ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov (Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας) Ψυχὴ ὅλων τῶν ἀσκήσεων, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Κύριο, εἶναι ἡ προσοχή. Δίχως προσοχή, ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις εἶναι ἄκαρπες, νεκρές. Ὅποιος ποθεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ μάθει νὰ προσέχει ἄγρυπνα τὸν ἑαυτό του, εἴτε ζεῖ στὴ μόνωση εἴτε ζεῖ μέσα στὸν περισπασμό, ὁπότε καμιὰ φορά, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, παρασύρεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες. Ἂν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ γίνει τὸ ἰσχυρότερο ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, τότε πιὸ εὔκολα θὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας, τόσο στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ μας ὅσο καὶ μέσα στὸν θόρυβο ποὺ μᾶς κυκλώνει ἀπὸ παντοῦ. Στὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς πολὺ συμβάλλει ἡ συνετὴ μετρίαση τῆς τροφῆς, ποὺ μειώνει τὴ θέρμη τοῦ αἵματος. Ἡ αὔξηση αὐτῆς τῆς θέρμης ἀπὸ τὰ πολλὰ φαγητά, ἀπὸ τὴν ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς, ἀπὸ τὸ μεθύσι τῆς κενοδοξίας καὶ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες προκαλεῖ πολλοὺς λογισμοὺς καὶ φαντασιώσεις, δηλαδὴ τὸν σκορπισμὸ τοῦ νοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι πατέρες σ’...

  Ὅταν ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης ἦταν  στὴ φυλακή, ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητές του νὰ ρωτήσουν τὸν Χριστό· «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Μεσσίας ποῦ θὰ ἔρθει ἢ περιμένουμε κάποιον ἄλλον; Κι ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἀποκρίθηκε: «Νὰ πᾶτε καὶ νὰ πεῖτε στὸν Ἰωάννη αὐτὰ ποὺ ἀκοῦτε καὶ βλέπετε: Τυφλοὶ ξαναβλέπουν καὶ κουτσοὶ περπατοῦν, λεπροὶ καθαρίζονται καὶ κουφοὶ ἀκούουν, νεκροὶ ἀνασταίνονται καὶ φτωχοὶ ἀκούουν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα»(Μάτ. 11, 4-5)· Ἂν καὶ τὰ περιγραφόμενα ἔγιναν στοὺς πάσχοντες, στὸ πλατύτερο νόημα τῆς Γραφῆς ἔχουν καὶ ἄλλη σημασία. Ὅλα ὅσα πάσχει ἡ φύση μας, συμβολίζουν τὰ παθήματα τῆς ψυχῆς, στὰ ὁποῖα εὑρίσκεται ὁ νόμος τῆς διαστροφῆς. Ἐκ φύσεως τυφλοὶ εἶναι λίγοι στὸ σύνολο τῶν ἀνθρώπων. Πνευματικὰ τυφλοὶ ὅμως δὲν εἴμαστε ὅλοι, ὅταν δὲν διακρίνουμε τὸν κύριο σκοπὸ καὶ προορισμό μας;   Ὁ προσκολλημένος στὴν ἐλπίδα τῶν κοσμικῶν ἐνδιαφερόντων εἶναι τυφλός, καὶ μόνον ἐὰν ἐπιστρέψει στὴν πίστη καὶ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ θὰ ἀναβλέψει. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὰ ὑπόλοιπα εἴδη τῆς «παρὰ φύσιν» ...

  Οδεύοντας προς διακόνημα ο Πατήρ Παλαμάς συνάντησε στον δρόμο του έναν μοναχό . Του ζήτησε αν έχει , να του δώσει λίγο λάδι για να μπορέσει να ανάψει το καντηλάκι του έστω για εκείνο το βράδυ. Ο Πατήρ Παλαμάς προθυμοποιήθηκε να του δώσει το μισό απο το δοχείο που είχε μαζί του . Μόλις γέμισε το δοχείο του μοναχού , διαπίστωσαν ότι και το δοχείο του  Πατήρ Παλαμά παρέμεινε γεμάτο . Απίστευτο κι όμως αληθινό .... για ψυχές που βιώνουν την ταπεινότητα εν καθαρή καρδία.... ΠΗΓΗ

