ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ    Αυτή η συνάντηση του Θεού μαζί μας μέσα σε επίμονη προσευχή, πάντα οδηγεί στη σιωπή. Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε δυο ειδών σιωπές. Τη σιωπή του Θεού και τη δική μας εσωτερική σιωπή: Πρώτα η σιωπή του Θεού, συχνά πιο δυσβάσταχτη και από την άρνησή Του -η σιωπή της απουσίας για την οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Ύστερα, η σιωπή του ανθρώπου, πιο βαθιά και από την ομιλία, και σε πιο στενή επικοινωνία με το Θεό από κάθε λόγο. Η σιωπή του Θεού στις προσευχές μας μπορεί να διαρκέσει πολύ λίγο ή να μας φαίνεται πως διαρκεί μια αιωνιότητα. Ο Χριστός έμεινε σιωπηλός στις προσευχές της Χαναναίας και αυτό την έκανε να συγκεντρώσει όλη την πίστη της, όλη την ελπίδα και την ανθρώπινη αγάπη και να τις προσφέρει στο Θεό για να τον μεταπείσει να επεκτείνει τα προνόμια του Βασιλείου Του και πιο πέρα από τον εκλεκτό Λαό... Η σιωπή του Χριστού την προκάλεσε να ανταποκριθεί, να σταθεί στο ύψος της.   Ο Θεός μπορεί να κάνει το ίδιο και ...

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ    Μ' αυτή την έννοια της αλήθειας πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Θεός μπορεί και να είναι απών. Αυτή η απουσία φυσικά είναι υποκειμενική, αφού ο Θεός είναι πάντα παρών για τον καθένα μας. Μπορεί εν τούτοις να μείνει αόρατος και δυσνόητος, να μας διαφεύγει. Όσα είπαμε πιο πάνω για την ταπείνωση θα πρέπει να μας φανούν χρήσιμα εδώ. Όταν ο Θεός δε μας προσφέρεται, όταν δεν είμαστε σε θέση να νοιώσουμε την παρουσία Του, τότε πρέπει να βρούμε τη δύναμη να περιμένουμε με δέος και σεβασμό.   Υπάρχει όμως κι άλλο ένα στοιχείο σ' αυτή την υποκειμενική απουσία του Θεού. Μια σχέση τότε μόνο μπορεί να είναι αληθινή όταν συντελείται σε κλίμα αμοιβαίας ελευθερίας.   Συχνά νοιώθουμε πως δεν έχουμε παρά να αρχίσουμε να προσευχόμαστε, για να υποχρεώσουμε τον Θεό να μας φανερωθεί· να Τον αναγκάσουμε να μας ακούσει, να μας επιτρέψει να νιώσουμε την παρουσία Του, να μας βεβαιώσει ότι μας ακούει. Αν ήταν έτσι, η σχέση δε θα ήταν ελεύθερη, θα ήταν μηχαν...

Η ΦΥΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ     Στην αρχή πάντως κάθε άνθρωπος που επιζητεί αυτή τη συνάντηση είναι μόνος και πρέπει να μάθει να αναγνωρίζει την ύπαρξη του άλλου. Η αναγνώριση αυτή πρέπει να συντελεστεί σε σχέση με τον πλησίον και όχι σε απομόνωση. Αυτό είναι σημαντικό. Δεν γνωρίζουμε τίποτε και κανέναν παρά μόνο μέσα από μια σχέση. Όταν μένουμε ασύνδετοι, τίποτε δεν υπάρχει για μας. Δημιουργείται εν τούτοις κάποιος κίνδυνος από το να μη γνωρίζουμε τίποτε και κανένα, παρά μόνο σε σχέση με τον εαυτό μας. Γιατί έτσι μεταθέτουμε το κέντρο του κόσμου πάνω μα;. Σχετίζοντας το κάθε τι με τον εαυτό μας, το παραμορφώνουμε και το κάνουμε μικρό και άθλιο όπως είμαστε εμείς, με τις δικές μας τιποτένιες, άθλιες επιθυμίες.   Όταν λοιπόν αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε την ύπαρξη του άλλου, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να παραμερίσουμε τον εαυτό μας σε κάποιο βαθμό, να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να παραδεχτούμε τις ανάγκες του άλλου και το δικαίωμά του να είναι ελεύθερος και αν...

