευχής” αισθάνεται θεία παρηγοριά, ουράνια μεγαλεία. Από το βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου, Λόγια Καρδιάς, Ιερά Μονή Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριά Βόλου

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου         Βιώνοντας, την εβδομάδα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, το Γολγοθά και την θυσιαστική αγάπη του Κυρίου μας, γεννιούνται ερωτήματα για την δική μας σχέση με τον Εσταυρωμένο. Εάν με άλλα λόγια θέλουμε να σωθούμε, θέλουμε να ζήσουμε αιωνίως κοντά στην Βασιλεία του Θεού, την ητοιμασμένη δια τα παιδιά του, τα οποία θα τον εμπιστευθούν και θα τον αγαπήσουν. Ο Κύριος είπε:  «Από δε τών ημερών Ιωάννου του βαπτιστού έως άρτι η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν».  Το ερώτημα είναι γιατί χρειάζεται αυτή η βία για να μπούμε στην Βασιλεία του Θεού;  Ποιός η ποιά πανίσχυρη δύναμη εμποδίζει την ελεύθερη είσοδο στη βασιλεία του Θεού, ώστε να απαιτείται μια υπερδύναμη βία για να κάνουμε την υπέρβαση και να μπούμε στην βασιλεία; Την αιτία της ανάγκης  μίας βίας ικανής να ανοίξει τις κλειστές πύλες της βασιλείας των ουρανών...

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.). Οι τρεις θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, πήραν τα ονόματά τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης: «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη.» ( Α' Κορινθίους. 13:13). Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. Τότε ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε ότι οι τέσσερις γυναίκες ήταν χριστιανές και διέταξε να τις συλλάβουν. Αφού απομόνωσαν τη μητέρα, άρχισαν να ανακρίνουν τις κόρες. Πρώτη παρουσιάστηκε στο βασιλιά η δωδεκάχρονη Πίστη. Με δελεαστικούς λόγους ο Ανδριανός προσπάθησε να πείσει την Πίστη να αρνηθεί το Χριστό και θα της χορηγούσε τα πάντα, για να ζήσει ευτυχισμένη ζωή, αλλά αντιμετώπισε το άκαμπτο φρόνημα της νεαρής. Τα λόγια της Αγίας Γραφής αποτέλεσαν δυναμική απάντηση της Πίστης: «εν πίστει ζω τη του υιού του...

O Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Φανερωμένης Λευκάδος μιλάει γιὰ τὰ θαύματα τῆς Παναγίας στὶς δεήσεις καὶ τὴ πίστη τῶν ἀνθρώπων. ΠΗΓΗ