ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ερμηνεύοντας το Ησαΐας 1.8: «εγκαταλειφθήσεται η θυγάτηρ Σιών ως σκηνή εν αμπελώνι και ως οπωροφυλάκιον εν σικυηράτω, ως πόλις πολιορκουμένη·» ο Αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας λέγει: Ελεεινή η κατάσταση. Πως δηλαδή δεν είναι άξια για θρήνους και κραυγές; Γιατί εκείνη που ήταν κόρη στο παρελθόν και είχε τιμηθεί με αυτή την ονομασία και ήταν κατά κάποιο τρόπο κάτω από την προστασία του φιλοστοργότατου Πατέρα, του Θεού, εκείνη που μεθούσε από την φροντίδα και την αγάπη του και ήταν στεφανωμένη από αυτόν με ατέλειωτες τιμές και δόξες και νικούσε εκείνους που την αντιμάχονταν και αποτελούνταν από το αμέτρητο πλήθος εκείνων που κατοικούσαν σ’ αυτήν, η παμμακάρια και περιβόητη Σιών, δηλαδή η Ιερουσαλήμ, λέγει ότι θα εγκαταλειφθεί, δηλαδή θα γίνει έρημη. Και θα μείνει γυμνή κι από την δύναμη εκείνου που την έσωζε κι από τους κατοίκους της. Και θα εγκαταλειφτεί έτσι, σαν καλύβα στο αμπέλι και αποθήκη οπωρικών στο μποστάνι και σαν πόλη που πολιορκείται. Οι ορισμένοι δηλαδή φύλακες του αμπε...

  Όταν μετά από πραγματικά ευλογημένο γάμο -όχι σύντομο ούτε απλώς σαρκικό, αλλά με βαθειά προσωπική αγάπη-, κάποιος από τους συζύγους πεθαίνει αφήνοντας τον άλλο μόνο, τότε αυτός που μένει αισθάνεται τον εαυτό του χαμένο, διαλυμένο, «μισό». Ο κόσμος γι’ αυτόν αδειάζει. Και μόνο μερικοί με φλογερή προσευχή υπερνίκησαν τη μοναξιά τους, βγήκαν στην ελευθερία για καλύτερη ανάβαση προς τον ουρανό. Συνεπώς, ο γάμος, ακόμη και στην καλύτερή του μορφή, ενέχει τον κίνδυνο της στενώσεως της ανθρωπινής προσωπικότητος. Ο μοναχισμός προφυλάσσει από παρόμοια υποβάθμιση. Η ακατάπαυστη στροφή προς τον Ουράνιο Πατέρα, χωρίς την ανάγκη για επικοινωνία στα χαμηλότερα επίπεδα της υπάρξεώς μας, πλαταίνει την καρδιά του μοναχού για την πρόσληψη της κοσμικής ζωής, που δεν μπορεί να του αφαιρεθεί με τον φυσικό θάνατο. Το πρόσωπό του αναπτύσσεται και προσλαμβάνει χαρακτήρα χριστοειδούς παγκοσμιότητας. Στον μοναχό δίνεται άνωθεν να αισθανθεί τους λόγους του Κυρίου, την ανταύγεια του Άναρχου Είναι. Ο ίδ...

Μια συγκλονιστική μαρτυρία από τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, που δίνει πολλά μαθήματα σε όλους μας! Το απόσπασμα είναι από την ομιλία που δόθηκε στους προσκυνητές της Μονής, την Παραμονή των Χριστουγέννων (24 Δεκεμβρίου/6 Ιανουαρίου 2013)  ΠΗΓΗ

