"Θα σε διώξω από δω... που τους μαζεύεις όλους και τους μιλάς γι' Αυτόν" Δαιμονισμένος προς τον Ιερέα της Παναγίας Βασίλισσας

 

Οι άνθρωποι είναι άδικοι με το Θεό, γι’ αυτό και εξοργίζονται μαζί Του. Ποιός έχει το δικαίωμα όμως να εξοργιστεί εναντίον οποιουδήποτε και μάλιστα εναντίον του Θεού;

Οι άνθρωποι γεμάτο εγωισμό, οι άθεοι, κλείνουν το στόμα τους και σκέφτονται: «Ας μην αναφέρουμε το όνομα του Θεού, ώστε να εξαφανιστεί απ’ αυτόν τον κόσμο». Ανόητοι άνθρω­ποι! Τα στόματά σας είναι μια μικρή μειονότητα στο εύρος του κόσμου. Έχετε δει η ακούσει πώς δίνει φωνή στο ποτάμι ένα φράγμα; Αν δεν ήταν το φράγμα, το ποτάμι δε θ’ ακουγόταν, θα ήταν μουγγό. Το φράγμα όμως άνοιξε το λαρύγγι του και κάθε μικρή σταγόνα απέκτησε γλώσσα.

 Αλήθεια σας λέω: Αν εσείς σιωπήσετε, οι λίθοι κεκράξονται. Ακόμα κι αν δε μιλήσει κανένας άνθρω­πος στη γη, θ’ αποκτήσει φωνή το χορτάρι. Ακόμα κι αν αποκηρύξουν το όνομα του Θεού όλοι οι άνθρωποι, αυτό θα γραφτεί στο ουράνιο τόξο, στον ουρανό, θα χαραχτεί με φωτιά σε κάθε χόρτο, σε κάθε κόκκο άμμου. Τότε η άμμος θα μετατραπεί σε άνθρωπο κι ο άνθρωπος σε άμμο.

«Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλει το στερέωμα, ημέρα τη ημέρα ερεύγεται ρήμα, και νυξ νυκτί αναγγέλλει γνώσιν» (Ψαλμ. ιη’ 2, 3). Αυτά μας απαγγέλει ο ιερός Ψαλμωδός και προφήτης. Κι εσείς τί λέτε; Κρατάτε μια περιφρονητική σιγή για το Θεό. Γι’ αυτό λοιπόν θα δώσουν φωνή οι πέτρες. Κι όταν μιλήσουν οι πέτρες θα θελήσεις να μιλήσεις κι εσύ, μα δε θα μπορέσεις. Θα σου αφαιρεθεί ο λόγος και θα δοθεί στις πέτρες. Και τότε οι πέτρες θα μετατραπούν σε ανθρώπους κι οι άνθρωποι σε πέτρες. 

( Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς )

Είναι φανερό ότι όταν οι άνθρωποι μαζεύονται σα τις μέλισσες στον γλυκύτατο Ιησού, ο πονηρός προσπαθεί με κάθε τρόπο να σταματήσει την τροφοδοσία της ψυχής με λόγια Σωτήρια, αγάπης και μετανοίας.

Ένα απόγευμα που πήγαινα στο Ναό για την καθιερωμένη Παράκληση, είδα ένα αποκρουστικό θέαμα... όλα τα δέντρα της αυλής, πλάτανοι μεγάλοι, είχαν αποκοπή...το θέαμα ήταν τόσο καταστροφικό που νόμιζες, λόγο χειμώνα ότι έπεσε κεραυνός και τα κατέστρεψε όλα.

Με δάκρυα στα μάτια, λυπούμενος, νομίζοντας για θεομηνία, ένας άνθρωπος έκοβε τα δέντρα του Ναού και τα πουλούσε.

Όταν τον ρώτησα για ποιον λόγο το έκανε αυτό, όρμησε εξαγριωμένος ως "λεων οριώμενος" με το τσεκούρι:

"Θα σε διώξω από δω, τ' ακούς; σιγά μην σ' αφήσω να μαζεύεις τόσο κόσμο και να τους μιλάς γι' Αυτόν".

Τα ξύλα που πουλήθηκαν, το σπίτι κάηκε.

"Αντί να κάνουν μετάνοια και να τον ευχαριστήσουν που έσωσε τους δυο δαιμονισμένους (των γαδαρηνών), εκείνοι παραπονιούνταν επειδή έχασαν τα γουρούνια! Αντί να προσκαλέσουν τον Κύριο για να τον φιλοξενήσουν, του ζήτησαν να φύγει από τα όριά τους όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αντί να υμνήσουν και να δοξολογήσουν το Θεό, εκείνοι άρχισαν να θρηνούν για το χαμό των γουρουνιών.

Ο Χριστός είδε, κυρίευσε και έμεινε σιωπηλός. Κρατώντας τη σιωπή Του έδωσε στη νίκη Του έναν υπέροχο κι αιώνιο χαρακτήρα. Αν θέλουν οι ειδωλολάτρες ας μάθουν από το παράδειγμα του ταπεινού Κυρίου Ιησού, που ποτέ δε φροντίζει να εντυπωσιάσει. Όποιος τον δέχεται, δέχεται την αιώνια ζωή. Όποιος τον διώχνει από τη ζωή του, παραμένει στη συντροφιά των χοίρων, στην αιώνια παραφροσύνη και τον αιώνιο θάνατο.

Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, θεράπευσέ μας, σώσε μας! Σε Σένα πρέπει δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν".

( Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς )