Άγιος Τύχων
(Επίσκοπος Ζαντόνκ)
Γ’ Η αποταγή του κόσμου
Οποίος αγαπάει αληθινά τον Θεό μόνο προς Αυτόν στρέφεται, και αποστρέφεται τον
κόσμο και όλα τα του κόσμου. Την τιμή, την δόξα, τον πλούτο και όλες τις
αναπαύσεις του, που τα επιζητούν οι «υιοί του αιώνος τούτου», τα λογαριάζει για
ένα μηδενικό. Αυτόν τον ικανοποιεί ο Ένας, ο Θεός, το άκτιστο αγαπημένο Του
Αγαθό. Μόνο στον Θεό βρίσκει απόλυτη τιμή, δόξα, πλούτο και ανάπαυση. Γι αυτόν ο Θεός είναι ο πολυτιμότερος
μαργαρίτης, μπροστά στον Οποίο όλα τα άλλα έχουν μικρή αξία. Αυτός τίποτα δεν
επιθυμεί, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη, παρά μόνο τον Θεό. Τέτοιου είδους αγάπη
εκφράζουν τα λόγια του ψαλμού: «Τι γαρ μοι υπάρχει εν τω ουρανώ και παρά Σου τι
ηθέλησα επί της γης; Εξέλιπεν η καρδία μου και η σαρξ μου, ο Θεός της καρδίας
μου και η μερίς μου ο Θεός εις τον αιώνα» (Ψαλμ. 72 : 25-26). Την τροφή, το
ποτό, τα ρούχα τα χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του μόνο και όχι για ηδονή.
Οποίος αγαπάει τον κόσμο δεν αγαπάει το Θεό, σύμφωνα με τη μαρτυρία του
Αποστόλου: «Εάν τις αγαπά τον κόσμον, ουκ εστιν η αγάπη του Πατρός εν αυτώ»
(Α Ιω. 2 : 15). Τέτοιοι είναι όσοι
θέλουν να ζουν στη ζωή αυτή με πολυτέλεια, να κατοικούν σε βίλες, να περνούν με
πλούσιες άμαξες, να ντύνονται με βαρύτιμα ρούχα, να δοξάζονται και να τιμούνται
απ όλους. Αυτοί έχουν σαρκικό φρόνιμα,
φιλοδοξία και εγωισμό, δηλαδή ο,τι εχθρεύεται ο Θεός.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