ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ    Αυτή η συνάντηση του Θεού μαζί μας μέσα σε επίμονη προσευχή, πάντα οδηγεί στη σιωπή. Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε δυο ειδών σιωπές. Τη σιωπή του Θεού και τη δική μας εσωτερική σιωπή: Πρώτα η σιωπή του Θεού, συχνά πιο δυσβάσταχτη και από την άρνησή Του -η σιωπή της απουσίας για την οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Ύστερα, η σιωπή του ανθρώπου, πιο βαθιά και από την ομιλία, και σε πιο στενή επικοινωνία με το Θεό από κάθε λόγο. Η σιωπή του Θεού στις προσευχές μας μπορεί να διαρκέσει πολύ λίγο ή να μας φαίνεται πως διαρκεί μια αιωνιότητα. Ο Χριστός έμεινε σιωπηλός στις προσευχές της Χαναναίας και αυτό την έκανε να συγκεντρώσει όλη την πίστη της, όλη την ελπίδα και την ανθρώπινη αγάπη και να τις προσφέρει στο Θεό για να τον μεταπείσει να επεκτείνει τα προνόμια του Βασιλείου Του και πιο πέρα από τον εκλεκτό Λαό... Η σιωπή του Χριστού την προκάλεσε να ανταποκριθεί, να σταθεί στο ύψος της.   Ο Θεός μπορεί να κάνει το ίδιο και ...

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου   Ήρθες, λοιπόν, στην εκκλησία και αξιώθηκες να συναντήσεις το Χριστό; Μη φύγεις, αν δεν τελειώσει η ακολουθία. Αν φύγεις πριν από την απόλυση, είσαι ένοχος όσο κι ένας δραπέτης. Πηγαίνεις στο θέατρο και, αν δεν τελειώσει η παράσταση, δεν φεύγεις. Μπαίνεις στην εκκλησία, στον οίκο του Κυρίου, και γυρίζεις την πλάτη στα άχραντα Μυστήρια; Φοβήσου τουλάχιστον εκείνον που είπε: «Όποιος καταφρονεί το Θεό, θα καταφρονηθεί απ’ Αυτόν» (Παροιμ. 13:13).   Τι κάνεις, άνθρωπε; Ενώ ο Χριστός είναι παρών, οι άγγελοι Του παραστέκονται, οι αδελφοί σου κοινωνούν ακόμα, εσύ τους εγκαταλείπεις και φεύγεις; Ο Χριστός σου προσφέρει την αγία σάρκα Του, κι εσύ δεν περιμένεις λίγο, για να Τον ευχαριστήσεις έστω με τα λόγια; Όταν παρακάθεσαι σε δείπνο, δεν τολμάς να φύγεις, έστω κι αν έχεις χορτάσει, τη στιγμή που οι φίλοι σου κάθονται ακόμα στο τραπέζι. Και τώρα που τελούνται τα φρικτά Μυστήρια του Χριστού, τ’ αφήνεις όλα στη μέση και φεύγεις;   Θέλετε...

  Τα  "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" παρουσιάζουν ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤΗΝ  ΖΩΗ ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ Από την Γέννηση  έως την Κοίμηση copyrighy 2021 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ https://salpismata.blo gspot.com/

  Του Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου  «Ουκ έχω γλώσσαν ειπείν τα λίαν μεγάλα…» αναφωνεί ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου. Νιώθει ισχνόφωνος και βραδύγλωσσος να μιλήσει για τη Θεοτόκο Μαρία, η οποία ακόμη και «τας των Ουρανών δυνάμεις εξένισεν…». Η Παναγία Θεοτόκος, ως «την του κόσμου σωτηρίαν τον Χριστόν κυήσασα», έγινε της σωτηρίας ημών εργαστήριον. Την πανένδοξον Κοίμησιν και θαύμα στήν Μετάστασιν της Μητρός του Κυρίου ομολογεί και κηρύττει ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός λέγοντας χαρακτηριστικά ότι η Παναγία απέθανε θάνατον ανθρώπινον. Αν και είναι «πηγή της Ζωής», «προς την ζωήν δια μέσου του θανάτου μετάγεται», και ενώ «εν τω τόκω τους όρους υπερβάσα της φύσεως, νυν υποκύπτει τοις ταύτης θεσμοίς και θανάτω το ακήρατον καθυποβάλλεται σώμα». Και επίσης «ως θυγάτηρ του πάλαι Αδάμ τας πατρικάς ευθύνας υπέρχεται» και φυσικώς η αγία της ψυχή «του ακηράρου χωρίζεται σώματος και το σώμα τη νομίμω ταφή παραδίδοται». Η «ταφή» αυτή του σώματος γίνεται «ίνα το εκ γης συντεθέν πανινοστή...

