ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ το βράδυ 28-29/02/2020 και από ώρα 8:30 μ.μ. έως 12:15 π.μ. νυχτερινή, στον Τρισυπόστατο Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου της πόλεως Τρικάλων θα τελεσθεί   ΙΕΡΑ  ΑΓΡΥΠΝΙΑ   προς τιμήν του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου όπου στο τέλος θα τελεσθεί Ιερό Μνημόσυνο δια το Ψυχοσάββατο . Σημείωση:   Κάθε Παρασκευή βράδυ στον Ιερό μας Ναό θα τελείται ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ αφιερωμένη στον νέο αγιοκαταταχθέντα Άγιο Παΐσιο τον αγιορείτη προς τιμήν του οποίου ανεγείρουμε στον Ιερό μας Ναό Ιερό Παρεκκλήσιο. Κατά την αγρυπνία θα αναγιγνώσκεται και η προσευχή του Αγίου Παϊσίου.  Εκ του Ιερού Ναού

Ομιλία του  Αρχιμ. Ανδρέα Κονάνου  με θέμα:  "Οι σκέψεις μπορούν να σε τρελάνουν".  Η ομιλία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2017 στον ενοριακό Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίας Φωτεινής Υμηττού. ΠΗΓΗ

 Αληθινά κράζει ο προφήτης: «Αγαλλιάσθω η έρημος και ανθήτω ως κρίνον». Με τη θρησκεία του Χριστού γεμίσανε οι ερημιές από αγίους ανθρώπους, από άνθη πνευματικά. «Και αντί της στιβής, αναβήσεται κυπάρισσος, αντί δε της κονίζης, αναβήσεται μυρσίνη». Και ο υμνωδός για τον καθένα απ  αὐτοὺς τους αγγελικούς κατοίκους της ερήμου, που είχανε το δάκρυ καθημερινό, αλλά όχι το δάκρυ της απελπισίας, αλλά της κατανύξεως το «χαροποιόν δάκρυον» ψέλνει παθητικά: «Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Ευθύμιε πατήρ ημών όσιε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.» Ο άγιος Ευθύμιος ο Μέγας, που εορτάζει τη μνήμη του η Εκκλησία στις 20 του Ιανουαρίου, εστάθηκε ένας από τους φωστήρες της ασκητικής πολιτείας. Γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας στα 377 μ.X. Αληθινά εκ κοιλίας μητρός ήτανε αγιασμένος, γιατί αφοσιώθηκε στο Θεό από τριών χρο...

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου   Στην προσμονή ενός νέου χρόνου, υποδεχόμαστε αυτόν με ανοιχτές καρδιές, νομίζοντας πως όλα είναι δυνατά στο διάβα του.  Οι δρόμοι γεμίζουν φωνές από γέλια και ευχές, περιμένοντας αυτή την χρονιά να πετύχουμε αυτό που δεν πετύχαμε την προηγούμενη.  Μοιάζει πολύ με μονοπάτι καλυμμένο με παρθένο χιόνι, που ούτε πατημασιά δεν έχει ακόμα σημαδέψει την λευκότητά του. Η νέα χρονιά πράγματι απλώνεται μπροστά μας σαν ένα απάτητο μονοπάτι που πρέπει ν’ ανθίσει με την καλοσύνη μας, τις καλές πράξεις μας και γενικά τον πλούτο της αγάπης που κρύβει ο κάθε Έλληνας στην ψυχή του. Από εμάς όμως εξαρτάται εάν θα φτιάξουμε αυτόν τον δρόμο για τον Ουρανό ή για την αιώνια κόλαση, ή απλώς για την ανθρώπινη κόλαση της γης. Γιατί όταν απομακρυνόμαστε από τον Καλό μας Θεό, τότε ζούμε αυτή την κόλαση…αυτή την κόλαση που ζούνε πολλοί συνάνθρωποί μας οι οποίοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στα δυσβάσταχτα βάρη, αυτοί που δεν βρίσκουν πλέον...