1.  Όταν προσκομίζω , έλεγε ο Γέροντας, βλέπω τις ψυχές που περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν να τις μνημονεύσω, και να θέλω να τις ξεχάσω δεν μπορώ. 2.   Έλεγε ο Γέροντας πολύ να προσέχουμε στην προσευχή μας τι ζητάμε από τον Θεό, γιατι παραδείγματος χάρη δεν ξέρουμε, όταν του ζητήσουμε δοκιμασία και μας τη δώσει,αν θα την αντέξουμε. 3.   Έλεγε επισης ο Γέροντας. Όταν ο Ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα των πιστών στην Ιερά Πρόθεση κατεβαίνει Άγγελος Κυρίου και παίρνει την μνημόνευση αυτή και την πηγαίνει και την εναποθέτει στο Θρόνο του Δεσπότου Χριστού ως προσευχή γι` αυτούς που μνημονεύθηκαν.  Σκεφθείτε λοιπόν τι αξία έχει να σας μνημονεύσουν στην Αγία Πρόθεση. 4.   Κάποια φορά είχα ξεχάσει να μνημονεύσω στους κεκοιμημένους τη μητέρα μου, που ήταν  Αγια γυναίκα. Όταν τελείωσα την Θεια Λειτουργία, και πήγα στο κελλάκι μου, Εκει που καθόμουν, ήλθε η ψυχή το πνεύμα της μητέρα μου και μου ε...

  Πλησίασε και πάλι η μεγάλη και σωτήρια ημέρα των Χριστουγέννων. Σε λίγες μέρες, οι καμπάνες όλου του κόσμου θα διαλαλήσουν με τους ολόγλυκους ήχους τους πως «Χριστός γεννάται, λύτρωση στου κόσμου την ορφάνια»! Μα πολύ πιο νωρίς, εμείς, οι Ορθόδοξοι, έχουμε το προανάκρουσμα αυτής της μελωδίας, όχι μόνο με την περίοδο της Χριστουγεννιάτικης νηστείας, που αρχίζει από τις 15 Νοεμβρίου, ούτε μόνο από τις πάντερπνες Καταβασίες «Χριστός γεννάται, δοξάσατε• Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε• Χριστός επί γης, υψώθητε» και το γλυκύτατο Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον τον προαιώνιον Λόγον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως», που από μέρες τ’ ακούμε να ψάλλονται στις εκκλησιές μας, μα και από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής προ των Χριστουγέννων, που είναι το πρώτο κεφάλαιο της Καινής Διαθήκης, το πρώτο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον αγίου Ευαγγελίου, και μας περιγράφει όχι μόνο το ανθρώπινο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού, μα και το ίδιο το κοσμοσωτήριο γεγονός της Γεννήσεώς Του. Έτ...

   Ο Χριστός με τα παραδείγματα που χρησιμοποίησε, με τις παραβολές του απολωλότος προβάτου, της απολεσθείσης δραχμής και του ασώτου υιού και με πολλούς άλλους τρόπους μετέδιδε διαρκώς με έμφαση αυτό το βασικό μήνυμα ότι: Ο Θεός μας αγαπά!   Ίσως ο Ιησούς Χριστός να επέμεινε τόσο πολύ σ’ αυτό, γιατί είναι δύσκολο για τους ανθρώπους να το δεχθούν. Είναι δύσκολο πολλές φορές για μας να πιστέψουμε ότι θα μπορούσαμε να μετράμε για οποιονδήποτε που έχει κάποια αξία. Γνωρίζοντας τις ατέλειές μας δυσκολευόμεθα να δούμε πως είναι δυνατόν να μας αγαπούν ο\η σύζυγος και τα παιδιά μας με κάποια συνέπεια. Και παραξενευόμεθα πάντοτε όταν κάποιος που θαυμάζουμε δείχνει κάποιο ενδιαφέρον για μας. αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό και γι’ αυτό ίσως οι εραστές ρωτούν ο ένας τον άλλο ξανά και ξανά. «μ’ αγαπάς;» Δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι ο άλλος τους αγαπά και ζητούν διαρκώς διαβεβαίωση.   Ίσως η αίσθηση που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ότι δεν μετρά,...

