ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Π. Αντώνιος Μπλούμ – Μητροπολίτης Σουρόζ Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν. Εβδομάδα μ’ εβδομάδα νοιώθουμε ότι πλησιάζουμε ολοένα την ένδοξη Ανάσταση του Χριστού. Και μας φαίνεται ότι κινούμαστε γρήγορα, από Κυριακή προς Κυριακή, προς την ημέρα που κάθε φόβος, κάθε φρίκη θα χαθεί. Κι όμως τόσο εύκολα ξεχνάμε ότι πριν φτάσουμε την ημέρα της Ανάστασης, πρέπει μαζί με τον Χριστό, μαζί με τους Αποστόλους Του, να βαδίσουμε την οδό της Σταύρωσης. «Ιδού, αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθή εις χείρας ανθρώπων, και θα Τον σταυρώσουν, και την τρίτην ημέραν θα αναστηθεί». Όλοι ξέρουμε ότι θα αναστηθεί, αλλά έχουμε πότε αναρωτηθεί πως γύρισαν οι μαθητές Του στην Ιερουσαλήμ, ξέροντας ότι η Σταύρωση ήταν κοντά; Κινούνταν φοβισμένοι. Δεν είχαν ωριμάσει τόσο, ώστε να είναι εκείνοι που και την ζωή τους θα έδιναν για να διαδοθεί το μήνυμα του Ευαγγελίου. Κινούνταν με φόβο. Όταν ο Χριστός τους είπε να γυρίσουν στην Ιερουσαλήμ...

    Μιὰ ὁμάδα φοιτητῶν ἐπισκέφθηκε ἕναν ἅγιο ἀσκητὴ κάπου στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ἐκεῖ ποὺ συζητοῦσαν μαζί του, κάποιος ἀπ' τὴν ὁμάδα τοῦ ὑπέβαλε τὴν παρακάτω ἐρώτηση:    "Ἦταν κάποτε δυὸ ἄνθρωποι. Ὁ ἕνας ἦταν πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄσωτος, ἐνῶ ὁ ἄλλος πολὺ προσεκτικὸς καὶ ἀφιερωμένος στὸν Θεό. Ὁ πρῶτος μέσα σὲ μιὰ νύχτα πῆρε τὴν ἀπόφαση ν'  ἀλλάξει ζωή: Μόλις θὰ ξημέρωνε θὰ πήγαινε σὲ κάποιο μοναστήρι νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Θεό.   Ὁ δεύτερος, τὸ ἴδιο βράδυ, πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ σταματήσει νὰ βασανίζεται μὲ ὅλα αὐτά: τὴν ἑπόμενη μέρα, μὲ τὸ ξημέρωμα, θὰ ξεκινοῦσε μιὰ ζωὴ μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό.   Πρὶν προλάβουν ὅμως νὰ πραγματοποιήσουν τὶς ἀποφάσεις τους, ἔτυχε νὰ πεθάνουν καὶ οἱ δυὸ ἐκεῖνο τὸ μοιραῖο βράδυ. Τί ἄραγε συνάντησαν στὴν ἄλλη ζωή;".   Ὁ γέροντας ἔσκυψε γιὰ λίγο το κεφάλι τοῦ σκεφτικὸς καὶ κατόπιν ἀπάντησε:    "Ἤθελα νὰ' ξερά, ποὺ πᾶτε καὶ βρίσκετε τέτοιες χαζὲς ἐρωτήσεις...". Ἀφοῦ σταμάτησαν ὅλοι νὰ γελᾶνε, ὁ γέροντας εἶπε:...