Ιωήλ Φραγκάκος (Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας) ‹‹Ος αν θέλῃ εν υμίν είναι πρώτος, έσται πάντων δούλος›› Η τελευταία πορεία του Χριστού στα Ιεροσόλυμα ήταν δραματική όχι μόνο γι’ αυτόν, αλλά και για κείνους που τον ακολουθούσαν. ‹‹Ήσαν εν τη οδώ αναβαίνοντες εις Ιεροσόλυμα›› (Μαρκ. 10,32). Ο Χριστός προπορευόταν και ακολουθούσαν φοβισμένοι οι μαθητές. Ο Κύριος, όσο πλησιάζει το πάθος του, τόσο πιο συχνά ομιλεί στους μαθητές γι’ αυτό και για το θάνατό του. Τους μίλησε για το ποτήριο του θανάτου και για το βάπτισμα του αίματος. Τους έκανε σαφές πως η πορεία τους θα έχει πολλές ομοιότητες με τη δική Του κατάληξη στη ζωή. Οι μαθητές φοβούνται. Μέχρι τώρα δεν είχαν περάσει κανένα μαρτύριο. Σ’αυτες τις δραματικές στιγμές δύο μαθητές Του Του ζητούσαν πρωτοκαθεδρίες, πράγμα που ανάγκασε το Χριστό να τους πει πως όποιος θέλει να είναι πρώτος, οφείλει να είναι διάκονος και δούλος όλων. Η ταπείνωση του Χριστού Ο Χριστός, ‹‹ο βασιλεύς των επουρανίων δυνάμεων››,...

Π. Αντώνιος Μπλούμ – Μητροπολίτης Σουρόζ Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν. Εβδομάδα μ’ εβδομάδα νοιώθουμε ότι πλησιάζουμε ολοένα την ένδοξη Ανάσταση του Χριστού. Και μας φαίνεται ότι κινούμαστε γρήγορα, από Κυριακή προς Κυριακή, προς την ημέρα που κάθε φόβος, κάθε φρίκη θα χαθεί. Κι όμως τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι πριν φτάσουμε την ημέρα της Ανάστασης, πρέπει μαζί με τον Χριστό, μαζί με τους Αποστόλους Του, να βαδίσουμε την οδό της Σταύρωσης. «Ιδού, αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθή εις χείρας ανθρώπων, και θα Τον σταυρώσουν, και την τρίτην ημέραν θα αναστηθεί». Όλοι ξέρουμε ότι θα αναστηθεί, αλλά έχουμε πότε αναρωτηθεί πως γύρισαν οι μαθητές Του στην Ιερουσαλήμ, ξέροντας ότι η Σταύρωση ήταν κοντά; Κινούνταν φοβισμένοι. Δεν είχαν ωριμάσει τόσο, ώστε να είναι εκείνοι που και την ζωή τους θα έδιναν για να διαδοθεί το μήνυμα του Ευαγγελίου. Κινούνταν με φόβο. Όταν ο Χριστός τους είπε να γυρίσουν στην Ιερουσαλήμ...

    Μιὰ ὁμάδα φοιτητῶν ἐπισκέφθηκε ἕναν ἅγιο ἀσκητὴ κάπου στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ἐκεῖ ποὺ συζητοῦσαν μαζί του, κάποιος ἀπ' τὴν ὁμάδα τοῦ ὑπέβαλε τὴν παρακάτω ἐρώτηση:    "Ἦταν κάποτε δυὸ ἄνθρωποι. Ὁ ἕνας ἦταν πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄσωτος, ἐνῶ ὁ ἄλλος πολὺ προσεκτικὸς καὶ ἀφιερωμένος στὸν Θεό. Ὁ πρῶτος μέσα σὲ μιὰ νύχτα πῆρε τὴν ἀπόφαση ν'  ἀλλάξει ζωή: Μόλις θὰ ξημέρωνε θὰ πήγαινε σὲ κάποιο μοναστήρι νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Θεό.   Ὁ δεύτερος, τὸ ἴδιο βράδυ, πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ σταματήσει νὰ βασανίζεται μὲ ὅλα αὐτά: τὴν ἑπόμενη μέρα, μὲ τὸ ξημέρωμα, θὰ ξεκινοῦσε μιὰ ζωὴ μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό.   Πρὶν προλάβουν ὅμως νὰ πραγματοποιήσουν τὶς ἀποφάσεις τους, ἔτυχε νὰ πεθάνουν καὶ οἱ δυὸ ἐκεῖνο τὸ μοιραῖο βράδυ. Τί ἄραγε συνάντησαν στὴν ἄλλη ζωή;".   Ὁ γέροντας ἔσκυψε γιὰ λίγο το κεφάλι τοῦ σκεφτικὸς καὶ κατόπιν ἀπάντησε:    "Ἤθελα νὰ' ξερά, ποὺ πᾶτε καὶ βρίσκετε τέτοιες χαζὲς ἐρωτήσεις...". Ἀφοῦ σταμάτησαν ὅλοι νὰ γελᾶνε, ὁ γέροντας εἶπε:...

