Ὁ Ἅγιος Παραμόνος μαρτύρησε μαζὶ μὲ ἄλλους 370 χριστιανοὺς
στὰ μέσα του 3ου μ.Χ. αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δέκιος, ποὺ εἶχε κάνει
πολλοὺς φόνους χριστιανῶν. Τότε λοιπόν, κοντὰ στὸν ποταμὸ Τίγρη ὑπῆρχαν ἰαματικὰ
λουτρά. Στὰ λουτρὰ αὐτὰ εἶχε πάει καὶ ἕνας φανατικὸς λάτρης τῶν εἰδώλων, ὁ ἄρχων
Ἀκυλίνος. Ὅταν ἔκανε θυσίες στὸ ναὸ τῆς Ἴσιδος, ἔδωσε διαταγὴ νὰ συμμετέχουν σ’
αὐτὲς ὁ Παραμόνος καὶ ἄλλοι 370 χριστιανοί, ποὺ εἶχαν συλληφθεῖ καὶ τοὺς κρατοῦσαν
φυλακισμένους. Ὅλοι ὅμως ἀρνήθηκαν. Καὶ ἐνῶ γίνονταν οἱ εἰδωλολατρικὲς θυσίες,
οἱ πιστοί του Χριστοῦ ἔψαλλαν «ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ὠδαῖς πνευματικαῖς» (Πρὸς
Ἐφεσίους, ἐ’ 19) στὸ Σωτήρα τους. Ὁ Ἀκυλίνος, ἐξαγριωμένος ἀπὸ τὴ στάση τους,
διέταξε νὰ τοὺς σκοτώσουν. Ὅρμησαν ἐναντίον τοὺς οἱ στρατιῶτες, καὶ κτυπώντας
τους μὲ τὶς λόγχες, καταξέσχισαν τὰ σώματά τους. Ἔτσι, μαρτυρικὰ καὶ ἔνδοξα
παρέδωσαν ὅλοι τὴ γενναία ψυχή τους στὸ στεφανοδότη Χριστό.