ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ὁ Ἅγιος Τύχων, ἔζησε στὰ χρόνια των αὐτοκρατόρων Ἀρκαδίου καὶ Ὀνηρίου. Καταγόταν ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια, οἱ δὲ ἐνάρετοι γονεῖς τοῦ τὸν ἀνέθρεψαν «ἐν παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου», γι’ αὐτὸ πολὺ γρήγορα ὁ Τύχων διακρίθηκε γιὰ τὸ ἦθος τοῦ χαρακτήρα του, τὴ σύνεση, τὴ διάκριση καὶ τὴ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. Σὲ νεαρὴ ἡλικία καὶ ἐκτιμώντας τὶς σπάνιες ἀρετές του, ὁ ἐπίσκοπος Μνημόνιος (τιμᾶται 16 Ἰουνίου) τὸν χειροτόνησε διάκονο. Γρήγορα ὅμως ἡ ἀρετή του καὶ ἡ σπουδαία κατηχητική του δράση τὸν ἀνέδειξαν διάδοχό του Μνημονίου. Ὡς Ἐπίσκοπος διακρίθηκε γιὰ τὰ διοικητικά του χαρίσματα, τὴ φιλανθρωπική του δραστηριότητα καὶ τὴ διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔφερε πλούσιους καρπούς, μεταστρέφοντας πολλοὺς εἰδωλολάτρες. Ὁ Ἅγιος Τύχων κατέστρεψε πολλοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς καὶ στὴ θέση τοὺς ὕψωσε χριστιανικούς. Τιμήθηκε μάλιστα ἀπὸ τὸν Πανάγαθο Θεὸ καὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας, ἐπιτελώντας πολλὰ θαύματα καὶ πολλὲς ἰάσεις καὶ εὐεργεσίες. Μὲ τὴν θερμὴ προσευχὴ τοῦ ἀναζωογόνησε...

Ένα από τα χαρακτηριστικά του τρόπου με τον οποίο οι νέοι περνούν το καλοκαίρι τους είναι και το ξενύχτι. Έχοντας τελειώσει τα μαθήματά τους στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο, στον τόπο της κατοικίας ή στον τόπο των διακοπών, θα βγούνε έξω να πιούνε το ποτό τους, να ακούσουν μουσική, να μοιραστούν ώρες με την παρέα τους ή με τους έρωτές τους ή θα περάσουν τον χρόνο τους στο Διαδίκτυο, αναρτώντας, κουβεντιάζοντας, πειράζοντας, φλερτάροντας.     Το ξενύχτι μαρτυρεί τάση ελευθερίας. Είναι η βάση της μοντέρνας διασκέδασης. Οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι για την μέρα, αλλά για τη νύχτα. Οι μεγάλοι, οι «γέροι» κοιμούνται. Ο νέος έχει όρεξη και δυνάμεις. Γι’ αυτό και αλλάζει τον τρόπο υπολογισμού του χρόνου.  Η μέρα είναι για την εργασία. Η νύχτα είναι για την ευχαρίστηση.  Ακόμη κι αν ανησυχούν οι γονείς, οι νέοι δεν κάνουν πίσω. Άλλωστε τα μαγαζιά, όπου διασκεδάζουν, είναι «της νύχτας». Αλλά και οι μικρότεροι το έχουν σε κακό να κοιμηθούν νωρίς. Αφού δεν έχουν κάτι...

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)) Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πόσο οἰκεία μᾶς εἶναι αὐτή ἡ ἱστορία. Κάθε φορὰ πού τή διαβάζουμε, ἀνακαλύπτουμε ξανά κάτι πού ἀγγίζει τήν καρδιά μας ἤ φωτίζει μέ ἕνα νέο φῶς τό νοῦ μας. Καί σήμερα θά ἤθελα νά στρέψω τήν προσοχή σας σέ τρία χαρακτηριστικά σημεῖα αὐτοῦ τοῦ κειμένου. Τό πρῶτο εἶναι ἡ συμπεριφορά τοῦ δαιμόνων, τῶν δυνάμεων τοῦ κακοῦ, στά θύματά τους. Οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ δέν ἔχουν ἄλλο σκοπό ἤ ἐπιθυμία ἀπό τό νά κυριέψουν ἕνα ζωντανό πλάσμα, νά τό κάμουν νά ὑποφέρει καί νά ἐκπληρώνει τό θέλημά τους. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν ὅτι οἱ δαίμονες δέν δροῦν ἄμεσα στόν κόσμο· αὐτό πού μποροῦν νά κάνουν εἶναι νά σκλαβώνουν τά ἀνθρώπινα ὄντα καί νά τά χρησιμοποιοῦν γιά νά κάμουν τό κακό. Ἔτσι σ’ αὐτό ἀποσκοποῦσαν αὐτές οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ: νά σκλαβώσουν αὐτούς τούς ἄνδρες καί νά τούς κάνουν ὄργανο καταστροφῆς καί συνάμα νά ὑποφέρουν.  Ὅταν ὁ Χριστός ...

