Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος ἦταν διακεκριμένος Ρωμαῖος πολίτης καὶ
γεννήθηκε τὸ 340 μ.Χ. Σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία καὶ νομικά. Στὰ Μεδιόλανα ἀσχολήθηκε
μὲ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δικαστῆ. Φύλασσε μὲ λόγια καὶ ἔργα τὴν ἀλήθεια καὶ ἀπέδιδε ἀντικειμενικὰ
τὴ δικαιοσύνη , ἂν καὶ δὲν εἶχε βαπτισθεῖ ἀκόμα χριστιανός. Ὅσον ἀφορᾶ σ’ αὐτὸ ὅμως,
ἀπαντᾶ ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ἂλλ ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ ἐργαζόμενος
δικαιοσύνην δεκτὸς αὐτῶ ἐστι» (Πράξεις, ἰ’ 35). Δηλαδή, σὲ κάθε ἔθνος, ὅποιος
σέβεται τὸ Θεὸ καὶ πολιτεύεται στὴ ζωή του μὲ δικαιοσύνη, εἶναι δεκτὸς ἀπ’ Αὐτὸν
καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀρέσει σ’ Αὐτόν.
Καὶ πράγματι, ὁ Ἀμβρόσιος μὲ τὴ ζωὴ τοῦ ἄρεσε στὸ Θεό. Γι’ αὐτὸ
καὶ τὸν ἀξίωσε νὰ βαπτισθεῖ χριστιανός, νὰ γίνει ἔπειτα ἀναγνώστης, καὶ ἀφοῦ
μέσα σὲ λίγο χρονικὸ διάστημα πέρασε ὅλους τους ἐκκλησιαστικοὺς βαθμούς, μετὰ ἀπὸ
ἀπόφαση τοῦ βασιλιὰ Οὐαλεντιανοῦ τοῦ Ἅ’, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Μεδιολάνων.
Σὰν ἐπίσκοπος, ὁ Ἀμβρόσιος ποίμανε ἄριστά το ποίμνιό του, ἀγωνίστηκε
κατὰ τῶν αἱρέσεων, ἀλλὰ καὶ τὸ βασιλιὰ Θεοδόσιο δὲν ἐπέτρεψε νὰ εἰσέλθει στὸ
ναό, παρὰ μόνο ὅταν μετάνιωσε εἰλικρινὰ γιὰ τοὺς φόνους ποὺ ἔκανε στὸν Ἱππόδρομο
τῆς Θεσσαλονίκης. Ὁ Ἀμβρόσιος πέθανε εἰρηνικά το ἔτος 397 μ.Χ., σὲ ἡλικία 57
χρονῶν.