Όταν τελούμε τα μυστήρια της Εκκλησίας
αρχίζουμε ευλογούντες τη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος. Αυτόματα σαν να βρισκόμαστε σ’ένα άλλο πνευματικό χώρο, σε μια
καινούρια κτήση, όπου τα πάντα παύουν. Όπως λέμε και στο Χερουβικό ύμνο «πάσαν
την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν», διότι βρισκόμαστε ενώπιόν της Αγίας Τριάδος
και εικονίζουμε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και τις ουράνιες δυνάμεις και μέσα
στο χώρο όπου εκφράζεται η Εκκλησία που είναι κατεξοχήν το Μυστήριο της Θείας
Ευχαριστίας: Εκεί δεν μπορεί να μπει τίποτα αφού τα πάντα καταργούνται και ο
χρόνος και ο χώρος και οι περιστάσεις εκμηδενίζονται και παραμένει μόνο η
παρουσία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ένας μοναχός αρχάριος
την περίοδο των πνευματικών αγώνων τον έπνιγαν οι λογισμοί, κυρίως στην ψυχική
σφαίρα, δηλαδή η ψυχή του δεχόταν τον πνιγμό των δαιμονικών προσβολών και έτσι
η ζωή στο μοναστήρι του φαινόταν καταθλιπτική, δύσκολη και δεν υπήρχε διέξοδος
αφού τα πάντα ήταν σκοτεινά μπροστά του, η ψυχική του διάθεση βρισκόταν σ’ένα
πνευματικό σκοτάδι και μέσα σ’αυτό το σκοτάδι προσπαθούσε να προσευχηθεί και να
βρει μία άκρη. Τότε ήταν η ακολουθία του εσπερινού. Έτσι όπως απεγνωσμένα
πάλευε μέσα σ’αυτή τη θάλασσα των λογισμών και πρόφερε την ευχή τότε ο Θεός του
έδωσε μία έμπειρια δια της θείας χάριτος. Τότε ακούγοντας τον ιερέα να αρχίζει
τον εσπερινό λέγοντας «ευλογητός ο Θεός ήμων πάντοτε νυν και αεί και εις τους
αιώνας των αιώνων» τότε αυτή η φράση γι’αυτόν ήταν μία αποκάλυψη διότι δια της
θείας χάριτος ο άνθρωπος γεύεται την πείρα της αιωνιότητος. Κατάλαβε δια της
εμπειρίας ότι ο άνθρωπος ευρισκόμενος σε σχέση με το Θεό και ευλογώντας το Θεό
επεκτείνεται εις τους αιώνες, γίνεται άπειρος και αυτός όπως ο Θεός. Και κάθε
φράση που λέει, κάθε πράξη που κάνει και μόνο η στάση του και η παραμονή του σ’
αυτό το χώρο τον πνευματικό επεκτείνεται στους αιώνες των αιώνων γιατί
απευθύνεται προς το Θεό. Έτσι βγήκε από τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που βρισκόταν
σ’ένα πνευματικό φως και κατάλαβε ότι τα όρια της υπάρξεως του είναι ίσα με τα
όρια της υπάρξεως του Θεού κατά χάρη. Μία αισιοδοξία κατέλαβε τη ψυχή του γιατί
κατάλαβε την αίσθηση της νίκης του χρόνου. Η Εκκλησία δεν νικάται από τα
γεγονότα του κόσμου αυτού και δεν φοβάται ότι και αν συμβαίνει, όχι γιατί έχει
κοσμική δύναμη αφού δεν πρέπει να στηρίζεται η να ταυτίζεται με την κοσμική
εξουσία αφού πρέπει να πορεύεται κατά μίμηση του Ιησού Χριστού. Επομένως δεν
θέλει την κοσμική φαντασία αλλά θέλει αυτή την παρουσία του γεγονότος του
Χριστού μέσα της. Αυτό είναι που καθιστά την Εκκλησία αήττητη, διότι πορεύεται
δια του δρόμου του Χριστού και δια της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Έτσι κι
εμείς, ζώντες μέσα στην Εκκλησία μεγαλώνουμε, προχωρούμε, τελειοποιούμεθα και
έρχεται ώρα που η μητέρα Εκκλησία μας γεννά σ’ένα θείο τοκετό και μας παραδίδει
στα χέρια του Βασιλέως Χριστού.
Επειδή κόσμος για τους πατέρες είναι το
σαρκικό φρόνημα, τα πάθη και οι αμαρτίες, έτσι οι άνθρωποι της Εκκλησίας δεν
είναι κόσμος ακόμη κι αν ζουν σ’αυτόν, είναι οι άνθρωποι για τους οποίους ο
Χριστός απέθανε. Επομένως επειδή είμαστε τέκνα του Θεού, και της Εκκλησίας,
πρέπει να λέμε τα πράγματα ως έχουν και είμαστε άφρονες όταν πιστεύουμε πως θα
ζήσουμε εδώ αιώνια. Βέβαια η Εκκλησία δεν μας βουλιάζει στην απελπισία αλλά μας
βγάζει πιο πάνω από ο,τι είμαστε προηγουμένως. Μας διδάσκει πως εμείς δεν
είμαστε πλασμένοι γι’αυτό τον κόσμο, αλλά υπάρχει ένας άλλος του οποίου είμαστε
πολίτες. Είναι μία απάτη να ξεγελιόμαστε από τα ωραία που βλέπουμε γύρω μας και
να ξεχνούμε ότι υπάρχει κάτι πιο ωραίο και ουσιαστικό από τα ωραία του παρόντος
κόσμου. Γιατί αν μείνουμε στον επίγειο αυτό κόσμο κλείνουμε τον εαυτό μας σ’ένα
πνευματικό θάνατο, ενώ αν βγούμε έξω από τα όρια του παρόντος τότε μπορούμε να
αναπνέουμε το οξυγόνο της ουράνιας Βασιλείας του Θεού.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)