Αντώνιος Πινακούλας (Πρεσβύτερος) Γ. ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 1.  Σύνδεση με τα προηγούμενα 2. Η δική μας μαρτυρία 3. Η δική μας γιορτή 1. Ποιοί είναι αυτοί που σήμερα λένε ότι οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος μαρτύρησαν για τον Χριστό; Ποιοί είναι αυτοί που συνεχίζουν τη μαρτυρία των Αποστόλων; Είμαστε εμείς. Και πως μπορεί να γίνει αυτό; Θυμόσαστε, στο βιβλίο του Ιώβ, στην Παλαιά Διαθήκη, όταν συμβαίνουν όλα εκείνα τα κακά, έρχεται ένας δούλος για να πει στον Ιώβ ότι εκεί που ήταν τα παιδιά σου «ξαφνικά φύσηξε άνεμος δυνατός από την άλλη άκρη της ερήμου, χτύπησε το σπίτι από παντού και το γκρέμισε. Τα παιδιά πλακώθηκαν στα ερείπια και σκοτώθηκαν και μόνο εγώ κατάφερα να γλιτώσω για να σου φέρω τα νέα» (Ιώβ 1, 19). Αυτός που γλίτωσε από τον ίδιο θάνατο, αυτός που επέζησε, την ώρα που τα παιδιά του Ιώβ πέθαιναν, αυτός μετέφερε τη μαρτυρία. Μετέφερε κάτι που το είχε μέσα του, που το ζούσε ο ίδιος, ήταν κάτι ζωντανό, κάτι που τον είχε συνταράξει. «Εγώ...

...  Στη φύση μας όλα είναι απλά, καθαρά, λιγοστά, όχι πλήθος που κουράζει το μυαλό. Γι  αὐτὸ και τα αισθήματά μας είναι τα ίδια, απλά, όσο είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και δεν θέλουμε να κάνουμε τον Ευρωπαίο.      Αυτή, λοιπόν, η απλότητα που υπάρχει στη φύση μας και στην ψυχή μας, είναι η πλούσια φτώχεια που είπαμε. Η απλότητα φαίνεται για φτώχεια στο μάτι και στην ψυχή του ρηχού ανθρώπου. Και πλούτος νομίζεται το πλήθος. Ο αρχαίος είπε το ρητό: «Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ  ἐν τω ευ το πολύ».  Ερχόμαστε τώρα στην τέχνη. Η τέχνη μας είναι κι αυτή σαν τη φύση μας, απλή απ  ἔξω και πλούσια από μέσα. Τα αρχαία χτίρια ξεκουράζουνε με την απλότητά τους. Οι κολόνες, τα αετώματα, οι μετόπες, όλα είναι απλούστατα. Δυό τρεις κολόνες στέκουνται απάνω σ  ἕναν ψηλόν κάβο, κ  εἶναι τόσο αρμονικές με την τοποθεσία, που θαρρεί κανένας πως και τα δυό, το φυσικό και το τεχνητό, τα έκανε το ίδιο χέρι, το ίδιο αίσθημα!  Οι βυζ...

 Τα ίδια γίνουνται και στις άλλες τέχνες. Η δική μας ζωγραφική, δηλαδή η βυζαντινή, είναι απλή και λιτή στην όψη, καθαρισμένη από τα μάταια κι ανώφελα στολίδια της προοπτικής και της ανατομίας, καθαρή σαν κρούσταλλο, κι από μέσα γεμάτη πνευματικό βάθος, χωρίς επιτήδεψη που θέλει, να ξεγελάσει το μάτι (trompe d  oeil), δηλαδή πράγματα σαλντιμπαγκικά, κατώτερα από τους σκοπούς που πρέπει να  χει η τέχνη. Η ζωγραφική σε άλλες χώρες στάθηκε κολλημένη μόνο στο φαινόμενο, παραφορτωμένη με αδιαφόρετα πράγματα, με προοπτικές, με ανατομίες, με σκηνοθεσίες θεατρικές, με φωτισμούς επιτηδευμένους και ψεύτικους, παραγεμισμένη με ένα σωρό ανόητα εφευρήματα, με ταβάνια πλουμισμένα, που δείχνουνε τάχα βάθος στο διάστημα, χωρίς καμμιά απλότητα, μπερδεμένη και πατικωμένη, όπως π.χ. είναι τα έργα του Μιχαήλ Αγγέλου, μ  ἕνα σωρό μπεχλιβάνηδες, του Τισιάνου, του Βερονέζε, προπάντων του Τιντορέττο, με χιλιάδες πρόσωπα, σε σημείο να μη βλέπεις τίποτα, τα έργα του Ρούμπενς, που είναι...

