«Ὁ Ἕλλην ἀληθῶς ἐγεννήθει ἴνα φιλοσοφῆ, διότι ἐγεννήθη διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος» Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

ΔΕΙΤΕ ΣΗΜΕΡΑ...

ΤΑ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ - ΓΙΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ...

ΤΑ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ - ΓΙΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ...
Βοηθήστε κι εσείς τους ασθενείς γύρω σας στέλνοντας στο e-mail: - s.orthodoxias@gmail.com - ή συμπληρώνοντας στην φόρμα επικοινωνίας, τα ονόματα ασθενών και σημειώστε και την ασθένειά τους, προκειμένου να τους μνημονεύουμε στις Παρακλήσεις των Αγίων και Ιαματικών Αναργύρων και της Παναγίας Βασίλισσας... γίνε κι εσύ ένας κρίκος της ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗΣ ΑΛΥΣΙΔΑΣ!!!

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Γερόντισα Μηλιά: «η Μυροφόρα των Πρωτοπαπάδων» - Β΄ ΜΕΡΟΣ

Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Εκοιμήθει  σε ηλικία 99 ετών το 2015 η Γερόντισσα Μηλιά, η μητέρα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου της Κύπρου κ. Νεοφύτου, μία αγιασμένη μορφή μάνας, η οποία έζησε πολλά στο διάβα της ζωής της.  Παραθέτουμε τους λόγους  του υιού της Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου κατά την εξόδιο ακολουθία, προς ενίσχυση αλλά και ως πρότυπο Μητέρας.
«Όταν κινδύνευσε ο αδελφός μου Χάρης με δύσκολη ασθένεια, κι εμείς την κρύβαμε, της την αποκάλυψε ένας Άγιος!  Μου είπε μια μέρα •  «Δεσπότη, μα ο άγιος Νικήτας ήταν ξανθός;» Της λέω, «Ναι. Ήταν Γότθος.  Η πατρίδα του ήταν εκεί, που σήμερα είναι η Ρουμανία.  Αλλά, γιατί με ρωτάς;» «Τον είδα»,  μου λέει «όταν πήγα να προσκυνήσω ένα απόγευμα, και μου είπε • «Να μην στεναχωριέσαι για τον Χάρη! Αυτή η ασθένεια ου προς θάνατον, αλλά παιδαγωγία Χριστού».  Τι σημαίνει αυτό το τελευταίο;» «Είναι για να τον φέρει κοντά του ο Χριστός, μάνα.» Τότε αναφώνησε • «Δόξα σοι, ο Θεός! Να μας δώσει ο, τι δοκιμασία θέλει! Φτάνει να είμαστε κοντά στον Χριστό!» και της λέω  •  «Γιατί, μάνα, να νιώθουμε τόσην αγάπη, όταν είμαστε κοντά στον Χριστό;» «Είσαι Δεσπότης, γιέ μου, και μ’ ερωτάς εμένα; Ο Χριστός είναι η ζωή η αιώνιος •  τα άλλα όλα είναι προσωρινά!»
«Με είδε μια φορά να γογγύζω και να έχω θυμό, επιστρέφοντας από μια περιπετειώδη Σύνοδο, που είχαμε.  Με είδε στην Μητρόπολη εκνεβρισμένο και μου λέει • «Μα, είσαι εκνευρισμένος;» Της λέω, «Ναι, από ορισμένα διατρέξαντα στη Σύνοδο, που είχαμε.» «Δε μου λες, παιδί μου, όταν είσαι επάνω στο θρόνο και σε θυμιατίζουν δύο διάκοι κι εσύ καμαρώνεις, σου αρέσει;» Της λέω, «Ναι, μου αρέσει!» «Κι όταν σε μνημονεύουν συνεχώς στο ναό και λένε • «υπέρ του πατρός και αρχιεπισκόπου ημών Νεοφύτου», κι εσύ ευλογά καμαρωτός, σου αρέσει;» Της λέω, «Μου αρέσει.» «Κι όταν προσκυνά το χέρι σου ο λαός, σου αρέσε;» Της λέω και πάλι, «Ναι, μου αρέσει!» «Ε, λοιπόν! Τα καλά δεχούμεν, τα κακά ουχί;  Αυτό σε μάθαμε;»
Πριν τέσσερα χρόνια, αντιλήφθηκα ότι η μνήμη της μάνας μας άρχισε να αδυνατίζει.  Τη ρώτησα • «Έζησες πολλούς πόνους στη ζωή σου.  Ποιός ήταν ο πιο μεγάλος πόνος;»  Μου απάντησε • «Όταν κατέβασα τον γιο μου τον Πέτρο στον τάφο.  Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος η μάνα να θάβει το σπλάχνο της!» Αμέσως όμως μετά, για να μην τη νικήσει η θλίψη, πρόσθεσε με βιασύνη • «Αλλά, δόξα σοι ο Θεός • δόξα σοι ο Θεός! Ο Θεός ξέρει το γιατί!»  Ύστερα, της ζήτησα να μου δώσει μια νουθεσία, δίκην παρακαταθήκης, τι να προσέξω στον υπόλοιπο βίο μου.  Και μου απάντησε • «Ο Θεός σε ανέβασε πολύ ψηλά.  Πρόσεχε, να μη «γείρει» ο νους σου!»  Εννοούσε, να μην με κυριεύσει η υπερηφάνεια.  Όλος ο αγώνας της μάνας μας ήταν να μας μάθει την ταπείνωση, που είναι ο Χριστός!»


Της δούλης του Θεού Μηλιάς, είη αιωνία η μνήμη! Αμήν!