ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

      Παρὰ τὰ φαινόμενα καὶ τὴν ἀναξιότητα τῶν μοναχῶν καὶ κληρικῶν, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀκένωτη πηγὴ θαυμάτων. Παίρνει νερὸ καὶ τὸ κάνει Ἁγιασμό· παίρνει ψωμὶ καὶ κρασὶ καὶ τὸ κάνει Θεία Εὐχαριστία· παίρνει τὸν ἄνθρωπο χῶμα καὶ τὸν κάνει Θεό! Ἀλλὰ τὰ θαύματα πολλοὶ δὲν τὰ βλέπουν. Γιατί, ἂν τὰ ἔβλεπαν, δὲν θὰ περιφρονοῦσαν ἢ μισοῦσαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ θὰ τὴν ἀγαποῦσαν, θὰ τὴν τιμοῦσαν καὶ δὲν θὰ μιλοῦσαν γι’ αὐτὴ μὲ περιφρόνηση, ὅπως μιλοῦν.      Ὁ χριστιανὸς ἔχει προορισμὸ νὰ σηκώνει βαρὺ σταυρὸ στὴ ζωὴ τὸν. Εἶναι δύσκολο πράγμα νὰ λὲς ὅτι πιστεύεις στὸν Κύριο καὶ καλοπερνᾶς σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή. Γιατί, ὅταν καλοπερνᾶς στὴ γῆ, κάτι δὲν πάει καλὰ μὲ τὸν ἑαυτό σου, ἐνδιαφέρεσαι γιὰ τὸ χρυσάφι τῆς γῆς καὶ ὄχι γιὰ τοὺς θησαυροὺς τοῦ οὐρανοῦ. Ἀλλὰ ὅταν σκέφτεσαι ἔτσι, βρίσκεσαι μακριὰ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Χριστιανικὴ ζωὴ καὶ καλοπέραση δὲν πηγαίνουν μαζί, εἶναι διαφορετικὰ πράγματα      Κάποτε ἦλθε ἐδῶ ἕνας πολὺ γνωστὸς ...

Ἰωὴλ Φραγκάκος (Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας)  «Ε ἶ πεν ο ὖ ν α ὐ τ ῷ ὁ Ἰ ησο ῦ ς· πορεύου κα ὶ σ ὺ ποίει ὁ μοίως»   Κατὰ τ ὴ διάρκεια τ ῆ ς δημόσιας τριετο ῦ ς δράσεως το ῦ Κυρίου, «λογοποιεί τινες ἀ θυροστομε ῖ ν ε ἰ ωθότες» ( ἅ γιος Κύριλλος Ἀ λεξανδρείας), δηλ. ἄ νθρωποι κουτσομπόληδες πο ὺ ε ἶ χαν συνηθίσει ν ὰ λέγουν ἀ θυροστομίες, διέδιδαν ε ἰ ς βάρος Του τ ὰ ἀ κόλουθα: Ἔ λεγαν π ὼ ς ὁ Χριστ ὸ ς περιφρονε ῖ τ ὸ Μωσαϊκ ὸ Νομό, «καιν ὰ δ ὲ α ὐ τ ὸ ς ε ἰ σφέρει διδάγματα», δηλ. καινούργια διδάγματα ε ἰ σάγει στ ὸ βίο τ ῶ ν ἀ νθρώπων. Γι’ α ὐ τ ὸ ἔ ρχεται ὁ σημεριν ὸ ς νομικός το ῦ Ε ὐ αγγελίου κα ὶ προσπαθε ῖ ν ὰ παρασύρει τ ὸ ν Ἰ ησο ῦ σ ὲ κάποια συζήτηση, ἀ π ὸ τ ὴ ν ὁ ποία θ ὰ ἐ πιτύγχανε δύο πράγματα, θ ὰ ἔ κανε τ ὸ Χριστ ὸ ν ὰ ὁ μολογήσει π ὼ ς ὁ Νόμος το ῦ Μωυσ ῆ ε ἶ ναι παρωχημένος, ἐ ν ῶ ὁ ὑ ποτιθέμενος δικός Του ε ἶ ναι σωστός. Ἀ γνοο ῦ σε π ὼ ς ὁ νομοθέτης κα ὶ τ ῆ ς Παλαι ᾶ ς κα ὶ τ ῆ ς Καιν ῆ ς ...