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ    Μ' αυτή την έννοια της αλήθειας πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Θεός μπορεί και να είναι απών. Αυτή η απουσία φυσικά είναι υποκειμενική, αφού ο Θεός είναι πάντα παρών για τον καθένα μας. Μπορεί εν τούτοις να μείνει αόρατος και δυσνόητος, να μας διαφεύγει. Όσα είπαμε πιο πάνω για την ταπείνωση θα πρέπει να μας φανούν χρήσιμα εδώ. Όταν ο Θεός δε μας προσφέρεται, όταν δεν είμαστε σε θέση να νοιώσουμε την παρουσία Του, τότε πρέπει να βρούμε τη δύναμη να περιμένουμε με δέος και σεβασμό.   Υπάρχει όμως κι άλλο ένα στοιχείο σ' αυτή την υποκειμενική απουσία του Θεού. Μια σχέση τότε μόνο μπορεί να είναι αληθινή όταν συντελείται σε κλίμα αμοιβαίας ελευθερίας.   Συχνά νοιώθουμε πως δεν έχουμε παρά να αρχίσουμε να προσευχόμαστε, για να υποχρεώσουμε τον Θεό να μας φανερωθεί· να Τον αναγκάσουμε να μας ακούσει, να μας επιτρέψει να νιώσουμε την παρουσία Του, να μας βεβαιώσει ότι μας ακούει. Αν ήταν έτσι, η σχέση δε θα ήταν ελεύθερη, θα ήταν μηχαν...

Διαβάζουμε στην «Αμαρτωλών Σωτηρίαν» ότι ένας μοναχός ήταν Κελλάρης σε κάποιο μοναστήρι κοινόβιο, ο οποίος είχε πολύ ευλάβεια στην Παναγιά. Συγχρόνως ήταν φιλακόλουθος, δεν έλειπε ποτέ από ακολουθία, αλλά έδειχνε προθυμία στις ψυχικές του υπηρεσίες και στις σωματικές. Αλλά, ο ευλογημένος, είχε μια αδυναμία. Έπινε περισσότερο κρασί από το κανονικό. Σ' αυτό βοηθούσε και το διακόνημα του Κελλάρι που είχε και μοίραζε κρασί στους αδερφούς. Κάποια μέρα στο δείπνο του ήπιε τόσο που μέθυσε και ξάπλωσε στο στρώμα του. Την ώρα του όρθρου χτύπησε το σήμαντρο και σηκώθηκε να πάει στο ναό, διότι είχε μεγάλο πόθο στα θεία και δεν ήθελε να στερηθεί ποτέ της σωτηριώδους συνάθροισης των πνευματικών αδελφών. Αφού περπάτησε λίγο, δεν μπορούσε να προχωρήσει, διότι τον κατέβαλε η καρηβαρία (είχε βαρύ κεφάλι), όπως θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης, από την οινοποσία.Όμως, από πόθο της παρακολούθησης της ακολουθίας, κατέβαλε κάθε προσπάθεια να πάει στο ναό. Τότε ο διάβολος, αφού μετασχηματίστηκε σε ταύρ...