  Οι γιορτές συνοδεύονται από προσδοκίες. Ξεκούραση και κατανάλωση. Προσθήκη υλικών αγαθών. Επανάληψη συνηθειών της παράδοσης που μας θυμίζουν την παιδικότητά μας. Ευχές που γεννούν ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Ακόμη και η αίσθηση ότι θα βρούμε περισσότερο χρόνο για αγαπημένα πρόσωπα. Πάντως είναι έξοδος από τη ρουτίνα. Οι τηλεοπτικές εκπομπές, οι ταινίες, οι προτάσεις διασκέδασης το μαρτυρούν.          Ιδίως τα Χριστούγεννα, γιορτή παγκόσμια, στην οποία Δύση και Ανατολή τα τελευταία χρόνια έχουν διαμορφώσει κοινούς τρόπους εορτασμού, είναι μία ευκαιρία αλλαγής ρυθμού μέσα στο χειμώνα. Όπως και να επιλέξει κάποιος να τα γιορτάσει, με τα παραδοσιακά κάλαντα και τους στολισμούς, τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Ντίκενς ή τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, με τις αγγλικές και γερμανικές μελωδίες, με τη βόλτα στα μαγαζιά, δεν παύουν να είναι μία ευκαιρία  η ζωή να βρει στάση, πανδοχείο. Οι πολλοί βεβαίως δεν προβληματίζονται για το ότι και τα Χριστούγεν...

   Κάποτε, έξω από την εκκλησία ενός χωριού, είχε φυτρώσει ένα έλατο. Δεν είχε άλλα δέντρα ή λουλούδια γύρω του συντροφιά. Κοιτούσε με λαχτάρα τα άλλα έλατα που είχαν σχηματίσει συστάδες, για να κάνουν παρέα πάνω στα βουνά και ζήλευε την τύχη τους. «Αχ», αναστέναζε συχνά και μονολογούσε, «δεν υποφέρεται τόση μοναξιά.» Μόνο τις Κυριακές και σε κάποιες γιορτές που οι κάτοικοι πήγαιναν στην εκκλησιά, μόνο τότε, γεννιόταν μέσα του η ελπίδα ότι κάποιος θα του δώσει σημασία. Όμως όλοι το προσπερνούσαν βιαστικοί. Κανένας δεν είχε τον χρόνο να ασχοληθεί με ένα λυπημένο δέντρο. Ακόμα και τα παιδιά, που τις άλλες μέρες έτρεχαν στις αυλές και τις αλάνες, έξω από την εκκλησία ήταν πολύ σοβαρά και κατευθύνονταν βιαστικά στα σπίτια τους, για να διαβάσουν τα μαθήματα της Δευτέρας. Έτσι περνούσε ο καιρός στο χωριό, βαρετά και μελαγχολικά. Στο μεταξύ, το έλατό μας μεγάλωσε. Πήρε ύψος, τα φυλλώματά του πύκνωσαν, τα κλαδιά του μάκρυναν και θέριεψαν κι ο κορμός του δυνάμωσε. Ήλπιζε ότι τώρα...

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός «Πίστει Ἀβραάμ παρώκησεν εἰς τήν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ὡς ἀλλοτρίαν, ἐν σκηναῖς κατοικήσας μετά Ἰσαάκ καί Ἰακώβ τῶν συγκληρονόμων τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς»  ( Ἑβρ.  11, 9) Με την πίστη ο Αβραάμ εγκαταστάθηκε στη γη που του είχε υποσχεθεί ο Θεός, ξένος σε άγνωστη χώρα, ζώντας σε σκηνές  με τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, που κι αυτοί ήταν κληρονόμοι της ίδιας υποσχέσεως».            Τα Χριστούγεννα, όπως και κάθε χριστιανική γιορτή, προϋποθέτουν την ευλογία, την δωρεά και την απόφαση της πίστης. Οι άνθρωποι γιορτάζουμε επειδή έτσι έχουμε μεγαλώσει και επειδή ο πολιτισμός μας έχει συνδέσει την θρησκευτικότητα με τον δικό του χρόνο. Κερδίζουν άλλωστε όλοι. Ακόμη και όσοι καταστρέφουν τα σύμβολα της γιορτής, καίνε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, για να δηλώσουν ότι είναι παρόντες, έχουν ενσωματώσει την θρησκευτικότητα στην ταυτότητά του, κι ας μην την αποδέχονται. Έτσι η γιορτή γίνεται μία στάση στον ρυθμό ...