«Ὁ Ἕλλην ἀληθῶς ἐγεννήθει ἴνα φιλοσοφῆ, διότι ἐγεννήθη διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος» Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

ΔΕΙΤΕ ΣΗΜΕΡΑ...

ΤΑ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ - ΓΙΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ...

ΤΑ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ - ΓΙΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ...
Βοηθήστε κι εσείς τους ασθενείς γύρω σας στέλνοντας στο e-mail: - s.orthodoxias@gmail.com - ή συμπληρώνοντας στην φόρμα επικοινωνίας, τα ονόματα ασθενών και σημειώστε και την ασθένειά τους, προκειμένου να τους μνημονεύουμε στις Παρακλήσεις των Αγίων και Ιαματικών Αναργύρων και της Παναγίας Βασίλισσας... γίνε κι εσύ ένας κρίκος της ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗΣ ΑΛΥΣΙΔΑΣ!!!

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η θεραπεία του τυφλού - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Ιωήλ Φραγκάκος (Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας)
«Είδεν άνθρωπον τυφλόν εκ γενετής»


  Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού είναι ένας φοβερός έλεγχος για τους Φαρισαίους που δε θέλουν να παραδεχθούν τα λόγια του Χριστού. Πριν από το μεγάλο αυτό γεγονός ο Χριστός έκανε ένα μεγάλο διάλογο με τους Γραμματείς και Φαρισαίους. Στο διάλογο αυτό ο Κύριος τους είπε: «αμήν αμήν λέγω υμίν, πριν Αβραάμ γενέσθαι εγώ ειμί" (Ιω. 8,58). Εξαγριωμένοι τότε οι Ιουδαίοι, επειδή δεν κατάλαβαν τα λόγια του Χριστού, σήκωσαν λίθους για να Τον κτυπήσουν (οπ. π. στιχ. 59). Ο Χριστός, για να καταπραΰνει το θυμό τους εκρύβη και εξήλθεν εκ του ιερού» (οπ. π.). Μετά το γεγονός αυτό συνάντησε τον εκ γενετής τυφλό και τον θεράπευσε, για να γίνει η ίασή του εκτός των άλλων και μία απάντηση στους εχθρούς του, που υποτιμούσαν το πρόσωπό Του.


Ο εκ γενετής τυφλός
Οι μαθητές του Χριστού νόμιζαν πως η αυτός αμάρτησε η οι γονείς του για να γεννηθεί τυφλός. Στη συνέχεια όμως ο Κύριος αποκλείει και το ένα και το άλλο. Γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθεί η δόξα του Θεού. Η αντίληψη των μαθητών είναι εσφαλμένη, γιατί πως είναι δυνατόν να πέσει κάποιος στην αμαρτία πριν να γεννηθεί; Μόνον οι ειδωλολάτρες είχαν τέτοιες δοξασίες και τέτοια ανόητα δόγματα. Ο Κύριος είναι κατηγορηματικός. Κάθε ένας είναι υπεύθυνος για τα δικά του αμαρτήματα. Η αμαρτία που διαπράττουμε είναι εκείνη που μας ταλαιπωρεί. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφει πως η ωφέλεια στον άνθρωπο είναι μεγάλη, όταν γνωρίζει τη σωστή διδασκαλία του Θεού. Δεν πέφτει σε σφάλματα ούτε ερμηνεύει λάθος τα γεγονότα.

Ο τρόπος της θεραπείας του τυφλού
Αξιοθαύμαστος είναι ο τρόπος θεραπείας του τυφλού. Μπορούσε ο Χριστός να τον θεραπεύσει δια λόγου χωρίς να χρησιμοποιήσει πηλό και να του αλείψει τα μάτια. Πρώτα πρώτα ήθελε να του διεγείρει την πίστη. Έπειτα, με την πράξη Του αυτή έδειξε τη δημιουργική Του δύναμη. Όπως ένας οικοδόμος την μισοτελειωμένη οικία του τη συμπληρώνει (κτίζοντας με νέα υλικά), έτσι και ο Χριστός στο θαύμα του τυφλού «το σώμα το ημέτερον συγκολλά και αναπληροί», δηλαδή συμπληρώνει τις ατέλειες του σώματός μας, γράφει ο Χρυσόστομος. Με χώμα δημιούργησε τον Αδάμ, με χώμα δημιούργησε και τα μάτια του τυφλού. Μετά, κατά την ημέρα του Σαββάτου του είπε να πάει να πλύνει το πρόσωπό του στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ο τυφλός υπάκουσε αμέσως. Μέχρι να πάει στη δεξαμενή από το σημείο που τον διέταξε ο Κύριος, ασφαλώς θα συνάντησε πολλούς ανθρώπους που θα τον ρωτούσαν που πάει και γιατί έχει λάσπη στα μάτια του. Ήθελε ο Κύριος να γίνει το σημείο ενδεικτικώτερο. Μετά την θεραπεία θα ξαναγύριζε πάλι από τον ίδιο δρόμο και θα γινόταν κατά κάποιο τρόπο μία λιτάνευση του σημείου, θα γινόταν γνωστό το θαύμα χωρίς ειδική σύσταση και διάδοση. Βέβαια και οι συνεχείς ανακρίσεις που κάνανε στη συνέχεια οι Φαρισαίοι, χωρίς να το θέλουν, κάνουν γνωστό σ’ όλους το θαύμα. Όπως λέγουν οι Πατέρες, ο Θεός «εκ των εναντίων τα ενάντια κατασκευάζει», θεραπεύτηκε ο τυφλός με τη ζωοποιό ενέργεια του Κυρίου.

Η πνευματική Σιλωάμ
Ο Κύριος είναι η πνευματική πέτρα και η πνευματική κολυμβήθρα του Σιλωάμ που καθαρίζονται από τις αμαρτίες οι άνθρωποι. Ο Χριστός είναι ένας μεγάλος χείμαρρος που δρόσισε και ανέψυξε όλους τους ανθρώπους. Στις πάσης φύσεως αρρώστιες μας, συμβουλεύει ο Μ. Βασίλειος, εκτός από τους γιατρούς να καταφεύγουμε στη θεία χάρη. Η μεγάλη τραγωδία του ανθρώπου, λέγει ένας Επίσκοπος, είναι η αμαρτία του. Όχι απλώς ότι αμάρτησε, αλλ’ ότι η αμαρτία του «μένει». Στη διαμάχη μεταξύ τυφλού και Φαρισαίων δεν είναι η ανεύρεση της αλήθειας, αλλά η αμαρτία. Δεν ενδιαφέρονται τόσο για την αργία του Σαββάτου, αλλ’ ότι θίγεται ο εγωισμός των Φαρισαίων. Ο εγωισμός μας δε μας αφήνει να παραδεχθούμε τις ενέργειες και τα θαύματα του Θεού. Βλέπουμε τα μικρά και αφήνουμε τα μεγάλα. Εγκλωβίζεται η καλή μας θέληση και αρνούμεθα να παραδεχθούμε την αγάπη του Θεού σε μας. Στο βάθος πιστεύουμε μόνον στον εαυτό μας και στα χαρίσματά μας.

Αδελφοί μου,
Ας σπάσουμε αυτό το σύμπλεγμα του εγωισμού μας κι ας παραδεχθούμε τα σφάλματά μας, ας αφήσουμε το Θεό να ενεργήσει επάνω μας όπως Αυτός γνωρίζει και με όποιον τρόπο θέλει. Εάν γίνουμε όργανο για να φανερωθεί η δόξα του Θεού, τότε ας υποστούμε και τις μεγαλύτερες θυσίες.