ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΟΦΙΑ    Οι διάφοροι πειρασμοί μας παραχωρούνται για να ταπεινωθούμε, και αφού συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας με την εξομολόγηση να αποκτήσουμε χαριτωμένη όψη.  (Ισαάκ ο Σύρος) Μετάνοια είναι να μην ξαναπέφτουμε στα ίδια λάθη.  (Ιωάννης ο Χρυσόστομος) Είδα άνθρωπο που φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετανόησε. Και αυτόν που εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον θεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε εξευμενήσει πλήρως.  (Ιωάννης της Κλίμακος) Κανένας δεν πρέπει να απογοητεύεται για την σωτηρία του… Αμάρτησες; Μετανόησε. Χιλιάδες φορές αμάρτησες; Χιλιάδες φορές μετανόησε. (Ιωάννης ο Χρυσόστομος) Η μετάνοια είναι το πλοίο. Ο θείος φόβος οι κωπηλάτες. Και η αγάπη είναι το θεϊκό λιμάνι. (Ισαάκ ο Σύρος) Προτιμώ άνθρωπο που αμάρτησε, αλλά γνωρίζει ότι αμάρτησε και μετανοεί, περισσότερο από άνθρωπο που δεν αμάρτησε και θεωρεί τον εαυτό του ως δίκαιο. (Αββάς Σαρματάς) Αν βλέπεις τον αδελφό σου στον δρόμο της αμαρτίας, ρίξε στο...

Από τότε που εμφανίστηκαν σε μας οι εφημερίδες, η ανάγνωση δηλαδή των εφημερίδων, έγιναν η «πρωινή προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου». Αυτός ο «μοντέρνος» άνθρωπος μεταλλάσσεται γοργά σε «υπάνθρωπο» του οποίου ο πρόγονος μα και ο έσχατος απόγονος είναι ο «απάνθρωπος». ΠΗΓΗ

   Η Νηστεία, έλεγεν ο Αββάς Υπερέχιος, είναι χαλινάρι που συγκρατεί τις κατώτερες ορμές. Όποιος την περιφρονεί, μοιάζει με αχαλίνωτο άλογο. Ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, συμβουλεύοντας τούς νεωτέρους αδελφούς ν’ αγαπήσουν την νηστεία, τούς έλεγε συχνά: Ο καλός στρατηγός, που επιχειρεί να καταλάβη μια πόλη εχθρική, γερά οχυρωμένη, κάνει αποκλεισμό στις τροφές και στο νερό. Μ’ αυτόν τον τρόπο ατονεί η αντίστασις του εχθρού και τέλος παραδίδεται. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τις σαρκικές ορμές, που ανελέητα πολεμούν τον άνθρωπο στην νεότητά του. Η ευλογημένη νηστεία καταβάλλει τα πάθη και τούς δαίμονας και τελικά τ’ απομακρύνει από τον αγωνιστή. Και το πανίσχυρο λιοντάρι, τούς έλεγε άλλη φορά, συχνά από τη λαιμαργία του πέφτει στην παγίδα κι’ όλη του η δύναμη κι’ η μεγαλοπρέπεια εξαφανίζονται. Ανέβασαν κάποτε στην σκήτη των Πατέρων ένα δαιμονισμένο νέο, για να τον θεραπεύσουν με την προσευχή τους. Εκείνοι όμως, από ταπείνωση, απόφευγαν. Πολύ καιρό βασανιζόταν έτσι ο δυστυχισμένο...