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων   Αφού οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τον Θεόν, εδημιούργησαν ανθρωπόμορφα είδωλα. Επειδή λοιπόν μέσα στην πλάνη τους οι άνθρωποι προσκυνούσαν ψευδή μορφήν ανθρώπου, έγινεν ο Θεός αληθώς άνθρωπος, ώστε να διαλυθή το ψεύδος. Ο διάβολος είχε χρησιμοποιήσει ως όργανον εναντίον μας την σάρκα. Και αυτό γνωρίζοντας ο Παύλος λέγει: «Βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου, αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με» και τα λοιπά. Με τα ίδια λοιπόν όπλα με τα οποία μας πολεμούσε ο διάβολος, με αυτά ακριβώς και έχουμε σωθή. Ανέλαβεν ο Κύριος από εμάς την ιδική μας φύση, ώστε να της δώση ό,τι της έλειπε, την πλουσίαν χάρη.Για να γίνη η φύσις των ανθρώπων η αμαρτωλός, Θεού κοινωνός. Και έτσι «όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις». Έπρεπεν ο Κύριος να πάθη υπέρ ημών. Δεν θα τολμούσε όμως ο διάβολος να τον πλησιάση, εάν τον ανεγνώριζε. Το σώμα δηλαδή έγινε δόλωμα για τον θάνατον, ώστε ο δράκοντας, ενώ ήλπιζε ότι θα τον καταπιή, να εμέ...

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης, εις την Ιερά Μονή Ξηροποτάπου, επί τη Ιερά Πανύγηρι των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.

   Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο. Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ. Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:  ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ. Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε: όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί; Ο άλλος φίλος απάντησε: «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει»… ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ. ...

Ὁ Ἅγιος Στέφανος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ διακεκριμένους μεταξύ των ἑπτὰ διακόνων, ποὺ ἐξέλεξαν οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ γιὰ νὰ ἐπιστατοῦν στὶς κοινὲς τράπεζες τῶν ἀδελφῶν, ὥστε νὰ μὴ γίνονται λάθη καὶ τοὺς χειροτόνησαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ἂν καὶ κουραστικὴ ἡ εὐθύνη τοῦ ἐπιστάτη γιὰ τόσους ἀδερφοὺς παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ Στέφανος ἔβρισκε καιρὸ καὶ δύναμη γιὰ νὰ κηρύττει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅπως ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῶ».(Πράξ. Ἀποστόλων, στ΄8-15, ζ΄1-60). Δηλαδὴ ὁ Στέφανος, ποὺ ἦταν γεμάτος πίστη καὶ χάρισμα εὐγλωττίας δυνατό, ἔκανε μεταξύ του λαοῦ μεγάλα θαύματα, ποὺ προκαλοῦσαν κατάπληξη καὶ ἀποδείκνυαν τὴν ἀλήθεια τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος. Ὁ Στέφανος εἶχε ἀφιερώσει τὴ ζωή του στὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου καὶ στὴ φιλανθρωπικὴ δράση. Γιὰ τὴ προσφορὰ καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ τιμήθηκε μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Μὲ τὸ χάρισμα αὐτὸ θεράπευε ἀσθενεῖς καὶ ἀποδείκνυε τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Μὲ τὴ βαθιὰ ...

Στην Κωνσταντινούπολη όταν οι Τούρκοι είχαν απαγορεύσει να χτυπούν οι καμπάνες των Εκκλησιών, Πριν τη Λειτουργία των Χριστουγέννων, Ρωμιοί περνούσαν από τα στενά της Πόλης λέγονταν το καιρός επέστη, καλώντας στους πιστούς στο Ναό.  Είναι σε ήχο α'.

Τα δάκρυα είναι η τροφή της ψυχής.  Όπως όταν το σώμα τρέφεται με καλή τροφή ζωογονείται, έτσι και η ψυχή τρέφεται με τα δάκρυα και ζωογονείται. ΠΗΓΗ