  Πρόσφερε Αγάπη με κάθε δέμα... Η Χριστιανική Αδελφότητα "Ελεήμων Σαμαρείτης", ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1930 με την ευλογία του Μακαριστού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης κυρου Θωμά Πολυκάρπου και συνεχίζει έως και σήμερα με την Ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης Γαρδικίου και Πύλης κ.κ. Χρυσοστόμου. Ως σκοπός του σωματείου, όπως αναφέρετε στο καταστατικό του είναι:     1) Η κατά Χριστώ μόρφωση των μελών αυτού και παντός ανθρώπου, η οποία πραγματώνεται με τις εβδομαδιαίες Εσπερινές Συνάξεις κάθε Τρίτη απόγευμα στις 6.00 από τον πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Δαλαγιώργο, καθώς και με τις πνευματικές εξορμήσεις κατά καιρούς σε Μονές και πνευματικά ασκητήρια.    2) Η υλική αρωγή και ενίσχυση των ασθενών και πενήτων και εν γένει η εξάσκηση της φιλανθρωπίας.    Έτσι και αυτά τα Χριστούγεννα η Αδελφότητα συγκεντρώνει στην αίθουσα του ΕΛΕΗΜΩΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ Στουρνάρα 11 στην κεντρική πλατεία Τρικάλων , την Τρίτη 19 Δεκεμβρίου από τις 5.00-20...

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ    Μια δεύτερη μορφή συναντήσεως είναι η συνάντηση «εν αληθεία». Μια συνάντηση είναι αληθινή, μόνον εφόσον τα συναντώμενα πρόσωπα είναι αληθινά. Υπ’ αυτή την άποψη εμείς συνεχώς νοθεύουμε αυτή τη συνάντηση. Όχι μόνο στον εαυτό μας αλλά και στην εικόνα που έχουμε για τον Θεό, μας είναι δύσκολο να είμαστε αληθινοί. Μέσα στη μέρα αλλάζουμε συνεχώς το κοινωνικό μας πρόσωπο έτσι, που να καταντά αγνώριστο στους άλλους, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.   Κι όταν έρθει η ώρα να προσευχηθούμε και θελήσουμε να παρουσιαστούμε ενώπιον του Θεού, νιώθουμε συχνά χαμένοι γιατί δεν ξέρουμε ποιο απ’ αυτά τα κοινωνικά προσωπεία είναι το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπό μας, ούτε έχουμε την αίσθηση της αληθινής μας ταυτότητας.   Τα ποικίλα εναλλασσόμενα προσωπεία που παρουσιάζουμε στον Θεό δεν είναι ο εαυτός μας. Υπάρχει κάτι από τον εαυτό μας μέσα στο καθένα, αλλά λείπει το συνολικό πρόσωπο. Γι’ αυτό το λόγο μια προσευχή που θα μπορούσε να βγει δυναμικ...

    Μας διηγήθηκε κάποιος από τους πατέρες για το μακάριο Εφραίμιο, πατριάρχη Αντιοχείας, ότι είχε πολύ ζήλο και θέρμη για την ορθόδοξη πίστη. Όταν λοιπόν άκουσε κάποτε για κάποιο στυλίτη στα μέρη της Ιεραπόλεως ότι ανήκει στους αιρετικούς Σεβηριανούς και Ακεφάλους, οι οποίοι είχαν αποκοπεί από την Εκκλησία, πήγε προς αυτόν με σκοπό να τον μεταστρέψει. Μόλις λοιπόν έφτασε κοντά του, άρχισε ο θείος Εφραίμιος να παρακαλεί και να νουθετεί το στυλίτη να προστρέξει στον αποστολικό θρόνο και να έρθει σε μυστηριακή κοινωνία με την αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία. Του αποκρίθηκε ο στυλίτης και είπε: «Εγώ δεν θα δεχτώ τη σύνοδο στην τύχη». Του λέει ο θείος Εφραίμιος: «Και με τί τρόπο θέλεις να σε θεραπεύσω πλήρως και να σου αποδείξω ότι, με τη χάρη του Χριστού Ιησού και Κυρίου Θεού μας, είναι ελεύθερη η αγία Εκκλησία από κάθε ακαθαρσία αιρετικής διδασκαλίας;» Του λέει ο στυλίτης: «Ν’ ανάψουμε φωτιά, κύριε πατριάρχη, και να μπούμε μέσα εγώ και σεις κι όποιος βγει αβλαβής, αυτός εί...