Του πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Σμέμαν  (1921-1983) Στο τέλος σχεδόν του λειτουργικού έτους, τον Αύγουστο, έχουμε τη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Χριστού. Αυτή, είναι ακόμα μία, από τις μεγάλες γιορτές. Δυστυχώς, όμως, επειδή συνήθως πέφτει καθημερινή, δεν τη γιορτάζουν πολλοί άνθρωποι. Όμως για την κατανόηση της Ορθόδοξης πίστης έχει μία μοναδική σημασία. Ο Χριστός πήρε τους μαθητές Του στο όρος και εκεί το πρόσωπό Του φάνηκε να αστράφτει. Τα ενδύματά Του φάνηκαν λευκά σαν το χιόνι και ένας από τους μαθητές είπε: «Κύριε καλά είναι να μείνουμε εδώ».  Αυτή ήταν η εκπλήρωση όλων των ανθρωπίνων επιθυμιών, η στιγμή της υπέρτατης ευτυχίας. Διότι τίποτε σ’ αυτό τον κόσμο δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει εκτός από το Θεό, τη δόξα Του, το φως Του, την αλήθειά Του, τη Βασιλεία Του. Ο Χριστιανισμός είναι για τη χαρά· αυτό είναι το νόημα της Μεταμορφώσεως. Δεν είναι ένα βιβλίο συνταγών: τη Δευτέρα κάνε αυτό, την Τρίτη εκείνο. Ο Θεός δεν μας έδωσε ένα σύνολο από συνταγές και...

Του Πατρός Βασιλείου Βολουδάκη Πρέπει να νηστεύουν τα παιδιά;  Σ’ αυτό το ερώτημα δίδονται συνήθως απαντήσεις, των οποίων ή επιχειρηματολογία ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα, δηλαδή την αληθινή επιστήμη,  άλλα πηγάζει από τη συναισθηματική «λογική» της άγνοιας, της φοβίας και του παθολογικού ενδιαφέροντος γιατα παιδιά. Ή επιχειρηματολογία αυτού του είδους, καταλήγει, κατά κανόνα, στο εύκολο συμπέρασμα όχι τα παιδιά δεν πρέπει να νηστεύουν, γιατί βρίσκονται στην τρυφερή ηλικία τηςαναπτύξεώς τους. Πρέπει δε ιδιαιτέρως να τονίσουμε, ότι το συμπέρασμα αυτό δεν χρησιμοποιείται μόνο, για να αποτρέψει τη νηστεία των παιδιών, αλλά κατάλληλα τροποποιημένο χρησιμοποιείται και για να δώσει ψεύτικο άλλοθι στους ανθρώπους όλων των ηλικιών, οι όποιοι εντελώς αυθαίρετα και ελαφρά τη καρδία έχουν καταργήσει στους εαυτούς τους τη νηστεία .  Έτσι, σύμφωνα με το πονηρό σκεπτικό του «επιχειρήματος» — λαστιχένιο παπούτσι (πού ταιριάζει δηλαδή «γάντι» σε όλες τις ηλικίες), ...

  Τα  "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" παρουσιάζουν ένα ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤΗΝ  ΖΩΗ ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ Από την Γέννηση  έως την Κοίμηση copyrighy 2021 ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ https://salpismata.blo gspot.com/

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός Το περιεχόμενο του Κανόνος.  Ο κανόνας του Λασκάρεως είχε όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις, για να περάσει από το χώρο της προσωπικής ποιήσεως στη λειτουργική ποίηση του εκκλησιαστικού σώματος. ‘Η κατανυκτικότητά του, ο εξομολογητικός και θρηνητικός τόνος του, τα ενδιαφέροντα κάθε ψυχή αιτήματά του, ο υμνητικός και ικετευτικός παλμός του, γίνονται μέσα εκφραστικά σε κάθε ανθρώπινη καρδιά και προσευχή όλης της Εκκλησίας. Μια συνοπτική θεώρηση, της θεματικής του Κανόνος μπορεί να συνοψισθεί στις ακόλουθες επισημάνσεις: Το θέμα του Ποιήματος, το οποίο αποτελεί σύνοψη της ορθοδόξου ανθρωπολογίας, είναι ο προ του Θεού ιστάμενος «ταλαίπωρος άνθρωπος» (Ρωμ. 7,24), γεμάτος τραύματα ψυχικά και σωματικά, ανίκανος να βρει τη λύτρωση και την απαλλαγή εκ των δεινών. Γι’ αυτό και καταφεύγει στη Χάρη του Θεού, που μόνη μπορεί να τον οδηγήσει τόσο στην πρόσκαιρη (σωματική), όσο και στην αιώνια (ψυχική) σωτηρία. Θλίψεις, ανάγκες, πειρασμοί...