ΠΗΓΗ

4. Για ποιούς λόγους λοιπόν θα πρέπει να καταφεύγουμε στην Παναγία μας; (…). α) Διότι περνάμε δύσκολες μέρες . Ο τόπος μας, όπως γνωρίζουμε όλοι, βρίσκεται σε κα- τάσταση πολύ κρίσιμη. Οικονομική και πνευματική. Χρόνια τώρα καταστρέφεται σταδιακά,μεθοδικά και ύπουλα. Καταστρέφονται τα στηρίγματά του, τα θεμέλια της παραδόσεώς του. Οι υποτιθέμενοι φίλοι μας της Ευρώπης, αφού επί δεκαετίες διέφθειραν συστηματικά καίσχεδιασμένα τον λαό μας, τώρα τον αντιμετωπίζουν σχεδόν εχθρικά. Γι  αὐτές λοιπόν τίς δυσκολίες μας πρέπει να καταφύγουμε στην Παναγία μας. Έχουμε πολύτιμη εμπειρία τής αγάπης Της. Όπως λοιπόν κατέφυγε τότε η Κωνσταντινούπολη στην προστασία Της, και Εκείνη σήκωσε τρικυμία και κατέστρεψε τον στόλο των εχθρών, έτσι και τώρα να καταφύγουμε στην προστασία Της για να σώσει την πατρίδα μας. β) Διότι η Παναγία μας γνωρίζει από πόνο.  Πράγματι Εκείνη δοκιμάστηκε σκληρά στη ζωή Της. Πάνω στο λόφο του Γολγοθά το σπαθί του πόνου ξέσχισ...

Ιωήλ Φραγκάκος   (Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας) ‹‹Ε πετίμησεν τω   πνεύματι τω  α καθάρτω ››   Οι επιβουλές των δαιμόνων εναντίον του ανθρώπου είναι πολλές. Πολύ περισσότερες όμως είναι οι ευεργεσίες του Θεού στον άνθρωπο. Εάν δεν ερχόταν ο Θεός να γίνει σύμμαχος του ανθρώπου, θα καταστρεφόταν το γένος μας, επειδή το πολιορκεί ασταμάτητα ο πονηρός. Δεν υπήρχε καιρός και χρόνος που να μας είχε αφήσει ελεύθερους και ανεπηρέαστους ο διάβολος. Είναι ο κατ’ εξοχήν δημιουργός και αίτιος όλων των συμφορών μας, γράφει ο Θεοφάνης ο Κεραμέας. Ο Κύριος σήμερα κατήργησε τη δύναμη του αντιδίκου της σωτηρίας μας, θεραπεύοντας το παιδί του ολιγόπιστου πατέρα. Η ολιγοπιστία είναι άρρωστη πνευματική κατάσταση Πράγματι ο πατέρας ήταν ολιγόπιστος κι αυτό ήταν ένας λόγος που οι μαθητές του Χριστού δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί. Ναι μεν πήγε σ’ αυτούς για να το θεραπεύσουν, αλλά μέσα του δεν πίστευε ακράδαντα ότι μπορούν. Φαίνεται αυτό κι...

«Πως διατηρούμε την Ειρήνη σε ένα Εχθρικό περιβάλλον και πως αντιμετωπίζουμε την Κατάθλιψη»  Ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Δαλαγιώργο στα πλαίσια των Ορθοδόξων Συναντήσεων Νέων και Γονέων.

  H τρίτη Κυριακή των Νηστειών Ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης». Στην αγρυπνία αυτής της μέρας, μετά από τη μεγάλη Δοξολογία, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού. Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται όχι μέσα στα πλαίσια του πόνου αλλά της νίκης και της χαράς. Ακόμα δε περισσότερο οι Ειρμοί του Κανόνα της Κυριακής είναι παρμένοι από την πασχαλινή ακολουθία, «αναστάσεως ήμερα», και ο Κανόνας είναι παράφραση του αναστάσιμου Κανόνα (Σταυροαναστάσιμος Κανόνας). Είναι εύκολο να διακρίνουμε το νόημα όλων αυτών. Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά ή φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, ή κόπωση πιο φανερή. Έχουμε ανάγκη άπα βοήθεια και ενθάρρυνση. Από τ...