Ομιλία που εκφωνήθηκε την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2019 στο Πνευματικό κέντρο της Ι.Μ. Τρίκκης & Σταγών "Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Αλέξιος" στην Εκδήλωση "Βηθλεέμ ετοιμάζου" από τον Αιδεσιμολογιώτατον Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Δαλαγιώργο Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα της Ι.Μ. Τρίκκης & Σταγών κ.κ. Χρυσόστομε, Σεβαστοί συνπρεσβύτεροι και Διάκονοι των Ιερών Μυστηρίων, Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί, Ο Μέγας Βασίλειος, θαυμάζοντας το γεγονός της Γεννήσεως του χριστού, θέτει στο στόμα της Παναγίας μας τα ακόλουθα λόγια: «Πώς να Σε ονομάσω εγώ, θαυμαστό μου βρέφος; Τι θνητό όνομα να δώσω στον καρπό του Αγίου Πνεύματος; Να σου προσφέρω θυμίαμα ή γάλα; Έχεις ανάγκη από τις μητρικές μου φροντίδες ή να πέσω στα πόδια Σου και να Σε λατρεύω; Τι ανεξήγητη αντίθεση! Ο ουρανός είναι ο θρόνος Σου κι εγώ σε τοποθέτησα στα γόνατά μου. Σε βλέπω στη γη κι όμως δεν άφησες τον ουρανό . Ο ουρανός Χριστέ μου είναι εκεί, όπου ευρίσκεσαι Εσύ.» Την απορία αυτή και...

  « Όταν δε αυτό το φθαρτό μεταμορφωθεί σε άφθαρτο και αυτό το θνητό μεταμορφωθεί σε αθάνατο, τότε θα πραγματοποιηθεί ο λόγος της Γραφής: ο θάνατος αφανίσθηκε· η νίκη είναι πλήρης! Θάνατε, που είναι το κεντρί της δύναμής σου; Άδη, που είναι η νίκη σου;»(Α  Κορ. 15, 54-55.) Οι άνθρωποι καταδίκασαν σε θάνατο τον Θεάνθρωπο, υπακούοντας στα προστάγματα  τού  διαβόλου. Ο Θεάνθρωπος, όμως, με την ανάστασή Του ανταπέδωσε σε αυτούς την αθανασία. Με το σταυρικό του θάνατο ο Κύριός μας κατεδίκασε και κατέστρεψε τον θάνατο. Η  ανάστασή του ανέβλυσε την αθανασία και τώρα και στην αιωνιότητα, πλημμυρίζοντας τον άνθρωπο και όλο τον κόσμο. Τό  πιο μεγάλο θαύμα της θείας οικονομίας είναι η ανάσταση του Χριστού. Με αυτήν, η ανθρώπινη φύση οδηγήθηκε οριστικά και τελεσίδικα στην αθανασία, ώστε να προκαλεί φόβο και σε αυτόν τον θάνατο. Πριν από την ανάσταση του Κυρίου, ο θάνατος ήταν δεύτερη φύση του ανθρώπου. Όλοι θεωρούσαμε τον θάνατο κάτι το φυσικό. Με την ανά...

Μέλος Λυκούργου Αγγελόπουλου, άρχοντα πρωτοψάλτη της αγιωτάττης αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και σε ήχο τέταρτο, άγια. Ζωντανή ηχογράφηση από τον ιερό ναό της αγίας Ειρήνης επί της οδού Αιόλου στο κέντρο της Αθήνας. Του δεξιού χορού προΐσταται ως πρωτοψάλτης ο άρχοντας Λυκούργος Αγγελόπουλος και του αριστερού ο λάμπαδάριος κύριος Ιωάννης Τσιοτσιόπουλος Το μουσικό κείμενο είναι επίσης χειρόγραφο του άρχοντα.

  Μία ανασκόπηση των δράσεων της Χριστιανικής Αδελφότητας ¨ΕΛΕΗΜΩΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ" για την χρονιά που πέρασε. ******************************** Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ "ΕΛΕΗΜΩΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ" Ο π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΑΛΑΓΙΏΡΓΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΝΩΝ ΚΥΡΗΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Κος ΚΟΣΜΑΣ ΜΠΑΛΟΥΤΣΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ  ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΚΑΤ' ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ... ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ ΣΤΑ ΕΣΠΕΡΙΝΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΚΑΘ' ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ  ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΕΘΑ ΟΛΟΨΥΧΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΒΑΔΟΥΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ ΚΑΛΗΝ ΑΝΤΑΜΩΣΙΝ ΤΟ 2 0 2 4 A review of the actions of the Christian Brotherhood ”MERCIFUL SAMARITIS” for the past year. ********************************  THE CHRISTIAN BROTHERHOOD "GOOD SAMARITIS" Fr. NIKOLAOS DALAGIORGOS, IN CHARGE OF THE EVENING CEREMONIES OF THE BROTHERHOOD THE PRESIDENT Mr. KOSMAS BALOUTSOS AND THE MEMBERS OF THE CHRISTIAN BROTHERHO...