π.Anthony Bloom Στο ευαγγέλιο του Μάρκου αναφέρεται ότι, μολονότι κάθε βλασφημία εναντίον του Χριστού μπορεί να συγχωρηθεί, η βλασφημία εναντίον του Αγίου Πνεύματος όχι. Ο Χριστός μπορεί να παρερμηνευτεί. Μπορεί να μην Τον αναγνωρίσουμε. Μπορεί να κρίνουμε λανθασμένα. Μπορεί να μην είμαστε αρκούντως ώριμοι για να Τον αποδεχτούμε, καθότι είναι έξω από εμάς και για να σχετιστούμε μαζί Του θα πρέπει να διανυθεί μία απόσταση από εμάς προς Εκείνον και από Εκείνον προς εμάς. Όμως δεν μπορούμε να αρνηθούμε κάποια εμπειρία μας πού συνδέεται με το Άγιο Πνεύμα, διότι είναι δική μας εμπειρία.   Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Κάποιος στέκεται στον δρόμο, παγωμένος από το κρύο και κοιτάζει μέσα από ένα παράθυρο τις φλόγες πού τρίζουν σε ένα αναμμένο τζάκι. Αν είναι η πρώτη φορά πού βλέπει και αποκτά εμπειρία της φωτιάς, και αν του έχουν πει ότι η φωτιά είναι κάτι πού σε ζεσταίνει μέχρι το κόκκαλο, τότε αυτός θα ανασηκώσει τους ώμους του και θα πει «όχι, δεν σε ζεσταίνει - οι ...

''Οσοι πήγατε σήμερα εκκλησία,που εύχομαι να ήσασταν όλοι εκεί,όσοι είμαστε μαζί εδώ μέσα, ...ακούσαμε το ευαγγέλιο εκείνο με την αρχιερατική προσευχή του Χριστού μας για τον Ιδιον,για τους Αποστόλους Του και για όλους εμάς που πιστεύουμε σε Αυτόν,στον Κύριο μας. Αυτή η προσευχή έγινε κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, ενώ είχε φύγει,είχε αποχωρήσει ο Ιούδας. Σας στέλνω φωτογραφίες από το χώρο που συνέβη αυτό,δηλαδή από το Υπερώο,όπως σώζεται σήμερα.! Είναι το σημαντικώτερο από τα προσκυνήματα του λόφου της Σιών στα Ιεροσόλυμα. Ηταν διώροφο κτίσμα ,οικία της Μαρίας μητέρας του Ευαγγελιστή Μάρκου. Εδώ έγινε ο Μυστικός Δείπνος,εδώ έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του ο Κύριος,εδώ Τον είδαν πάλι μετά την Ανάστασή Του,εδώ έγινε η ψηλάφησή Του από τον Θωμά,εδώ έγινε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής,εδώ αργότερα κήρυξε ο Απ. Πέτρος και πίστευσαν 3.000 άνθρωποι,εδώ ιδρύθηκε η πρώτη Χριστιανική Εκκλησία,εδώ έγινε η πρώτη Αποστολική ...

Π. Αντώνιος Μπλούμ – Μητροπολίτης Σουρόζ (1914- 2003) Ακοή   Είπα πριν ότι δεν αρκεί να βλέπουμε. Πρέπει επίσης να ακούμε. Η ακοή είναι μία πράξη εντατικής προσοχής. Για να ακούσουμε δε φτάνει να δανείσουμε απλά τα αυτιά μας, αλλά πρέπει επίσης να δοκιμάσουμε και να καταλάβουμε το νόημα και την ένταση των λέξεων. Να ακούμε, σημαίνει να σκύβουμε τα κεφάλια μας με ταπείνωση, γιατί αυτή είναι ικανή να αποδεχτεί αυτό που το άλλο πρόσωπο σπέρνει στο έδαφος του μυαλού και της καρδιάς μας. Αυτό είναι το αληθινό νόημα της αγγλικής λέξης «humility» (=ταπείνωση). Προέρχεται από το λατινικό «humus», γόνιμο χώμα, αυτό το χώμα που πια δεν το προσέχουμε γιατί είμαστε συνηθισμένοι σ’ αυτό, βουβό και σκοτεινό, ικανό να χρησιμοποιεί σωστά τα σκουπίδια που αναποδογυρίζουμε πάνω του, ικανό να μετασχηματίζει τα απόβλητά μας σε πλούτο, να αποδέχεται κάθε σπόρο, να του δίνει σώμα, ζωή, ανάπτυξη έτσι ώστε αυτός να ολοκληρωθεί στον εαυτό του, χωρίς ποτέ να του αλλάζει τη φύση του. Όπως η πλ...