  Ποιό ἤτανε τὸ μυστικὸ τῆς ἁγιότητας τοῦ γέροντος Ἀμφιλοχίου; Εἶχε ζήσει τὴν περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων, τῶν συνασκητῶν του, καὶ αὐτὸ τὸν ἔκανε εὐτυχισμένο. Μέσα στὴν καταφρόνια τὸν ἔβλεπες εὐτυχῆ, χαρούμενο, ἀνεπιτήδευτο. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέμεινε μὲ ὑπομονή, μὲ καρτερία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ἀγόγγυστα, ἀκατάκριτα. Οὐδέποτε, ἂν τοῦ λαλούσαμε τὰ ἄσχημα τῶν ἀδελφῶν, συμφωνοῦσε μαζί μας, ἀλλὰ ἔκλινε τὴν κουβέντα: «Ἒ τὸν εὐλογημένο. Ἐγκατάλειψη Θεοῦ ἔπαθε. Κάνετε προσευχή. Ἔχει ἀνάγκη νὰ τὸν καλύψουμε μὲ τὸ πιὸ πολύτιμο βλατίο ποὺ κρατᾶ κάθε ἄνθρωπος στὰ χέρια του.» […]  Ζοῦσε τὴν ἀκτημοσύνη καὶ τὴν φτώχεια ὅπως τὰ ὑποσχέθηκε στὴν μοναχική του κουρά. Δύο πράγματα ἄκουγες νὰ ψιθυρίζη: τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» καὶ«ἀδελφοί μου, ὑπάρχει χρεία ὑπομονῆς». Ὁ λόγος του ἦταν μετρημένος· οὔτε ὑπερβολὲς ἔλεγε οὔτε ὁράματα καὶ προφητεῖες. Δίδασκε μὲ τὴν παρουσία του ὅσα σπάνια ἀκοῦμε ἀπὸ ἀνθρώπους. Ἐκεῖνο ποὺ τὸν διέκρινε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους Γέροντες ἦταν ἡ εὐλάβεια. Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ ...

Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης (+))   Μέσα στη χορεία των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης ξεχωριστή είναι η θέση του προφήτη Ηλία, του οποίου σήμερα η Εκκλησία γιορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη. Στην Καινή Διαθήκη το όνομα του προφήτη Ηλία αναφέρεται πολλές φορές από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Προδρόμου, είπε πως ο Ιωάννης θα ερχόταν «εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού», θα είχε δηλαδή τα γνωρίσματα και το ζήλο του προφήτη Ηλία, θα ήταν ο ίδιος ο προφήτης Ηλίας, όπως ο λαός τον περίμενε να ξανάρθει. Ο Ιησούς Χριστός, όταν έδωσε μαρτυρία για τον πρόδρομο Ιωάννη κι έπλεξε το εγκώμιό του, είπε πως αυτός ήταν ο Ηλίας «Αν θέλετε, να το παραδεχθείτε, αυτός είναι ο Ηλίας, που έμελλε να έλθει». Το πιο σπουδαίο είναι ότι οι μαθητές επάνω στο βουνό, κατά τη θεία Μεταμόρφωση, είδαν τους δύο Προφήτες, τον Μωϋσή και τον Ηλία, να συνομιλούν με τον Ιησού Χριστό. Όλα αυτά φανερώνουν την ξεχωριστή θέση του προφήτη Ηλία ανάμεσα στους Προ...

Μία μοναδική ταινία ρωσικής παραγωγής σε 3 συνέχειες που περιδιαβαίνει τα μέρη όπου γεννήθηκε, έζησε, ασκήτεψε και δίδαξε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. Επεισόδιο 5ο: Παναγούδα Παραγωγή: ΕΠΕ Παραγωγικό Κέντρο "POKROV", 2012