ΠΗΓΗ

4. Για ποιούς λόγους λοιπόν θα πρέπει να καταφεύγουμε στην Παναγία μας; (…). α) Διότι περνάμε δύσκολες μέρες . Ο τόπος μας, όπως γνωρίζουμε όλοι, βρίσκεται σε κα- τάσταση πολύ κρίσιμη. Οικονομική και πνευματική. Χρόνια τώρα καταστρέφεται σταδιακά,μεθοδικά και ύπουλα. Καταστρέφονται τα στηρίγματά του, τα θεμέλια της παραδόσεώς του. Οι υποτιθέμενοι φίλοι μας της Ευρώπης, αφού επί δεκαετίες διέφθειραν συστηματικά καίσχεδιασμένα τον λαό μας, τώρα τον αντιμετωπίζουν σχεδόν εχθρικά. Γι  αὐτές λοιπόν τίς δυσκολίες μας πρέπει να καταφύγουμε στην Παναγία μας. Έχουμε πολύτιμη εμπειρία τής αγάπης Της. Όπως λοιπόν κατέφυγε τότε η Κωνσταντινούπολη στην προστασία Της, και Εκείνη σήκωσε τρικυμία και κατέστρεψε τον στόλο των εχθρών, έτσι και τώρα να καταφύγουμε στην προστασία Της για να σώσει την πατρίδα μας. β) Διότι η Παναγία μας γνωρίζει από πόνο.  Πράγματι Εκείνη δοκιμάστηκε σκληρά στη ζωή Της. Πάνω στο λόφο του Γολγοθά το σπαθί του πόνου ξέσχισ...

Επιστολή Α΄ ... Λοιπόν η πράξις της νοεράς προσευχής είναι να βιάσης τον εαυτόν σου να λέγης συνεχώς την ευχήν με το στόμα, αδιαλείπως.  Εις την αρχήν γρήγορα· να μην προφθάνη ο νους να σχηματίζη λογισμόν μετεωρισμού. Να προσέχης μόνον στα λόγια:  "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Όταν αυτό πολυχρονίση, το συνηθίζει ο νους και το λέγει. Και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχης μέλι στο στόμα σου. Και θέλεις όλο να το λέγης. Αν το αφήνης, στενοχωρείσαι πολύ. Όταν το συνηθίση ο νους και χορτάση-το μάθη καλά-τότε το στέλνει εις την καρδίαν. Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και ο,τι καλόν η πονηρόν ιδή η ακούση η δουλειά του είναι να το κατεβάση εις την καρδίαν, όπου είναι το κέντρον της πνευματικής και σωματικής δυνάμεως του ανθρώπου, ο θρόνος του νου· λοιπόν, όταν ο ευχόμενος κρατάη τον νουν του να μην φαντάζεται τίποτε, αλλά προσέχει μόνον στα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποιαν βίαν και θέλησιν εδικήν του τον κατεβάζει εις την καρδίαν· και τον κρατεί μέσ...

Ιωήλ Φραγκάκος   (Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας) ‹‹Ε πετίμησεν τω   πνεύματι τω  α καθάρτω ››   Οι επιβουλές των δαιμόνων εναντίον του ανθρώπου είναι πολλές. Πολύ περισσότερες όμως είναι οι ευεργεσίες του Θεού στον άνθρωπο. Εάν δεν ερχόταν ο Θεός να γίνει σύμμαχος του ανθρώπου, θα καταστρεφόταν το γένος μας, επειδή το πολιορκεί ασταμάτητα ο πονηρός. Δεν υπήρχε καιρός και χρόνος που να μας είχε αφήσει ελεύθερους και ανεπηρέαστους ο διάβολος. Είναι ο κατ’ εξοχήν δημιουργός και αίτιος όλων των συμφορών μας, γράφει ο Θεοφάνης ο Κεραμέας. Ο Κύριος σήμερα κατήργησε τη δύναμη του αντιδίκου της σωτηρίας μας, θεραπεύοντας το παιδί του ολιγόπιστου πατέρα. Η ολιγοπιστία είναι άρρωστη πνευματική κατάσταση Πράγματι ο πατέρας ήταν ολιγόπιστος κι αυτό ήταν ένας λόγος που οι μαθητές του Χριστού δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί. Ναι μεν πήγε σ’ αυτούς για να το θεραπεύσουν, αλλά μέσα του δεν πίστευε ακράδαντα ότι μπορούν. Φαίνεται αυτό κι...