   Ζούσε στη χώρα των Αλαμανών ένας ιερέας πολύ ενάρετος, ο Πελάγιος, που έτρεφε ξεχωριστή ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο. Ο διάβολος όμως τον φθόνησε και του έσπειρε λογισμό απιστίας για τη θεία Κοινωνία. "Πώς είναι δυνατόν", σκεφτόταν, "να γίνονται το ψωμί Σώμα και το κρασί Αίμα Χριστού!". Απ' τους λογισμούς αυτούς έπεφτε σε μεγάλη θλίψη, αλλά δεν τολμούσε να συμβουλευθεί κανέναν άνθρωπο. Γι' αυτό πρόστρεξε στην ίδια την Παναγία και την παρακάλεσε να τον πληροφορήσει σχετικά. Κάποια μέρα λοιπόν, ενώ λειτουργούσε, όταν έφτασε στο "Εξαιρέτως της Παναγίας αχράντου...", εξαφανίστηκε από το δισκάριο ο άγιος Άρτος. Ερεύνησε ο Πελάγιος τριγύρω, αλλά δεν Τον βρήκε. - Παναγία μου! φώναξε τρομαγμένος, γνωρίζω ότι για την ολιγοπιστία και την αμφιβολία μου με σιχάθηκε ο Χριστός κι έφυγε από μπροστά μου για να μην κοινωνήσω, ο ανάξιος. Εσύ όμως παρακάλεσέ Τον να με συγχωρήσει! Βλέπει τότε μπροστά στην αγία τράπεζα την υπερένδοξη Βασίλισσα με το θείο Βρέφος στ...

ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ  Ἅγιος ὁ Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης   ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ «Φ» ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ  & ΜΟΡΦΟΥ  Τοῦ  Α. ΒΙΚΕΤΟΥ   Εἴκοσι τρία χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Γέροντος Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὑπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, Βαρθολομαῖο, ἀποφάσισε τὴν ἀναγραφή του στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ Συνοδικὴ ἀπόφαση ὁρίζει ὅτι ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου Γέροντος Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη θὰ τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὶς 2 Δεκεμβρίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του.  Ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἁγιοκατάταξε χθὲς καὶ τὸν ὅσιο Μελέτιο τὸν Ρόδιο, ὁ ὁποῖος ἔζησε στὰ χρόνια της Τουρκοκρατίας.  Ὁ Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελίτων, μέλος τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία ἔκανε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τὶς εἰσηγήσεις γιὰ τὶς ἁγιοκατατάξεις, δήλωσε στὸν «Φ» ὅτι τὸ βασικὸ κριτήριο γιὰ τὴν ἀξιοκατάταξη τοῦ Γέρ...

Ὁ Διᾶκο-Σπυρίδων συνεχίζει ἄλλη θαυμαστή ἱστορία: «Κάποια χρονιά τοῦ 1998 ἐπῆρα τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικολάου Μύρων Λυκίας τοῦ Θαυματουργοῦ καί τήν μετέφερα στό χωράφι μου. Μιά γυναῖκα κάποια ἡμέρα, πού ἐγώ δέν εἶχα πάει στό χωράφι μου, ἦλθε ἐκεῖ, μαζί μέ ἄλλους ἀνθρώπους καί εἶδε τήν εἰκόνα. Ἄρχισε νά κατακρίνει καί νά περιφρονεῖ τόν εἰκονιζόμενο Ἅγιο, λέγοντας:  Ποιός εἶναι αὐτός πού μοιάζει μέ φυλακισμένο; Κοιτάξτε τό πρόσωπό του πῶς εἶναι ἄσχημο!  Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, χωρίς νά εἶναι ὀρθόδοξοι τῆς ἔλεγαν: «Μή βλαστημᾶς τόν Ἅγιο τοῦ παπᾶ Σπυρίδωνος...». Ὅμως αὐτή δέν τούς ἄκουγε καί συνέχισε νά σχολιάζει καί νά ὑβρίζει τόν Ἅγιο. Τό βράδυ ἐπέστρεψε στό σπίτι της καί, κουρασμένη καθώς ἦταν, ἐξάπλωσε νά ξεκουρασθῆ. Τότε εἶδε στόν ὕπνο της ἕνα Γέροντα, λευκογένειο μέ ὡραῖα καί καθαρά ροῦχα. Τήν ἐρώτησε μέ παράπονο:  -Γιατί μέ βλαστημᾶς; Ἐκείνη τοῦ ἀπήντησε:  -Δέν σέ βλαστημῶ.  Ὁ Ἅγιος τῆς εἶπε:  -Ἐγώ εἶμαι ἐκεῖνος πού κατηγορο...