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ Ὁ ἔνδοξος προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης, ὁ πύρινος αὐτὸς προφήτης, ὅπως τὸν ἀποκαλοῦν οἱ ἅγιοι πατέρες, ὁ ἄγγελος ἐν σώματι, ὅπως τὸ ψάλλουμε στὸ ὡραιότατο ἀπολυτίκιό του («ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος»), ὁ παρθένος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γεννήθηκε στὴν πόλη Θέσβη τῆς Γαλαάδ, ἐξ οὗ καὶ ἐπονομάσθηκε Θεσβίτης. Λέγεται πὼς τὴν ὥρα τῆς γέννησής του ὁ πατέρας του Σωβὰκ εἶδε ἁγίους ἀγγέλους νὰ τὸν σπαργανώνουν μὲ φωτιά, νὰ τοῦ δίνουν τὸ ὄνομα Ἠλίας καὶ νὰ τοῦ προσφέρουν νὰ καταπιεῖ μιὰ πύρινη φλόγα, σύμβολο τοῦ θείου καὶ πύρινου ζήλου του γιὰ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τὴ λατρεία του. Θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους προφῆτες, ἂν καὶ δὲν ἔγραψε προφητεία. Προφητεία ὑπῆρξε ὁ τρόπος ζωῆς του. Προφήτης εἶναι ὄχι μόνο αὐτός, ποὺ προλέγει τὸ μέλλον μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ κατεξοχὴν αὐτός, ποὺ φανερώνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Νὰ σημειώσουμε ἀκόμη, πὼς τὸ ὄνομα Ἠλίας ἀποτελεῖ ἑλληνικοποίηση τοῦ ἑβραϊκοῦ Ἐλιγιαχοῦ, ποὺ σημαίνει, «ὁ Θεός μου εἶναι ὁ Γιαχβέ»...

Γράφει ὀ π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης α) Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς μνήμης τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, στὴ σημερινὴ Θεία Λειτουργία διαβάζονται ἕξι στίχοι ἀπὸ τὸ πέμπτο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγελίου (Ματθ. 5, 14-19), οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν πεμπτουσία τῆς χριστιανικῆς πίστης. Καὶ ἡ πίστη αὐτὴ δὲν εἶναι οὐτοπία, οὔτε ἰδεολογία, οὔτε θρησκευτικὸ σύστημα. Εἶναι ἀλήθεια ποὺ συνδέεται μὲ τὴ ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔχει κεφαλαιώδη σπουδαιότητα ὁ στενὸς σύνδεσμος χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ καθημερινῆς πράξης, φρονήματος καὶ τρόπου ζωῆς, ὀρθοδοξίας καὶ ὀρθοπραξίας, δόγματος καὶ ἤθους, ἀλήθειας καὶ βιώματος.     β) Ἀλλὰ ἃς ἔλθουμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται κυρίως στὰ ἑξῆς θέματα: Πρώτον, οἱ χριστιανοί, ὡς πιστοὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καλοῦνται νὰ εἶναι φῶς τοῦ κόσμου. Δεύτερον, ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε νὰ καταργήσει τὸ νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλὰ νὰ τὸν συμπληρώσει. Τρίτον, τὸ εὐαγγέλιο ἔχει διαχρονικὸ χαρακτ...

Γέροντα, πως συμβαίνει άνθρωποι πιστοί να φθάνουν στην αθεΐα; -Στο θέμα αυτό μπορεί να υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Στην μία περίπτωση μπορεί να ήταν κανείς πολύ πιστός, να ενήργησε η δύναμη του Θεού στην ζωή του με πολλά χειροπιαστά γεγονότα, και ύστερα να έφθασε σε μια θόλωση στο θέμα της πίστεως. Αυτό συμβαίνει, όταν λ.χ. κάνη κανείς άσκηση αδιάκριτη με εγωισμό, πιάνη δηλαδή ξερά την πνευματική ζωή. «Τι έκανε ο τάδε Άγιος; λέει, θα το κάνω και έγω», και αρχίζει να κάνη μια αδιάκριτη άσκηση.  Σιγά-σιγά όμως, χωρίς να το καταλάβει, δημιουργείται μέσα του μια ψευδαίσθηση ότι, αν δεν έφθασε στα μέτρα του τάδε Αγίου, κάπου εκεί κοντά πρέπει να είναι. Έτσι συνεχίζει την άσκηση. Αλλά, ενώ πριν από αυτόν τον λογισμό τον βοηθούσε η θεία Χάρις, τώρα αρχίζει να τον έγκαταλειπει. Γιατί, τι δουλειά έχει με την υπερηφάνεια η Χάρις του Θεού; Όποτε δεν μπορεί πια να κάνει την άσκηση που έκανε προηγουμένως και ζορίζει τον εαυτό του. Με το ζόρισμα όμως δημιουργείται άγχος. Έρχεται...