Του Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου
«Πως διατηρούμε την Ειρήνη σε
ένα Εχθρικό περιβάλλον και πως αντιμετωπίζουμε την Κατάθλιψη» Το τέλειο είναι στην ζωή μας να αρέσουμε σε όλους τους ανθρώπους σύμφωνα με την προτροπή του Απ. Παύλου: «Ει δυνατόν ειρηνεύετε μετά πάντων» όμως αυτό δυστυχώς δεν επιτυγχάνεται επειδή ο άνθρωπος παρεκκλίνει εύκολα από τον δρόμο της Σωτηρίας, καταφρονώντας το Ευαγγέλιο Του Κυρίου μας, την φανέρωση της Θείας Αγάπης. Πολύ χαρακτηριστικά λέγει ο π. Παΐσιος: «Άλλοι μας αγαπούν πολύ και άλλοι μας αγαπούν ολιγότερο» , μία αλήθεια την οποία εάν αποδεχθούμε, χωρίς φυσικά να μισούμε, θεραπεύσαμε ένα μέρος της Κατάθλιψης που νιώθουμε από φίλους που πλέον δεν επιθυμούν σχέση μαζί μας. Το πρωταρχικό κριτήριο σε αυτήν την κατάσταση είναι η Αυτογνωσία η οποία μας βοηθά να ακούμε από τους άλλους τα ελαττώματα μας και να διορθώνουμε τον εαυτό μας προκειμένου να αρέσουμε στον Θεό. Όταν πέφτουμε σε μελαγχολία και σε κατάθλιψη πρέπει να εξετάσουμε τον εαυτό μας, ο οποίος μας «εκδικείται» επειδή πέσαμε σε κάποια αμαρτία και παραβήκαμε εντολή του Θεού. Για να δούμε τον εαυτό μας εάν έσφαλε πρέπει να έχουμε τα ορθά κριτήρια. Διότι κινδυνεύουμε να κρίνω τον εαυτό μου με υπερευαισθησία και να διαλυθώ τελείως, αλλά και να κρίνω τον εαυτό μου με αναισθησία και ως εκ τούτου να θεωρούμε ότι όλα τα κάνουμε σωστά και είμαστε καλύτεροι από τους υπόλοιπους ανθρώπους, πέφτοντας στον εγωισμό του Φαρισαίου. Σήμερα περισσότερο ταλανίζει τους νέους η Υπερευαισθησία και αναπάντητα ερωτήματα -Γιατί δεν μ’ αγαπά ο Θεός, γιατί δεν με βοηθά ο Θεός και όλο αυτό σε ρίχνει σε ένα σκοτάδι, σε μία απελπισία, σε εκδίκηση, προκειμένου μόνοι μας να στήσουμε ένα δικαστήριο και να δικάζουμε τον Θεό για ότι κακό συμβαίνει γύρω μας. Το να είσαι από την μια πλευρά «Υπερευαίσθητος» και να κάνει πράγματα πάνω από τις δυνάμεις σου και από την άλλη πλευρά να είσαι απρόσεκτος και να νομίζεις ότι δεν κινδυνεύεις καθόλου, αυτά όλα λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι καταστάσεις που κρύβουν μέσα τους εγωισμό και θέλουν πολύ προσοχή. Μπορούμε να τα θεραπεύσουμε με την μετάνοια, έχοντας την βεβαιότητα ότι έχουμε τον Θεό, Τον Οποίο ποτέ δεν θα τον φέρουμε σε δύσκολη θέση λόγω της αμαρτωλότητάς μας, της πτώσης μας. Δηλαδή, ο Θεός ποτέ δεν θα μας πει έτσι που τα κάνατε βγάλτε τα πέρα μόνοι σας. Αυτό μπορεί να το πει ο διάβολος, ποτέ όμως ο Θεός της Αγάπης.
Έλεγε ο Γέροντας Παίσιος: «Βρε τον ευλογημένο (το ταγκαλάκι) έτσι που τα μπέρδεψε τα πράγματα εάν του πεί ο Θεός να τα ξεμπερδέψει δεν θα μπορέσει ούτε το ίδιο».
Γι’ αυτό να μην μεγαλοποιούμε πολύ την αμαρτία την οποία διαπράξαμε, λόγω της Υπερευαισθησίας, διότι ότι και να κάνουμε έχουμε δυνατότητα σωτηρίας μέσω της μετάνοιας, μέσω της επίγνωσης της ταπεινώσεως του εαυτού μας. Γι’ αυτό και ο π. Πορφύριος έλεγε χαρακτηριστικά: «Εάν οι γονείς πήγαιναν τα παιδιά τους από μικρά στον πνευματικό για Εξομολόγηση, σήμερα δεν θα είχαμε τόση κατάθλιψη».