 

  Του Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου      Ο κάθε άνθρωπος θέλει να είναι χαρούμενος και όχι λυπημένος με όσα ανακύπτουν στην ζωή του.  Ο Χριστός, μας έδωσε την δυνατότητα τις λύπες να τις μεταποιήσουμε σε χαρές, φτάνει να είμαστε ενωμένοι μαζί Του.  Πως; Με την αδιάλειπτη προσευχή .      Στον Παράδεισο λόγω χάρη, ο άνθρωπος ενωμένος με τον Θεό είχε μια αδιάλειπτη χαρά, ενώ με την παρακοή και την έξοδο «εκ του Παραδείσου» εκάθησε κι έκλαιε και λυπόταν.  Άρα το πρώτο μέλημά μας είναι να είμαστε αδιάλειπτα ενωμένοι με τον Καλό Θεό δια της προσευχής και των μυστηρίων της Εκκλησίας.     Ο Χριστός μας στην Αρχιερατική Του προσευχή προς τον Θεό Πατέρα, φροντίζει για τα παιδιά του, τους μαθητές του, αυτοί που θα τον ακολουθήσουν και δεν θα τον βρίζουν, λέγοντας χαρακτηριστηκά: «…όσα αν αιτήσητε τον πατέρα εν τω ονόματί μου, δώσει υμίν…αιτείτε και λήψεσθε, ίνα η χαρά υμών ή πεπληρωμένη.» (Ιωαν.16. 23-24)  ...

Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης (Μητροπολίτης Φλωρίνης (+)) «Ελέησόν με, Κύριε...» (Ματθ. 15, 22)    Μία, αγαπητοί μου, μία από τις μεγαλύτερες κακίες που μαστίζουν την ανθρωπότητα είναι η αχαριστία. Αντιθέτως μία από τις μεγαλύτερες αρετές είναι η ευγνωμοσύνη, να αισθάνεσαι τον εαυτό σου υποχρεωμένο να πει ένα ευχαριστώ στους ευεργέτες σου. Ευγνωμοσύνη ο άνθρωπος οφείλει στον πατέρα που τον γέννησε, στη μάνα που τον ανέθρεψε, στο δάσκαλο που τον δίδαξε, στον ιερέα που τον ευλογεί, σε κάθε ευεργέτη του. Αλλά τι είναι οι ευεργέτες αυτοί; Μικροί και ασήμαντοι. Ένας είναι ο μέγας ευεργέτης –που δυστυχώς δεν το αισθανόμεθα· και αυτός ο μέγας ευεργέτης είναι ο Θεός, ο Κύριος του παντός. Οι ευεργεσίες του Θεού, υλικές και πνευματικές, είναι αμέτρητες. Αν μπορείς να μέτρησης τα άστρα του ουρανού, θα μετρήσης και τις ευεργεσίες που απολαμβάνουμε συνεχώς. Ευεργεσίες την ημέρα, τη νύχτα· το χειμώνα, την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο... Όπως το ψάρι που πάει να κο...

  Ο Κύριος είπε ότι «κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από κείνον που θυσιάζει τη ζωή του για χάρη των φίλων του»(Ιω.15,13) Κι εμείς είμαστε οι φίλοι του (Ίων.15, 14-5), οι αγαπημένοι του, που «δεν αντέχει να ζει χωρίς εμάς» (Ευδοκίμωφ). Ευρισκόμενοι μέσα στην τραγικότητα του θανάτου κάθε μορφής, έρχεται Εκείνος μέχρις εμάς, θυσιάζοντας τον εαυτό του και μας ανεβάζει στη ζωή. «Ελάτε, πάρτε, φάτε, πιέτε, » το Σώμα και το Αίμα μου, εμένα τον ίδιο. Σας καλώ, το θέλω, γι’ αυτό υπάρχω. Για σας φίλοι μου, για σας αγαπημένοι μου.» Δεν πρόκειται για οίκτο, ούτε για ελεημοσύνη. Είναι έκφραση πάθους μεγάλης αγάπης, άνευ ορίων και υπολογισμών. Αν νιώθαμε τούτη την αγάπη! Αν συλλαμβάναμε τη θεϊκή συγκατάβαση! Θαρρώ πως το παράπονο του Κυρίου είναι η αδιαφορία που δείχνουμε σ’ αυτή την αγάπη, σ’ αυτό το μεγαλειώδες Του δόσιμο. Κι όμως ο ίδιος εξακολουθεί να προσφέρεται, να προσμένει, να πορεύεται προς εμάς. Αναμένοντας την ώρα της ανάνηψής μας. Από το βιβλίο ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ Π...

Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης (+)) 25 Σεπτεμβρίου 1966 Αγαπητοί χριστιανοί, Γνώρισμα και χρέος των χριστιανών είναι η αγιοσύνη. Χριστιανός θα πη άνθρωπος άγιος. Και άγιος θα πη αγνός, καθαρός, ειλικρινής και φωτεινός στο σώμα και στην ψυχή, δηλαδή στα φρονήματα και τα αισθήματά του, στα λόγια και τις πράξεις του, στις επιθυμίες και τους πόθους του, στις αναστροφές και τις σχέσεις του. Ο χριστιανός, κάθε ημέρα που λέγει το «Πάτερ ημών...», θυμάται το χρέος του να είναι άγιος· γιατί όποιος θέλει να είναι παιδί του Θεού δεν πρέπει να ξεχνά πως ο Θεός δεν ξέρει για παιδιά του εκείνους που αμετανόητα αμαρταίνουν. Ας ακούσουμε τώρα στο σημερινό Ανάγνωσμα πως ο Απόστολος ομιλεί για την αγιοσύνη των χριστιανών, σύμφωνα με τις επαγγελίες του Θεού. Αδελφοί, εσείς είσαστε ναός του Θεού που ζει στους αιώνας, καθώς το είπεν ο Θεός, ότι δηλαδή θα κατοικήσω ανάμεσα σ' αυτούς και θα περπατήσω μαζί τους και θα είμαι Θεός τους κι αυτοί θα είναι λαός μου....

Εκείνος ήταν κατά κάποιον τρόπο κυριευμένος, αιχμαλωτισμένος άπό την αμαρτία. Δεν είχε κακή διάθεση, άλλα δεν είχε βοηθηθή, σπρώχτηκε στο κακό, γι' αυτό δικαιούτο την θεία βοήθεια. Πάλευε, πονούσε, είχε μετάνοια ειλικρινή, και ο Θεός τελικά τον έσωσε. Βλέπεις, ένας μπορεί να έχη καλή διάθεση¾ αν όμως δεν βοηθηθή άπό μικρός και παρασυρθη στο κακό, είναι δύσκολο μετά να σηκωθή. Κάνει μια προσπάθεια, πάλι πέφτει, πάλι σηκώνεται¾ παλεύει δηλαδή. Ο Θεός αυτόν τον άνθρωπο δεν θα τον άφήση, γιατί ο καημένος κάνει την μικρή του προσπάθεια, ζητάει και την θεία βοήθεια και δεν άμαρτάνει εν ψυχρώ. Κάποιος λ.χ. ξεκινάει να πάη κάπου, χωρίς να έχη σκοπό να άμαρτήση, άλλα πηγαίνοντας τουσυμβαίνει ένας πειρασμός και πέφτει σε κάποια αμαρτία. Μετανοεί, κάνει μια προσπάθεια, του στήνουν πάλι μια παγίδα και, ενώ δεν έχει διάθεση να κάνη κάτι κακό, ο καημένος ξαναπέφτει και πάλι μετανοεί. Αυτός έχει ελαφρυντικά, γιατί δεν θέλει να κάνη το κακό, άλλα παρασύρεται στο κακό και ύστε...