  Όταν παίρνουμε στα χέρια μας κάτι με διάθεση εγωιστικής κατοχής, αυτόματά το απομακρύνουμε από την περιοχή της αγάπης. Βέβαια, αυτό γίνεται δικό μας, η αγάπη όμως χάνεται. Να λοιπόν, γιατί μόνο εκείνοι που όλα τα εγκαταλείπουν καταλαβαίνουν την αληθινή, την ολοκληρωτική πνευματική φτώχεια και κατέχουν την αγάπη του Θεού που εκφράζεται μέσα απ’ όλα τα δώρα Του.  Ένας από τους Θεολόγους μας λέει: «Όλες οι τροφές σ’ αυτόν τον κόσμο είναι θεϊκή αγάπη που καταναλώνεται». Και έχει απόλυτο δίκαιο, νομίζω. Τη στιγμή που προσπαθούμε να πλουτίσουμε, κρατώντας τα πλούτη μας ασφαλισμένα στα κλειστά χέρια μας, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, τα χάνουμε όλα. Γιατί όταν δεν κρατάμε τίποτε στα χέρια μας, όταν, δηλαδή, τα χέρια μας είναι άδεια, μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα…να πάρουμε, να δώσουμε, να κάνουμε οτιδήποτε επιθυμούμε. Αυτή είναι η Βασιλεία του Θεού: το αίσθημα, δηλαδή, ότι είμαστε ελεύθεροι από κάθε κατοχή, από κάθε απόκτηση αγαθών. Και αυτή η ελευθερία, μας τοποθετεί σε μία...

Προεόρτιος ύμνος των Χριστουγέννων. Ήχος πλάγιος του δ' Ψάλλει ο Βυζαντινός Χορός Τρόπος, από τη χριστουγεννιάτικη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής) 

Μια φορά μας διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία: — Κάποτε πήρα μία μεγάλη ποσότητα καραμέλες και πήγα σ’ ένα ορφανοτροφείο. Μοίρασα τις καραμέλες στα ορφανά παιδιά, αλλά έβλεπα βαθιά μέσα στις ψυχές τους, που ήταν πιασμένες, μαζεμένες κι έτσι τα παιδιά δεν είχαν την άνεση να χαμογελάσουν. Έφυγα απ’ εκεί και πήγα να πάρω το λεωφορείο. Όταν μπήκα στο λεωφορείο, είδα κάποιους επιβάτες να τσακώνονται μεταξύ τους: «Σήκω απ’ εδώ… κάθησε πιο πέρα… μάζεψε τα πόδια σου…» κ.ο.κ.. Φώναζαν ο ένας στον άλλο, διαπληκτίζονταν ο ένας με τον άλλο. Σκέφτηκα τότε: «Εκείνα τα παιδιά, στο ορφανοτροφείο, ορφανά από τον επίγειο πατέρα τους· αυτοί εδώ, τα μεγάλα αυτά παιδιά, ορφανά κι αυτά από τον ουράνιο Πατέρα τους». Και συνέχισε ο Γέρων Πορφύριος να μου εξηγεί: — Λόγω αυτής της ορφάνιας, που έχει ο κόσμος σε σχέση με το Θεό, ο οποίος είναι η χαρά, δεν ξέρει τι κάμνει και παραφέρεται. Αν ο άνθρωπος μπει στη γραμμή του Θεού και της Εκκλησίας και γνωρίσει τον Πατέρα του τον ουράνιο, τότε δεν θα συμπερι...