  Δύο ἄνθρωποι συμφώνησαν καὶ ἔγιναν ἀσκητές. Ἔκαναν μεγάλη ἄσκηση κι ἔζησαν ἐνάρετη ζωή. Ὁ ἕνας συνέβη νὰ γίνει ἡγούμενος κοινοβίου. Ὁ ἄλλος παρέμεινε ἀναχωρητὴς καὶ φτάνοντας στὴν τελειότητα τῆς ἀσκήσεως, ἔκαμνε μεγάλα θαύματα: γιάτρευε δαιμονισμένους, ἔλαβε τὸ προορατικὸ χάρισμα, καὶ ἀρρώστους θεράπευε. Ἐκεῖνος ποῦ ἀπὸ ἀσκητὴς ἔγινε κοινοβιάρχης, ὅταν ἄκουσε ὅτι τόσα χαρίσματα ἀξιώθηκε νὰ πάρει ὁ συνασκητής του, ἀπομονώθηκε γιὰ τρεῖς βδομάδες ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ προσευχήθηκε ἐκτενῶς στὸν θεὸ νὰ τοῦ φανερώσει «πῶς ἐκεῖνος κάνει θαύματα κι ἔχει γίνει περιβόητος σ΄ὅλους, ἐγὼ ὅμως σὲ τίποτε ἂπ΄αὐτὰ δὲν μετέχω». Παρουσιάστηκε ἄγγελος Κυρίου σ΄αὐτὸν καὶ τοῦ λέει: «Ἐκεῖνος τὴν πνευματικὴ ἐργασία τοῦ μέσα στὸ κελὶ τὴν κάνει μὲ στεναγμοὺς καὶ δάκρυα στὸν Θεὸ μέρα καὶ νύχτα, πεινώντας καὶ διψώντας γιὰ χάρη τοῦ Κυρίου. Ἐσὺ καθὼς μεριμνᾶς γιὰ πολλά, ἔχεις τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς πολλούς, ε, σοῦ φτάνει ἡ παρηγοριὰ τῶν ἀνθρώπων». ἀπὸ τὸ "Μέγα Γεροντικὸ" ΠΗΓΗ

«Δεύτε πρός με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Μ’ αυτά τα λόγια καλεί ο Χριστός όλους, όσοι λυγίζουν κάτω από το βάρος της αμαρτίας. Και προσθέτει στην Αποκάλυψη: «Ο διψών ερχέσθω… εγώ τω διψώντι δώσω εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν». Τρέξτε όλοι οι διψασμένοι, φωνάζει ο Κύριος, στην αιώνια και ζωοπάροχη βρύση. Όσο αμαρτωλός κι αν είσαι, φονιάς, μοιχός ή κάτι άλλο, σε δέχεται ο Δεσπότης. Σηκώνει αμέσως το φορτίο των αμαρτιών σου και σ’ ελευθερώνει. Και πώς το κάνει αυτό; Όπως ακριβώς συγχώρεσε τις αμαρτίες του παραλυτικού, λεγοντάς του: «Τέκνον, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι». Κι αμέσως τον λύτρωσε απο το βάρος του και τον θεράπευσε. Πρόστρεχε λοιπόν στο Χριστό, παρακαλώντας Τον δυνατά, επίμονα και ακατάπαυστα, όπως ο τυφλός τότε, στην Ιεριχώ: «Ιησού, υιέ Δαβίδ, ελέησόν με!». Κι Εκείνος, όπως τότε, θα σε ρωτήσει μυστικά: «Τι σοι θέλεις ποιήσω;». Εσύ, ο τυφλός στην ψυχή, θα πεις: «Κύριε, ίνα αναβλέψω». Ο Χριστός, βλέποντας την πίστη σου, τη...

«Μὴ ἀναγάγης μὲ ἐν ἠμίσει ἡμερῶν μου» (Ψάλμ. 101,25). Προσευχόμενοι για παράταση της ζωής μας η της ζωής των άλλων προσώπων δεν παρακαλούμε για την άσκοπη συνέχιση της βιολογικής υπάρξεως, κατά την οποία θα είμαστε ανίκανοι για καλύτερη ανάβαση. Προσευχόμαστε για ευλογημένη αύξηση των ημερών μας επί της γης, έως ότου όλη η ύπαρξή μας γεμίσει με πνευματική δύναμη, φως συνέσεως, για να προσλάβουμε νέες γνώσεις για τον άνω κόσμο. Αναλογιζόμαστε στην καρδιά μας τη μετάβαση στον Θείο κόσμο σαν να πρόκειται για το προσωπικό μας Πάσχα; για να πραγματοποιηθεί αυτό στην πιο ευνοϊκή στιγμή, με αγάπη και ειρήνη ; με την ειρήνη εκείνη, που ο Κύριος έδωσε στους μαθητές Του πριν την έξοδο Του (βλ. Ιω. 14, 27). ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ ΠΗΓΗ