Παντελεήμων Λαμπαδάριος (Μητροπολίτης Ἀντινόης) Στἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μᾶς ἀνάπτυξε τήν παραβολή τῶν Ταλάντων. Μᾶς φέρει μπροστά σ’ ἕνα σοβαρό θέμα, πού ἀπασχολεῖ τόν καθένα μας. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει προικισθεῖ ἀπό τόν Θεό μέ διάφορα τάλαντα, διάφορα χαρίσματα, διάφορες ἱκανότητες. Αὐτά τά τάλαντα ὀφείλει νά τά θεωρεῖ ὅτι εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος τά ἐμπιστεύθηκε καί, ὅτι γιά τήν διαχείρισή των, θά λογοδοτήσει στό Θεό. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας τήν παραβολή τῶν Ταλάντων ἐξηγεῖ, ὅτι ἐδῶ μέ τόν ὅρο «τάλαντα» ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἐννοεῖ τίς δυνάμεις καί τίς ἱκανότητες τοῦ καθενός μας στό νά πράξουμε τό καλό μέ τήν θεάρεστη καί ὑπεύθυνη χρήση. Εἴτε, λοιπόν, εὐρισκόμεθα σέ κάποια ἐπίσημη θέση, ἤ ἔχομε κάποιο ἀξίωμα, ἤ εἴμαστε σέ ἀνώτερη διοικητική θέση, εἴτε ἔχομε χρήματα, ἤ τό χάρισμα τοῦ λόγου καί τῆς διδασκαλίας, ἤ μέ ὁποιονδήποτε ἄλλο τρόπο, ἤ μέ ὁποιανδήποτε ἄλλη καλή ὑπηρεσία, τά πάντα εἶναι «τάλαντα» δοσμέ...

  Στον καιρό των θλίψεων θα ωφεληθείς πολύ, αν φέρνεις συχνά στο νου σου τις ακόλουθες σκέψεις, μελετώντας και αναλύοντάς τες σε βάθος και πλάτος με τον δικό σου τρόπο και λογισμό. 1. Τι ήσουνα πρίν γεννηθείς, πρίν κάν συλληφθείς στη μήτρα της μητέρας σου; Δεν είχες μήτε σώμα μήτε ψυχή μήτε αίσθηση καμιά. Δεν ήσουνα τίποτα! Και το τίποτα, το μηδέν, είναι λιγότερο κι από ένα άχυρο, ένα χορταράκι, έναν κόκκο σκόνης. Γιατί αυτά έχουν ύπαρξη, εσύ όμως πρίν από τη σύλληψή σου δεν είχες. 2. Στοχάσου την ευσπλαχνία του πανάγαθου Θεού, πού από το τίποτα σε δημιούργησε “κατ΄εικόνα” Του, δίνοντάς σου όχι μόνο το υπερθαύμαστο ανθρώπινο σώμα, αυτό το θαύμα των θαυμάτων, με την ποικιλία των οργάνων και των λειτουργιών και των αισθήσεων, αλλά και τη μοναδική θεοειδή ψυχή, με τον λογικό νου, τη θέληση, τη μνήμη και τις άλλες δυνάμεις. 3. Αναλογίσου μετά απ΄αυτό, πόση πρέπει να είναι η ευγνωμοσύνη σου σ΄Εκείνον, τον ύψιστο και πανάγαθο Ευεργέτη σου, από τον οποίο πήρες δωρεάν τόσα χαρίσματα, πόσο ...

   Ο απόστολος Παύλος σε μία από τις επιστολές του λέει ότι πρέπει να βιαστούμε να ζήσουμε, επειδή ο χρόνος είναι απατηλός. Ζούμε όλες τις μέρες της ζωής μας σαν να γράφουμε βιαστικά, απρόσεχτα, ένα πρόχειρο γραφτό που μια μέρα θα καθαρογραφεί.    Είναι σαν να ετοιμαζόμαστε να κτίσουμε και μαζεύουμε όλα τα χρειώδη που αργότερα θα οργανωθούν σε ομορφιά, αρμονία και νόημα. Ζούμε μ' αυτό τον τρόπο, χρόνο με το χρόνο, δίχως να ολοκληρώνουμε η να τελειοποιούμε αυτά που μπορούμε να κάνουμε, επειδή έχουμε καιρό μπροστά μας. Λέμε στον εαυτό μας: αργότερα θα κάνω κάτι, αυτό μπορεί να γίνει αργότερα, κάποια μέρα θα κάνω το καθαρογράψιμο. Αλλά τα χρόνια περνούν και δεν κάνουμε τίποτε.   Αυτό συμβαίνει όχι μόνο επειδή πλησιάζει ο θάνατος, αλλά επειδή σε κάθε περίοδο της ζωής μας δεν έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε όσα η προηγούμενη περίοδος μας έχει επιτρέψει να κάνουμε.  Δεν μπορούμε να επιτύχουμε μια όμορφη και γεμάτη νεότητα κατά την περίοδο της ωριμότ...

  Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ τρία δῶρα ποὺ προσέφεραν οἱ τρεῖς Μάγοι στὸν Κύριό μας. Συμβολίζει τὴν προσευχή μας ποὺ ἀνέρχεται ὅπως ὁ καπνός, στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δηλαδὴ τὸ λιβάνι συναντᾶται μὲ τὸ ἀναμμένο κάρβουνο καὶ δὲν μένει ἐκεῖ, ἀλλὰ ἀφοῦ ἀφοῦ θερμανθεῖ ἀνέρχεται πρὸς τὰ ἄνω καὶ σκορπίζει τὴν εὐωδία, ἔτσι καὶ οἱ ψυχές μας μὲ ζεστὴ καὶ θερμὴ πίστη προσευχόμενες, δὲν πρέπει νὰ κολλοῦν στὰ γήινα ὑλικὰ ὅταν λατρεύουν τὸ Θεό, ἀλλὰ νὰ φτερουγίζουν πρὸς τὰ ἄνω μυροβλήζουσες, ἀπαγκιστρωμένες ἀπὸ τὶς ὑλικὲς μέριμνες. Μὲ τὴν ἀνάταση τοῦ νοῦ καὶ τῆς ψυχῆς μας πρὸς τὰ ἄνω, ἡ προσευχὴ μᾶς γίνεται πιὸ καθαρὴ καὶ ἡ κοινωνία μας μὲ τὸ Θεὸ περισσότερο οὐσιαστική. Τὸ θυμίαμα μᾶς μεταφέρει στὸ χῶρο τῆς προσευχῆς τῶν Ἁγίων στὸν Ἕνα καὶ Ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τονίζει τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων στὴ ζωή μας. Ὅταν θυμιάζει ὁ ἱερέας τὴν πρόθεση, τὸ θυμίαμα θυμίζει τὰ δῶρα τῶν Μάγων. Ὅταν θυμιάζει πρὶν τὴν Μέγ. Εἴσοδο τὸ θυμίαμα ὑποδηλώνει τὴν σμυρναλόη τοῦ Νικοδήμου. Κατὰ τὴν Μέγ. Εἴσοδο συμβολίζ...

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους   Ο  Μέγας Αντώνιος  είπε:  «Θα ’ρθει εποχή, πού οι άνθρωποι θα φέρονται όπως οι παράφρονες. Και όταν θα βλέπουν κάποιον πού δεν θα συμπεριφέρεται ως παράφρων, θα τα βάζουν μαζί του και θα του λένε: "Εσύ είσαι τρελός", επειδή δεν είναι όμοιος μ’ αυτούς».  Μήπως βρισκόμαστε σ’ αυτή την εποχή; Πώς να εξηγηθεί αλλιώς όλο αυτό το σκηνικό, να σέρνουν στα δικαστήρια καταξιωμένους Γέροντες και αξιόλογα Μοναστήρια για δήθεν προσηλυτισμό; Τι να πεις για τη σοβαρότητα της υπόθεσης, όταν μάλιστα ζητείται το ποσόν των δύο εκατομμυρίων ευρώ; Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα πιστέψει ότι μια μάνα, κινούμενη απλώς και μόνο με το δικαιολογητικό του πόνου της για τη φυγή του παιδιού της, προκαλεί τόσο θόρυβο στα Μ.Μ.Ε.; Κι ακόμα, ποια υπόθεση προσηλυτισμού μπορεί να σταθεί όταν αφορά ενήλικα, μορφωμένο και με διδακτορικό; Βέβαια, η παρουσίαση ενός θέματος με την προβολή των γεγονότων ή των λόγων μόνο, δεν μπορεί να είναι όλη η αλήθεια. Γιατί, εκτός από τα ...