Ὁ Κωνσταντῖνος Ἀνδρέου, γιατρὸς ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα,
τὸν Μάρτιο τοῦ ἔτους 2008, ἔπρεπε νὰ πάρει μία σοβαρὴ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῆς
εὐρωπαϊκῆς χώρας στὴν ὁποία θὰ ἔκανε τὴν εἰδικότητά του στὴν ὀφθαλμιατρική.
Προβληματιζόταν ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ κάνει ἐντατικὰ μαθήματα τῆς ἀγγλικῆς, γαλλικῆς ἢ
καὶ σουηδικῆς γλώσσας, γιατί δὲν ἤξερε σὲ ποιὸ νοσοκομεῖο θὰ ὑπῆρχε κενὴ θέση, ὥστε
νὰ γίνει δεκτός.
Γιὰ ἀκόμη μία φορὰ συμβουλεύθηκε τὸν ἅγιο
Γέροντα Κύριλλο. Κι ἐκεῖνος ἀμέσως, χωρὶς δισταγμό, χαμογελώντας, τοῦ εἶπε
«γαλλικά, γαλλικὰ νὰ μάθεις». Κάνοντας ὑπακοὴ στὸν Γέροντα ἄρχισε τὴν ἐντατικὴ ἐκμάθηση
τῆς γαλλικῆς.
Αἰτήσεις ἀπηύθυνέ σε, περίπου ἑκατό, ἀγγλόφωνα
καὶ γαλλόφωνα νοσοκομεῖα σὲ πολλὲς χῶρες τῆς Εὐρώπης. Θετικὴ ἀπάντηση, ὅτι ὑπάρχει
κενὴ θέση καὶ τὸν δέχονται, ἔλαβε μόνον ἀπὸ νοσοκομεῖο τῶν Βρυξελλῶν, γιὰ τὴν ὁποία
ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἦταν νὰ γνωρίζει τὴν γαλλικὴ γλώσσα.